Σπάνια, ομολογουμένως, έχουμε δει ελληνική ταινία που αναπλάθει τόσο πλουσιοπάροχα και προσεκτικά μια περασμένη ιστορική περίοδο. Ακόμη πιο σπάνια έχουμε δει… ο,τιδήποτε που να εστιάζει στον σχεδόν ολοσχερή αφανισμό της θάλλουσας εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης από τους Γερμανούς στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Παράλληλα, οι 60 ηθοποιοί, οι πάνω από 2.500 κομπάρσοι, τα 6.000 κοστούμια, η αυθεντική αμαξοστοιχία του 1940, αλλά και το ίδιο το μπουζούκι του Βασίλη Τσιτσάνη συγκαταλέγονται στα ατού αυτής της πέμπτης μεγάλου μήκους ταινίας του Μανουσάκη.

Η ιστορία που αφηγείται το φιλμ –προερχόμενη από το ομότιτλο μυθιστόρημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη– εκτυλίσσεται μεταξύ Ιουλίου 1942 και Μαρτίου 1943 στη Θεσσαλονίκη. Και συγκεκριμένα, στο ταπεινό ουζερί του Βασίλη Τσιτσάνη (Κωνσταντίνου, καλός), όπου ο 26χρονος τότε συνθέτης πρωτοπαρουσίασε μερικά από τα εμβληματικότερα τραγούδια του (ανάμεσά τους, τη «Συννεφιασμένη Κυριακή»). Εκεί, θα βρει επίσης καταφύγιο ο νεανικός έρωτας μεταξύ του Γιώργου (Φραγκούλη), νεαρού αντιστασιακού ξυλουργού και συνιδιοκτήτη του ουζερί, και της Εστρέας (η πρωτοεμφανιζόμενη Χειλά-Φαμέλη), κόρης ευυπόληπτης εβραϊκής οικογένειας της συμπρωτεύουσας.

Ένας έρωτας που δεν «διωκόταν» μόνο από τα προελαύνοντα ναζιστικά πογκρόμ, αλλά και από τις αδιαπραγμάτευτες διακρίσεις που κυριαρχούσαν ένθεν και ένθεν των δυο θρησκευτικών ομάδων της Θεσσαλονίκης.

Η ταινία διαθέτει εντυπωσιακές πολυπρόσωπες σκηνές –γυρισμένες από τη θεσσαλονικιώτικη Βίλα Αλατίνη και τη Συναγωγή των Μοναστηριωτών, έως την επί τούτου ανακαινισμένη Βίλα Ζακ Σαπόρτα ή τον Χώρο Ιστορικής Μνήμης της οδού Κοραή στην Αθήνα–, ενώ δίνει χώρο και στον άνθρωπο Τσιτσάνη, την «πολιορκία» του από την ερωτευμένη τραγουδίστρια, Λέλα (Τρουφάκου, καλή), ή τα ηθικά διλήμματά του περί δημιουργίας εν καιρώ πολέμου. Αλλά, βέβαια, εκείνο που ακόμη μια φορά κινεί το έργο του Μανουσάκη είναι ο έρως. Και εκεί κυρίως είναι που η ταινία πέφτει (και ξαναπέφτει) στο λάκκο του κλισέ, παρά την καλή φωτογραφία του Κωστή Γκίκα και τη μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη.

Σε ακόμη πιο δυσοίωνο λάκκο πέφτουν, φοβάμαι, οι ερμηνείες των βετεράνων Λάκη Κομνηνού και Αλμπέρτο Εσκενάζη, τα λαντίνο (ισπανογενές ιδίωμα των Σεφαραδιτών) που ξεστομίζουν με άθλια προφορά οι Εβραίοι του καστ, καθώς και όλοι μα όλοι οι θάνατοι εκ πυροβολισμού που θυμίζουν σχολικό σκετς…

Σκηνοθεσία: Μανούσος Μανουσάκης
Σενάριο: Βασίλης Σπηλιόπουλος, Άντα Γκουρμπαλή, Μανούσος Μανουσάκης
Πρωταγωνιστούν: Χάρης Φραγκούλης, Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Βασιλική Τρουφάκου, Θοδωρής Αντωνιάδης, Γιάννης Στάνκογλου, Μαρία Καβουκίδου, Ξανθή Γεωργίου, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης
Διάρκεια: 116′
Είδος: Δράμα

Πηγή: tospirto.net

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ