Νίκος Μωραΐτης: Τρεις απίθανες (για κάθε άλλη χώρα) ιστορίες

Τρεις ιστορίες που μοιάζουν ασύνδετες, όμως τις ενώνει το ίδιο στοιχείο. Το κυνικό χαμόγελο των εμπλεκομένων.

του Νίκου Μωραΐτη

Σε άλλη χώρα θα ήταν ιστορίες επιστημονικής φαντασίας. Στη δική μας είναι πραγματικά περιστατικά και οι πρωταγωνιστές τους ζουν – και βασιλεύουν – ανάμεσά μας.

Ιστορία πρώτη:
Η απόφααη για το Noor1 καθαρογράφεται εδώ και 17 μήνες. Η απόφαση για την εισαγωγή δύο τόνων ηρωίνης με το ναρκόπλοιο έχει ληφθεί από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά, αλλα ξέρετε, η δικαιοσύνη είναι τυφλή, και ως τυφλή γράφοντας κάνει μουτζούρες, λάθη κλπ. Έτσι αναλαμβάνουν κάποιοι δικαστές να καθαρογράψουν μία δικαστική απόφαση. Και εδώ και 17 μήνες καθαρογράφουν, καθαρογράφουν και τελειωμό δεν έχουν. Θες να καθυστερήσεις την εφαρμογή της δικαιοσύνης; Καθαρόγραψέ μία απόφαση με μεγάλα, στρογγυλά, όμορφα γράμματα. Μία λέξη την ημέρα είναι αρκετή, στα δικαστικά πραξικοπήματα που όλο και πιο συχνά ζει η χώρα.

Ιστορία δεύτερη:
Τον Γιώργο Κούρο τον ξέρετε; Ως όνομα μπορεί να μη σας λέει κάτι, αλλά ως μορφή σίγουρα τον θυμάστε. Είναι ο οικονομικός ρεπόρτερ του ΑΝΤ1 που έβγαινε κάθε βράδυ στο δελτίο ειδήσεων πριν από τις εκλογές και έκανε διαγγέλματα στους πολίτες να πάνε στις κάλπες, να μην αφήσουν τους αγανακτισμένους να κρίνουν το μέλλον της χώρας, να μη διακινδυνεύσουν τιμωρητική ψήφο. Τα κοράκια των αγορών πετούν πάνω από τη χώρα! Και περιμένουν μία λάθος ψήφο για να ορμήσουν! ΣΥΡΙΖΑ ίσον δραχμή! Ψηφίστε ευρωπαϊκά Ρεπόρτερ στην ιδιότητα, ιεροκήρυκας της καταστροφής στην πράξη. Ε, λοιπόν, αυτός ο απίθανος προπαγανδιστής βραβεύτηκε χθες από το έγκυρο δημοσιογραφικό ίδρυμα Μπότση «για την αξιόπιστη και αντικειμενική ενημέρωση των πολιτών».

Ιστορία τρίτη:
Πριν από ένα χρόνο βγήκε, ύστερα από κυβερνητική παραγγελία, το συντριπρικό πόρισμα των ορκωτών ελεγκτών της Ερνστ ‘ν’ Γιάνγκ για τη μεγάλη ληστεία στην ΑΕΠΙ, όπου η οικογένεια των ιδιοκτητών ιδιοποιούνταν τα δικαιώματα των πνευματικών δημιουργών εμμέσως (με κάτι μισθούς ύψους 240.000 ευρώ το μήνα που έδιναν οι ίδιοι στους εαυτούς τους) ή ευθέως (άδεια τα ταμεία – τα λεφτά μάλλον βρίσκονται σε μαγικά νησία, ξέρετε, δίπλα σε εκείνα της Μαρέβας Μητσοτάκη). Έκτοτε -ένα χρόνο ολόκληρο- ο εσαγγελέας μελετάει, ξαναμελετάει, ξαναματαμελετάει την υπόθεση, αλλά ποινική δίωξη δεν ασκεί. Επί σειρά μηνών μάλιστα περίμενε να μεταφραστούν κάτι έγγραφα από τα αγγλικά. Είναι η ίδια ακριβώς περίπτωση με πριν: Με την ίδια ταχύτητα που κάποιοι καθαρογράφουν, άλλοι μεταφράζουν. Λέξη λέξη. What – is – this? This – is – a – european – country. Και περνούν οι μήνες. Και παραμένει η ληστρική οικογένεια στην κεφαλή της επιχείρησης. Και φτωχοποιούνται οι καλλιτέχνες.

Οι τρεις ιστορίες μοιάζουν ασύνδετες, όμως τις ενώνει το ίδιο στοιχείο. Το κυνικό χαμόγελο των εμπλεκόμενων στο Noor1 είναι ίδιο με το χαμόγελο των ιδιοκτητών της ΑΕΠΙ, που είναι ίδιο με το χαμόγελο του προπαγανδιστή που βραβεύεται για αντικειμενική ενημέρωση του κοινού του. Όλοι χαμογελούν γιατί ξέρουν το ίδιο πράγμα: Ότι έχουν τη δύναμη, τις γνωριμίες, τα μέσα να πετυχαίνουν αυτό που θέλουν μετατρέποντας όποια υψηλή έννοια – δικαιοσύνη, αντικειμενικότητα, αξιοπιστία – σε καρικατούρα.