Η πρώτη ελληνίδα μοτοσικλετίστρια που θα τρέξει στο Παρί Ντακάρ, μιλάει στο altsantiri.gr

Συνέντευξη στη Ναταλία Κάππα

Πόσο εύκολο είναι να μπορείς να τρέχεις καθημερινά και επιτυχώς όλους τους «ρόλους που καλείσαι να παίξεις»; Αν αγαπάς αυτά που κάνεις, τότε μπορείς. Ζωντανό παράδειγμα η Πολυτίμη, μία γυναίκα που τρέχει καθημερινά με την οικογένεια, τη δουλειά και φυσικά τη μοτοσικλέτα της. Μητέρα 4 κοριτσιών, αρχιτεκτόνισσα και η πρώτη ελληνίδα μοτοσικλετίστρια που θα τρέξει έναν από τους πιο απαιτητικούς και γνωστούς αγώνες παγκοσμίως, που δεν είναι άλλος από το Παρί Ντακάρ.

Η Πολυτίμη Κυριακοπούλου βρίσκεται πάνω σε δίκυκλα ήδη από τα 16, σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στη συνέχεια συνδημιούργησε το αρχιτεκτονικό γραφείο DK ARCHITECTS. Ακολούθησε η πολυμελής οικογένεια και το χόμπι-αγάπη του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Ένα πραγματικό role model για κάθε γυναίκα που νομίζει ότι δεν θα τα καταφέρει ή δεν θα προλάβει να κάνει όλα όσα αγαπάει η καρδιά της.

Την εντοπίσαμε μετά το απαιτητικό Merzouga Rally του Μαρόκου, όπου ο τερματισμός της εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Rally Dakar τον Ιανουάριο του 2020. Σε αυτόν δεν έλειψαν και τα απρόοπτα, αφού στο κατέβασμα ενός αμμόλοφου 70 μέτρων, είχε πτώση όπου έσπασε την κλείδα της αλλά παρόλα αυτά συνέχισε και τερμάτισε στην 4η θέση στην κατηγορία των γυναικών.

Πλέον, έχει ξεκινήσει η προετοιμασία για το μεγάλο όνειρο-αγώνα που μετράει αντίστροφα 7 μήνες. Δίπλα της ο Θανάσης Χούντρας και το Riding School, ένα από τα καλύτερα χαρτιά δηλαδή του ελληνικού μοτοσικλετισμού.

-Πότε ξεκίνησες τους αγώνες; Σε μύησε κάποιος στον μηχανοκίνητο αθλητισμό;
Ο πρώτος μου μεγάλος αγώνας ήταν πριν 10 χρόνια στην Βουλγαρία με εκκίνηση την πόλη Βράτσα και τερματισμό στην Ελλάδα στην Θεσσαλονίκη. Ήταν ένας αγώνας 6 ημερών, που χωρίς να το πολυσκεφτώ, όταν μια παρέα φίλων μου το πρότεινε, αποφάσισα να συμμετέχω.

-Τι σημαίνει για σένα το Παρί Ντακάρ; Πόσες γυναίκες συμμετέχουν συνήθως σε αυτούς τους αγώνες;
Το ράλι Ντακάρ είναι για μένα, όπως και για πολλούς αγωνιζόμενους μοτοσικλετιστές, ένα μεγάλο όνειρο που ελπίζω να πραγματοποιηθεί τον προσεχή Ιανουάριο. Οι γυναίκες που συμμετέχουν στον αγώνα αυτό είναι λιγότερες από δέκα κάθε φορά από τις οποίες συνήθως τερματίζουν οι μισές. Στόχος μου είναι να είμαι ανάμεσα τους.

-Ποια ήταν η πρώτη σου μηχανή και σε ποια ηλικία;
Το πρώτο μου μηχανάκι το απέκτησα όταν ήμουν 16 χρονών, ένα Honda C50

-Once a biker always a biker. Συμφωνείς;
Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη. Το να οδηγείς μοτοσυκλέτα δεν είναι απλά μια συνήθεια. Είναι τρόπος ζωής!!

-Θεωρείς ότι υπάρχει σχετική κουλτούρα μοτοσυκλέτας στην Ελλάδα; Τόσο από την πλευρά των δικυκλιστών όσο και των υπολοίπων οδηγών στον δρόμο;
Δυστυχώς στην χώρα μας δεν υπάρχει οδηγική παιδεία γενικά. Ο μοτοσικλετιστής εκτίθεται καθημερινά στα λάθη και στην κακή οδηγική συμπεριφορά τόσο των δικυκλιστών όσο και των υπολοίπων οδηγών. Η ολιγωρία και η ανευθυνότητα των αναβατών που οδηγούν χωρίς κράνος και προστασία απλά με εξοργίζει.

-Ποιοι θεωρείς ότι είναι οι λόγοι που αποθαρρύνουν τις γυναίκες από την οδήγηση και κατοχή μιας μοτοσικλέτας;
Οι γυναίκες που οδηγούν μοτοσυκλέτα είναι όλο και περισσότερες. Σίγουρα η έκθεση στις καιρικές συνθήκες, στον κίνδυνο και η πολλές φορές άβολη μετακίνηση, είναι ίσως και ένας από τους λόγους που τις αποθαρρύνουν.

-Ποιες είναι οι αντιδράσεις των ανδρών στη θέα γυναικών οδηγών πάνω σε μεγάλου κυβισμού μηχανές;
Πριν χρόνια η θέα μιας γυναίκας που οδηγεί μοτοσυκλέτα ξάφνιαζε περισσότερο τους άλλους οδηγούς. Πιστεύω πως στις μέρες μας είναι κάτι συνηθισμένο για την Αθήνα τουλάχιστον που ζω και κυκλοφορώ.

-Πώς συνδέονται οι ρόλοι μητέρα- αρχιτεκτόνισσα- οδηγός αγώνων; Όλα απαιτούν χρόνο. Πώς τα προλαβαίνεις;
Πιστεύω ότι αν κάποιος θέλει να ασχοληθεί και να αφιερώσει χρόνο σε κάτι που του αρέσει, που τον γεμίζει ενέργεια και διάθεση, που του δίνει δύναμη να ξεκινήσει την κάθε επόμενη του μέρα, μπορεί να συνδυάσει πολλούς ρόλους και μάλιστα με επιτυχία.

-Θα ήθελες οι κόρες σου να ασχοληθούν με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό; Θα ανησυχούσες;
Και οι τέσσερις κόρες μου αγαπούν την μοτοσικλέτα, αφού από όταν γεννήθηκαν, θυμούνται και τους δυο τους γονείς να οδηγούν μοτοσυκλέτα. Αν ήθελαν να ασχοληθούν με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό θα τις ενθάρρυνα να κάνουν αυτό που αγαπούν.

-Η μεγάλη δοκιμασία στο Merzouga Rally, πέρασε και είσαι πλέον στους οδηγούς για το Ντακάρ του 2020. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία; Πώς αισθάνεσαι;
Είμαι πολύ περήφανη που κατάφερα να τερματίσω έναν τόσο απαιτητικό αγώνα, παγκοσμίου επιπέδου. Ο ανταγωνισμός ήταν πολύ υψηλός και για μένα ήταν μεγάλη πρόκληση. Είμαι πολύ ικανοποιημένη που παρ’ όλο τον τραυματισμό μου ολοκλήρωσα τον αγώνα.

-Περιέγραψε τη στιγμή που πέφτεις λίγα χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό και σπας την κλείδα σου. Ποιες ήταν οι πρώτες σκέψεις; Σκέφτηκες να εγκαταλείψεις ή αυτό δεν θα ήταν ποτέ μία επιλογή σου;
Ανάμεικτα συναισθήματα πόνου και φόβου αφού η πτώση ήταν σφοδρή, έπειτα από κατάβαση αμμόλοφου 70 μέτρων με μεγάλη ταχύτητα. Η εγκατάλειψη του αγώνα θα ήταν αναγκαστική και ποτέ από επιλογή. Ευτυχώς κατάφερα σφίγγοντας τα δόντια να τερματίσω.

-Ξεκινάς ολοταχώς προπόνηση για τον μεγαλύτερο αγώνα μοτοσυκλέτας. Τι απαιτήσεις έχει μία τέτοια προετοιμασία;
Άριστη φυσική κατάσταση η οποία αποκτάται μέσω καθημερινής προπόνησης. Μυϊκή ενδυνάμωση, αερόβια γυμναστική και καλή διατροφή παράλληλα με προπονήσεις με την μοτοσυκλέτα τόσο στην Ελλάδα όσο και στην έρημο της Αφρικής!


Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook