21-01-2021

Άντζυ Σαμίου: Δεν θα έβγαινα να μιλήσω πολιτικά, όταν τραγούδαγα το «Χαμηλά, πιο χαμηλά»

«Σε ομιλία του Τσίπρα, διέκρινα μια καθαρή ματιά και μια ντομπροσύνη, μια συστολή»

Η Άντζυ Σαμίου σε συνέντευξή της αναφέρθηκε στα πολιτικά της πιστεύω και στον λόγο που εμπιστεύθηκε τον Αλέξη Τσίπρα και κατέβηκε στον δρόμο να διαδηλώσει. Η τραγουδίστρια παραχώρησε συνέντευξη «Στο κουτί της Πανδώρας».

Σήμερα, λοιπόν, σχολιάζετε καυστικά, τα χώνετε, διαμαρτύρεστε. Πώς βλέπετε να σας αντιμετωπίζουν τα ΜΜΕ;

Κοιτάξτε, θα πρέπει πρώτα να μιλήσουμε για μένα και τον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε ν’ απαντηθεί το ερώτημα σας. Όταν φτάσαμε στο σημείο με τα Μνημόνια να πέφτουν άνθρωποι απ’ τα μπαλκόνια και να αυτοκτονεί κόσμος, τότε κατέβηκα κι εγώ στην πλατεία Συντάγματος με τους Αγανακτισμένους. Μπροστά μου ήταν ο Θεοδωράκης στο αναπηρικό του αμαξίδιο, το ΠΑΜΕ, χιλιάδες κόσμος. Η αδερφή μου ήταν μαζί μου, γιατί δεν ήθελε να μ’ αφήσει μόνη μου. Αισθανόμουν υποχρεωμένη σαν πολίτης να πάω και να φωνάξω όχι στα Μνημόνια. Το έκανα, έπεσαν τα δακρυγόνα δίπλα μας χωρίς λόγο κι έζησα από πρώτο χέρι την κρατική καταστολή. Δεν ξέρετε πως καίγονται όλα μέσα σου, όταν τρως τα χημικά και τρέχεις να γλιτώσεις! Ήταν κάτι τραγικό, που το κουβάλαγα για μήνες μέσα μου. Εκείνη ήταν η πρώτη μου έξοδος στο να μιλήσω, να πρέπει ν’ αντισταθώ απέναντι σ’ όλο αυτό που γινόταν. Τόσα χρόνια τα θεωρούσαμε όλα δεδομένα και δεν δίναμε σημασία. Το ότι εγώ έμεινα χωρίς δουλειά…

Νιώσατε μεγαλύτερη πληρότητα ως σκεπτόμενος πολίτης παρά ως τραγουδίστρια;

Εννοείται, γιατί νιώθεις πληρότητα σαν άνθρωπος. Άλλο πράγμα είναι η δουλειά που κάνεις και άλλο η υπόσταση σου σαν άνθρωπος. Τα όρια είναι ανύπαρκτα κι εγώ ένιωσα ότι έκανα το χρέος μου έτσι. Μια μεγάλη εμπειρία, που από τότε άρχισα να μιλάω και όλο να μιλάω, να εκμεταλλεύομαι αν θες το ότι ήμουν γνωστή για να περνάω την άποψη μου. Αυτό ήταν κι ένα μπούμερανγκ. Ο κόσμος δε θέλει να έχει πολιτική άποψη η τραγουδίστρια του, θέλει μόνο να την ακούει να τραγουδάει.

Σκληρό, αλλά θα το πω: Πώς περιμένατε ο κόσμος να θεωρήσει ότι έχει πολιτική άποψη μία τραγουδίστρια που έλεγε «Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά»;

Εάν ένα τραγούδι περιγράφει το χαρακτήρα σου, αν αυτό πιστεύει ο κόσμος, θα το θεωρούσα ανοησία. Ένας καλλιτέχνης, είτε ζωγράφος που σχεδιάζει γεννητικά όργανα, είτε ηθοποιός που κάνει πορνογραφικό θέατρο, κάνει σίγουρα τέχνη, που οι άλλοι τη βλέπουν αλλιώς. Είναι κουτό να βάζουμε ταμπέλες στους ανθρώπους σύμφωνα με τη δουλειά που κάνουν.

Η αισθητική δεν παίζει κανένα ρόλο; Θεωρώ τεράστια υπόθεση την αισθητική σ’ ένα έργο τέχνης.
Η αισθητική διαμορφώνει πολιτική σίγουρα, δεν διαφωνώ αν αυτό εννοείτε, αλλά αυτά πολλές φορές δεν ταυτίζονται, σε μένα δηλαδή δεν ήταν την ίδια χρονική στιγμή. Δεν θα έβγαινα να μιλήσω πολιτικά, όταν τραγούδαγα το «Χαμηλά, πιο χαμηλά». Όταν σταμάτησα να ‘μαι τραγουδίστρια, κλείνοντας και τα βιβλία μου στην εφορία, αισθάνθηκα ότι απελευθερώθηκα, πέταξα την ανάγκη μου για να’ μαι αρεστή.

Είναι συναισθηματική η αδράνεια των καλλιτεχνών;
Φοβούνται μη χάσουν την αγάπη που μεταφράζεται σε δουλειά και επιβίωση. Ανάλογα, δεν είναι όλοι το ίδιο, υπάρχουν και άνθρωποι που μιλάνε με όποιο κόστος. Εγώ πρωτόδα τον Τσίπρα να μιλάει σε μία εκπομπή, νεαρός ήταν ακόμη. Είπα ότι θα έχει μέλλον, τον φαντάστηκα στην πολιτική σκηνή. Μετά από χρόνια τον «βρήκα» στον Συνασπισμό. Όταν ήρθε η ώρα ν’ αλλάξουν οι μνημονιακές κυβερνήσεις, μετά από Παπανδρέου, Καραμανλή, Σαμαράδες κι όλους αυτούς, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η μόνη λύση. Δεν σας κρύβω ότι ήμουν επιφυλακτική, αφού οι προηγούμενοι μας έμαθαν πως πολιτική σημαίνει διαφθορά και τίποτα άλλο. Δεν πίστευα σε κανέναν και σε τίποτα. Σε ομιλία του Τσίπρα, όμως, διέκρινα μια καθαρή ματιά και μια ντομπροσύνη, μια συστολή αν θέλετε. Έναν άνθρωπο που του έπεφτε βαριά ευθύνη στους ώμους χωρίς να ‘ναι προετοιμασμένος για να την αναλάβει. Τον ένιωσα πιο πολύ σαν άνθρωπο παρά σαν πολιτικό. Δεν ξέρω γιατί, εκείνος θα μου το έβγαλε.

ΣΧΟΛΙΑΣΕ ΤΟ

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ