Αυλώνας 15/09/2015

Κάθε χαραμάδα φουσκώνει τις κόρες των ματιών τους με φως, κάθε παράθυρο πνίγει τα πνευμόνια τους με φρέσκο αγέρα, κάθε εικόνα ταξιδεύει το μυαλό τους σε κόσμους φανταστικούς, κάθε όνειρο τους ξαναφτιάχνει ανθρώπους, διώχνει το αγρίμι που έχουν μέσα στην ψυχή τους, το αγρίμι που κρύβουμε όλοι μας, που εκπαιδευμένο και επιτηδευμένο στο αμόνι του φαίνεσθαι και του δήθεν έχει αναχθεί σε προσόν ενώ γι’ αυτούς είναι προπατορικό αμάρτημα…..

Μονοκόμματοι, απαίδευτοι, αδιαμόρφωτοι οι περισσότεροι απ΄αυτούς έχουν κάτι που δεν έχουμε εμείς. Κατέχουν την αλήθεια . Διότι από μικρός έμαθα πως η αλήθεια είναι μία ,αδιαπραγμάτευτη και δεν απαιτεί ερμηνείες. Η ζωή τους φωνάζει την αλήθεια που εμείς δεν ακούμε, δεν βλέπουμε ή κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Μαρτυρά όλη τη σκληρότητα με την οποία στήσαμε τις κοινωνίες μας όπου ο αδύναμος, ο ευάλωτος , ο κατατρεγμένος βρίσκει τη θέση του μόνο σε ιδρύματα, φυλακές ή στην καλύτερη περίπτωση στις ουρές των συσσιτίων και την επαιτεία.

Το μαρτυρά και η έκφραση με την οποία πακετάρουμε όλη μας την σκληρότητα απέναντί τους « ο στίβος της ζωής» λέμε και κοιτάμε βαθυστόχαστα τα μάτια των νέων.

Από πότε το υπέροχο δώρο της ζωής έγινε «στίβος» ; Η λέξη από μόνη της εμπεριέχει τον ανταγωνισμό ο οποίος από μόνος του υπερνικά τον υγιή συναγωνισμό γιατί πολύ απλά η ζωή έχει χρόνο ,που τελειώνει . Κανένα δεν άκουσα να μιλά για τη «βόλτα της ζωής» παρά μόνο για το «στίβο». Στο στίβο αυτό δεν πάτησαν ποτέ τα δικά μου παιδιά , οι μαθητές-κρατούμενοι του ΕΚΚΝ Αυλώνα ,το μόνο που έκαναν ήταν βόλτες στη ζωή μα κανένας δεν τους έμαθε πώς να « βολτάρουν» γιατί όλοι εμείς στήναμε «στίβους»

Εμείς απλώνουμε το χέρι σε κάθε χέρι που θα μας προτείνει μια βόλτα ωραία….

Ενώνουμε τα χέρια μας από σήμερα με το Αλ Τσαντίρι και στήνουμε την πρώτη γέφυρα αφετηρίας για τέτοιους περιπάτους.

Νίκος Αρμένης

Δάσκαλος

Δημοτικό Σχολείο ΕΚΚΝΑ

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ