Σε μικρές δόσεις είναι αναμενόμενο να υπάρχει, μιας και συνήθως έρχεται μαζί με άλλα πιο όμορφα συναισθήματα όπως είναι ο έρωτας, η αγάπη και το πάθος. Τι γίνεται όμως όταν το «τερατάκι» της ζήλιας μας πνίγει τόσο που αφενός δεν μπορούμε να σκεφτούμε λογικά, αφετέρου προκαλούμε ατελείωτους καβγάδες για το παραμικρό;

Για να δαμάσουμε τη ζήλια που αισθανόμαστε πρέπει πρώτα από όλα να συνειδητοποιήσουμε γιατί ζηλεύουμε. Πιθανόν ρόλο παίζει η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, η χαμηλή αυτοπεποίθηση, η ανάγκη να έχουμε τον έλεγχο πάνω στον άλλον. Φυσικά μπορεί να υπάρχουν και αφορμές, όμως είμαστε σίγουροι ότι αυτές είναι αντικειμενικές και ότι εμείς δεν τις παραφουσκώνουμε;

Το δεύτερο πράγμα που έχει σημασία είναι να εμπιστευόμαστε τον/την σύντροφό μας. Όταν ο άλλος καταλαβαίνει ότι του έχουμε εμπιστοσύνη, βλέπει ότι εμπιστευόμαστε και τον εαυτό μας και τη σχέση μας. Αντιθέτως αν λειτουργούμε πιεστικά και είμαστε κτητικοί, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να τον απομακρύνουμε.

Πρέπει να δεχτούμε ότι η έλλειψη ζήλιας δεν σημαίνει και έλλειψη αγάπης. Το αντίθετο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι για τη ζήλιας μας, ωστόσο κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Σε περίπτωση που μας κατακλύζει έντονα το συναίσθημα, το καλύτερο είναι να δώσουμε λίγο χρόνο στον εαυτό μας, να σκεφτούμε για ποιο λόγο ζηλεύουμε και να αναλογιστούμε ότι όλα όσα σκεφτόμαστε είναι σενάρια που δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα.

Και αν μας ζηλεύει ο άλλος;

  • Διατηρούμε την ψυχραιμία μας και δεν μπαίνουμε στη διαδικασία των εξηγήσεων για κάτι που δεν έγινε ή που δεν κάναμε.
  • Επιβεβαιώνουμε τα συναισθήματά μας και δείχνουμε πόσο σημαντική είναι η σχέση μας.
  • Δίνουμε χρόνο στον άλλον και συζητάμε με σοβαρότητα τι είναι αυτό που ενοχλεί τον άλλον, αλλά και πώς επηρεάζει εμάς η συμπεριφορά του.

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ