Οι απανταχού πολιτικά αποκλεισμένες ομάδες, κυρίως εθνοτικές και θρησκευτικές, οι οποίες βρίσκονται στο περιθώριο σε διάφορες χώρες, έχουν μικρότερη έως μηδενική πρόσβαση και στο διαδίκτυο.

Αυτό διαπίστωσε μια νέα διεθνής επιστημονική έρευνα, η οποία συνέταξε τον πρώτο «χάρτη» των ομάδων εκείνων που μένουν πίσω στην παγκόσμια διαδικτυακή επανάσταση, εξαιτίας σκόπιμων διακρίσεων σε βάρος τους.

Παρά τη διαρκή επέκταση του Ίντερνετ παγκοσμίως και την εξύμνησή του ως «απελευθερωτικής» τεχνολογίας -ιδίως μετά την «Αραβική Άνοιξη- που προωθεί τη διαφάνεια, τη δημοκρατία, τα ατομικά δικαιώματα και τη συλλογική-ακτιβιστική δράση, οι ερευνητές επισημαίνουν ότι πολλές κυβερνήσεις, ακόμη και στις δημοκρατικές χώρες, φροντίζουν συστηματικά -δια πράξεων ή δια παραλείψεων- ώστε οι «ανεπιθύμητες» ομάδες να μην μπορούν να αξιοποιήσουν το διαδίκτυο πλήρως.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Νιλς Βάιντμαν του γερμανικού Πανεπιστημίου της Κωνσταντίας, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό «Science».

Στην έρευνα συμμετείχε ο Ξενοφών Δημητρόπουλος, από το 2014 επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Κρήτης και ερευνητής του Ινστιτούτου Πληροφορικής του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ) στην Κρήτη, ειδικός σε θέματα μετρήσεων του ίντερνετ.

Οι ερευνητές συμπέραναν ότι οι πολιτικά απομονωμένες ομάδες, που αντιμετωπίζονται με εχθρότητα από την κεντρική εξουσία, έχουν κατά μέσο όρο 30% μικρότερη προσβασιμότητα στο διαδίκτυο, σε σχέση με τους υπόλοιπους συμπατριώτες τους στη χώρα τους.

Σε ακραίες περιπτώσεις το ποσοστό αυτό μπορεί να περιορισθεί μόλις στο 1%, με συνέπεια για ορισμένες ομάδες, που βιώνουν την μεγαλύτερη περιθωριοποίηση, η κατάσταση να είναι απελπιστική. Ενδεικτικά, στο Νεπάλ μόνο το 1% έως 2% της εθνότητας των Μαντέζι και των μουσουλμάνων έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο, στο Περού μόνο το 4% των ιθαγενών του Αμαζονίου, στην Ινδία μόνο το 4% του μουσουλμάνων του Κασμίρ, στις Φιλλιππίνες το 5% των Μόρο, στην Ινδονησία το 9% των Παπούα, στο Πακιστάν το 12% των Παστούν, στη Σερβία το 13% των Αλβανών κ.α.

Η μελέτη επισημαίνει ότι ακόμη και στις δημοκρατίες, αν ορισμένες ομάδες του πληθυσμού είναι πολιτικά αποκλεισμένες, τότε αντιμετωπίζουν ψηφιακές διακρίσεις ανάλογες με εκείνες που υπάρχουν σε μη δημοκρατικές χώρες, καθώς κοινός είναι ο στόχος να «φιμωθούν» οι ανεπιθύμητες φωνές.


loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ