Μεταβολική ασθένεια η οποία χαρακτηρίζεται από αύξηση της συγκέντρωσης του σακχάρου στο αίμα και διαταραχή του μεταβολισμού της γλυκόζης, ο σακχαρώδης διαβήτης -διαβήτης τύπου 1, διαβήτης τύπου 2 και διαβήτης της κύησης- έχει χρόνια πορεία και μπορεί να προκαλέσει μια σειρά σοβαρών επιπλοκών, όπως καρδιαγγειακή νόσο, χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, βλάβες του αμφιβληστροειδούς, βλάβες των νεύρων και στυτική δυσλειτουργία, μεταξύ άλλων.

Όπως υποστηρίζει νέα επιστημονική μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό «The Lancet«, η βαριατρική ή μεταβολική χειρουργική επέμβαση μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική σε βάθος χρόνου για τον έλεγχο του διαβήτη τύπου 2, ιδίως στους παχύσαρκους ασθενείς, από ό,τι η συμβατική αντιδιαβητική θεραπεία.

Η επέμβαση προστατεύει από τον διαβήτη τόσο επειδή μειώνει το πάχος του ασθενούς, όσο και επειδή βελτιώνει τον τρόπο που λειτουργεί το γαστρεντερικό σύστημά του.

To πείραμα

Ερευνητές του King’s College του Λονδίνου και του Καθολικού Πανεπιστημίου της Ρώμης, με επικεφαλής τον καθηγητή Φραντσέσκο Ρουμπίνο, παρακολούθησαν ομάδα 60 παχύσαρκων διαβητικών ασθενών ηλικίας 30 έως 60 ετών με δείκτη σωματικής μάζας πάνω από 35.

Οι ασθενείς χωρίσθηκαν τυχαία σε τρεις υπο-ομάδες των 20 ατόμων η κάθε μία και ακολούθησαν διαφορετική αντιδιαβητική θεραπεία: είτε συμβατική, είτε γαστρικό «μπάι-πας», είτε χολοπαγκρεατική εκτροπή.

Στο γαστρικό «μπάι-πας» γίνεται σμίκρυνση του στομαχιού και δημιουργία παρακαμπτήριας διαδρομής στο άνω τμήμα του λεπτού εντέρου, ενώ στη χολοπαγκρεατική εκτροπή το «μπάι-πας» του εντέρου είναι πιο εκτεταμένο.

Αφού πέρασαν πέντε χρόνια, αξιολογήθηκε πόσο αποτελεσματική είχε υπάρξει κάθε μία από τις τρεις μεθόδους, όσον αφορά τον έλεγχο του διαβήτη τύπου 2, βάσει σειράς από δείκτες για κάθε ασθενή.

Από τους συνολικά 40 ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε μία από τις δύο χειρουργικές επεμβάσεις, σχεδόν οι μισοί εμφάνιζαν πλήρη ύφεση του διαβήτη (με πτώση του σακχάρου στο αίμα σε μη διαβητικά επίπεδα), έναντι κανενός ασθενούς που είχε ακολουθήσει την κλασική αντιδιαβητική θεραπεία.

Οι χειρουργημένοι ασθενείς είχαν χαμηλότερα επίπεδα γλυκόζης (σακχάρου) στο αίμα τους, σε σχέση με όσους δεν είχαν κάνει επέμβαση και συνέχισαν το κλασικό θεραπευτικό σχήμα (φάρμακα και δίαιτα).

Επίσης, οι πρώτοι, καθ’ όλη την πενταετία, χρειάστηκε να πάρουν πολύ λιγότερα αντιδιαβητικά και καρδιαγγειακά φάρμακα. Γενικότερα, η ποιότητα ζωής ήταν καλύτερη για όσους είχαν χειρουργηθεί.

Δεν υπήρξαν σημαντικές μακροπρόσθεσμες επιπλοκές λόγω της βαριατρικής επέμβασης. Η χολοπαγκρεατική εκτροπή εμφάνισε καλύτερα αποτελέσματα σε σχέση με το γαστρικό «μπάι-πας» μετά από πέντε έτη, όμως το γαστρικό «μπάι-πας» είχε σε γενικές γραμμές ως συνέπεια καλύτερη ποιότητα ζωής για τους ασθενείς.

Οι μισοί από τους χειρουργημένους ασθενείς, μετά την αρχική ύφεση του διαβήτη στην πενταετία, εμφάνισαν στη συνέχεια ήπια υπεργλυκαιμία. Γι’ αυτό οι επιστήμονες επεσήμαναν πως όλοι οι ασθενείς, μετά τη βαριατρική επέμβαση, θα πρέπει να συνεχίσουν να παρακολουθούν το σάκχαρό τους.

Ωστόσο, όλοι οι χειρουργημένοι ασθενείς μπορούσαν να έχουν υπό πλήρη έλεγχο το σάκχαρό τους μόνο με δίαιτα ή με χάπια μετφορμίνης, χωρίς την ανάγκη να καταφύγουν σε χορήγηση ινσουλίνης.

«Η ικανότητα της χειρουργικής επέμβασης να μειώνει την ανάγκη για ινσουλίνη και για άλλα φάρμακα δείχνει ότι αποτελεί μια αποτελεσματική από άποψη κόστους θεραπευτική προσέγγιση για τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2», δήλωσε ο Ρουμπίνο.

Όμως, λόγω του μικρού δείγματος ασθενών της έρευνας, οι ερευνητές επεσήμαναν πως δεν είναι δυνατό ακόμη να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα κατά πόσο η βαριατρική χειρουργική μπορεί να μειώσει τις επιπλοκές του διαβήτη (εμφράγματα, εγκεφαλικά, νεφροπάθεια κ.α.) και, κατά συνέπεια, τους πρόωρους θανάτους. Αν αυτό επιβεβαιωθεί, τότε αναμένεται η βαριατρική χειρουργική να γίνει πολύ πιο δημοφιλής από ό,τι σήμερα.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ