Νίκος Μωραΐτης: Αλέξης Τσίπρας – Πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία

Η θλιβερή ΝΔ, το τηλεοπτικό παράρτημά της και οι διαδικτυακοί της οχετοί μιλούν για «απόφαση του 2012». Πότε; Τότε που ο Σαμαράς δεν μπορούσε να κλείσει μία αξιολόγηση; Περίγελος οι άνθρωποι που δεν μπορούν να πουν ένα «συγχαρητήρια» στον αντίπαλο.

του Νίκου Μωραΐτη

Για τη χθεσινή συμφωνία του Eurogroup, διαβάστε τις ξένες εφημερίδες και τα διεθνή site που μιλούν διθυραμβικά για τέλος στο οκτάχρονο δράμα της Ελλάδας.

Την ίδια ώρα, η θλιβερή ΝΔ, το τηλεοπτικό παράρτημά της και οι διαδικτυακοί της οχετοί μιλούν για «απόφαση του 2012». Πότε; Τότε που ο Σαμαράς δεν μπορούσε να κλείσει ούτε μία αξιολόγηση; Τότε που η επίσημη θέση της ΝΔ ήταν «δεν χρειάζεται κούρεμα του χρέους»;

Περίγελος οι άνθρωποι που δεν μπορούν να πουν ένα «συγχαρητήρια» στον αντίπαλο. Όπως δεν μπόρεσαν και πριν από μερικές μέρες, όταν ο Τσίπρας παρέλαβε «Μακεδονία» αναγνωρισμένη από ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα και 140 ακόμα χώρες και την έκανε «Βόρεια Μακεδονία».

Οι ηγέτες δεν γεννιούνται τελικά. Χτίζονται. Έχω την πεποίθηση ότι όταν ο Τσίπρας αναλάμβανε τις τύχες της χώρας πριν από τρία χρόνια, ούτε φανταζόταν τι τον περίμενε. «Πάμε να κάνουμε επανάσταση» – και το προσπάθησε, μέχρι που διαπίστωσε ότι σε αυτή την Ευρώπη της Γερμανίας επαναστάσεις δεν επιτρέπονται. Προσγείωση στον ρεαλισμό. Κανείς δεν το έχει καταφέρει ποτέ καλύτερα.

Εντός στόχων, εντός δύσκολων διαπραγματεύσεων, χωρίς λαμογιές, με θυσίες αλλά και κοινωνικές παρεμβάσεις, με θεσμικές πρωτοβουλίες για τον μετανάστη, τον διαφορετικό, τον αδύναμο. Και τώρα, μία διευθέτηση του χρέους καλύτερη από αυτή που φαντάζονταν οι περισσότεροι. Γι’ αυτό και τέτοιος πανικός στα τρωκτικά της ΝΔ και στους δημοσιογραφικούς υποτακτικούς της.

Όχι, κανείς δεν το έχει κάνει καλύτερα. Γιατί τελικά τους ηγέτες τους χτίζει η ανάγκη. Πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία, που λέει και το τραγούδι…