Τρίτη βράδυ, σ’ ένα χειμώνα δύσκολο. Έξω από το θέατρο «Δημήτρης Χορν», κόσμος… Περιμένουν υπομονετικά να πάρουν εισιτήριο για την παράσταση που πρόκειται να ξεκινήσει. «Όλη η Βίβλος (λέμε τώρα)» σε μια ανατρεπτική κωμωδία. Ανάμεσα στους ηθοποιούς ο Ιωσήφ… Ναι, αυτός της Μαρίας, που εκτός των άλλων δείχνει μια «εμμονή» με την Κιβωτό του Νώε.

Γνωστή φυσιογνωμία. Μα ναι, είναι ο ηθοποιός που υποδυόταν τον ιδιόρρυθμο σκηνοθέτη του «Παρά Πέντε», τον Αβραάμ (μα πάλι βιβλικό όνομα;).

Ψάχνοντας παρακάτω, η ματιά πέφτει στο «Μάρτυς μου ο Θεός», ένα μονόλογο που ανεβαίνει για δεύτερη συνεχή χρονιά στο θέατρο «Vault». Ο ίδιος, ο Ιωσήφ, μας εκπλήσσει σε μια παράσταση που… κλέβει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ως Χρυσοβαλάντης. Και κοντά σ’ αυτήν, το «Marvin’s room». Τρεις παραστάσεις διαφορετικών απαιτήσεων. Αλλά απ’ ό,τι φαίνεται, ένας καλός ηθοποιός μπορεί και πρέπει να αντεπεξέρχεται σε όλες. Ποιος είναι, όμως, αυτός ο ηθοποιός, που κάνει αυτό το χειμώνα άλλους να γελούν μέχρι δακρύων κι άλλους να συγκινούνται και να προβληματίζονται, ανάλογα με τον ρόλο που ενσαρκώνει;

Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Νάουσα, ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης μετακόμισε στην Αθήνα για σπουδές. Απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου, αλλά και του Καποδιστριακού, πτυχιούχος του τμήματος Φιλολογίας, φαίνεται πως έχει δοκιμαστεί ήδη στην ενδελεχή μελέτη. Από τη συνεργασία του με το Εθνικό Θέατρο «κουβαλάει» την εμπειρία της συμμετοχής σ’ εξαιρετικές παραστάσεις: «Άμλετ» (σε σκηνοθεσία Μ. Κακογιάννη), «Λυσιστράτη», «Ο κύκλος με την κιμωλία», «Ο Υπάλληλος» και «Μάνα Κουράγιο» (σκην. Κ. Τσιάνου). Με το Φεστιβάλ Αθηνών συμμετείχε στην παράσταση «Κοριολανός» (σκην. Μ. Κακογιάννη), με το Θ. Καρακατσάνη στον «Πλούτο» και με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρούμελης στους «Ιππείς» (σκην. Γ. Αρμένη).

Η λίστα είναι μακρά και το βιογραφικό του ήδη πλούσιο κι άκρως… θεατρικό. Όχι ότι απορρίπτει την τηλεόραση – οι εμφανίσεις του στις σειρές «Σαββατογεννημένες», «Όλα στην ταράτσα», «Στο παρά πέντε», «Πολυθρόνα για τρεις», «Εργαζόμενη γυναίκα» κ.α. το πιστοποιούν. Δείχνει, όμως, προτίμηση στον… δύσκολο δρόμο. Ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης, ιδρυτικό μέλος και της ομάδας GAFF (με την οποία έχει συμμετάσχει στις παραστάσεις Ψυχολογία Συριανού συζύγου και Μάρτυς μου ο θεός), παρουσιάζεται στο altsantiri.gr.

Αυτή η περίοδος σε βρίσκει σε τρεις διαφορετικές παραστάσεις εκ των οποίων η μία είναι μονόλογος. Πόσο δύσκολο είναι να κρατάς ένα έργο στους ώμους σου χωρίς να μειώνεται λεπτό η προσοχή του θεατή;

«Έχω τη χαρά να συμμετέχω σε τρεις υπέροχες κατά τη γνώμη μου παραστάσεις, τόσο ως προς τις συνεργασίες όσο και προς την αποδοχή που έχουν από το κοινό. Είμαι και τυχερός ως ηθοποιός καθώς και τα τρία έργα  ανήκουν σε διαφορετικό είδος θεάτρου. Το «Μάρτυς μου ο Θεός» ,του βραβευμένου Μάκη Τσίτα είναι λογοτεχνία που έγινε θέατρο, αν και από τη μονολογική μορφή που έχει το μυθιστόρημα αυτομάτως καθίσταται έτοιμο να παρασταθεί στη σκηνή. Είναι ένα έργο όπου οι μεταβάσεις από το κωμικό στο τραγικό είναι εντελώς  απρόσμενες, δίνοντας στο έργο παραληρηματική μορφή. Το «Όλη η Βίβλος (λέμε τώρα)» είναι μια θεότρελη κωμωδία-παρωδία με στοιχεία διάδρασης και το «Marvin’s room» είναι ένα κοινωνικό δράμα με αρκετά στοιχεία κωμωδίας και τεράστιο, κατά τη γνώμη μου ενδιαφέρον, που έγινε ταινία στην Αμερική στη δεκαετία του ’90,με σπουδαίους πρωταγωνιστές…

Απαντώντας στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης, θα ξεκινήσω  επισημαίνοντας ότι το θέατρο είναι πολύ δύσκολο σπορ. Ό,τι και να κάνεις θέλει πάρα πολλή δουλειά και είναι κάτι που θα σε απασχολεί όλες τις ώρες της ημέρας, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Οι ρόλοι είναι σαν το σαράκι. Δεν τους ξεχνάς εύκολα, κυρίως την περίοδο των προβών. Ο μονόλογος οπωσδήποτε είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο, γιατί δεν έχεις συμπαίχτη, είσαι εσύ και το κοινό, πρέπει να το πάρεις αγκαζέ και να ταξιδέψετε. Όλα τα λάθη, αν γίνουν, πρέπει να σωθούν από σένα, δεν έχεις περιθώρια ολιγωρίας. Από την άλλη, έχει και θετικά, καθώς ένας καλογραμμένος μονόλογος σου δίνει περιθώρια να αναπτύξεις όλα τα εκφραστικά σου μέσα, όλες τις δυνατότητές σου με περισσότερη χρονική και σκηνική άνεση και την ευκαιρία να αντιστρέψεις ένα ενδεχόμενο κακό ξεκίνημα μιας παράστασης, καθώς η χρονική έκθεσή σου στη σκηνή είναι μεγαλύτερη. Στο «Μάρτυς μου ο Θεός» έχω την τύχη να ερμηνεύω ένα εξαιρετικό κείμενο, που μου δίνει την ευκαιρία να αναπτύξω όλα τα εκφραστικά και υποκριτικά μου μέσα, αυτά που έχω τέλος πάντων, και τη βοήθεια της εξαιρετικής σκηνοθεσίας της Σοφίας Καραγιάννη».

Κωμωδία ή δράμα; Ή μήπως το ένα εξισορροπείται από το άλλο;

«Είμαι λάτρης όλως των ειδών του θεάτρου και θέλω να παίζω σε όλα. Τρελαίνομαι με τις τραγωδίες, αν και δεν έχω αξιωθεί να παίξω σε κάποια, αλλά και με τον Αριστοφάνη, σε έργα του οποίου κατά καιρούς συμμετείχα. Η αλήθεια είναι ότι οι κωμωδίες είναι πλειοψηφία στο βιογραφικό μου, αλλά σημαντικά έργα με δραματικό περιεχόμενο συμπληρώνουν αυτή την πλειοψηφία. Τελικά η απάντηση στο κωμωδία ή δράμα νομίζω ότι είναι το θέατρο που γίνεται με αγάπη και πολλή δουλειά».

Πόσο δύσκολη είναι η εποχή μας για έναν ηθοποιό που επιλέγει να καθιερωθεί μέσα από το θέατρο;

«Θα είναι κοινότυπο να ξαναπώ και εγώ πόσο δύσκολη είναι η εποχή μας. Ζούμε καθημερινά όλοι μας, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, τον Γολγοθά της επιβίωσης. Οι ηθοποιοί είχαμε κρίση πριν την κρίση. Φαντάσου τώρα πόσο δύσκολο είναι. Είναι ένα θέμα που χρήζει τεράστιας ανάλυσης. Άρα η δυσκολία που έχεις για να καθιερωθείς μέσα από το θέατρο συνδυάζεται με το κατά πόσο το θέατρο σου εξασφαλίζει την επιβίωση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι παίζουμε σε δύο και τρεις παραστάσεις. Όταν η πλειοψηφία των  παραστάσεων αντέχει μόνο ένα διήμερο πρέπει να συμπληρώσεις τις εργάσιμες μέρες και με άλλες παραστάσεις και… ο Θεός βοηθός! Από την άλλη με τα τόσα σχήματα και τις τόσες παραστάσεις, δόθηκε η ευκαιρία σε ηθοποιούς και σκηνοθέτες να αναδείξουν τη δυναμική τους. Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος, γι’ αυτό αναγκάζεσαι εκ των πραγμάτων να κάνεις το καλύτερο, για να φέρεις τον κόσμο στην παράστασή σου. Ο κόσμος ψάχνει και νομίζω ότι αυτός είναι που σε καθιερώνει, ή τουλάχιστον αυτό γίνεται τις περισσότερες φορές».

Τηλεόραση ή θέατρο; Ή μήπως και τα δύο;

«Και τα δύο σαφώς! Μέρος της δουλειάς μας είναι, όπως και ο κινηματογράφος. Έχω μια αδυναμία βέβαια μεγάλη στο θέατρο, αλλά είχα την τύχη να δουλέψω και σε πολύ καλές σειρές στην τηλεόραση, όπως τις «Σαββατογεννημένες», «Στο παρά πέντε», «Εργαζόμενη γυναίκα» και άλλες… Το παν είναι το θέατρο και η τηλεόραση να γίνονται με μεράκι και αγάπη».

Εκτός από το Εθνικό Θέατρο έχεις πτυχίο Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πόσο έχουν συντελέσει αμφότερα στην επαγγελματική πορεία και στη σκέψη σου;

«Είμαι τυχερός που τελείωσα τις δύο σχολές που ήθελα από τα παιδικά μου χρόνια. Πιστεύω ότι έχουν πολλά κοινά σημεία. Βέβαια, το ένα είναι πρακτικό και το άλλο θεωρητικό, αλλά πολλές φορές η ενασχόλησή μου με τη φιλολογία μού έδωσε απαντήσεις σε ζητήματα παραστάσεων. Αλληλοσυμπληρώνονται στο μυαλό μου. Και φυσικά μου έχουν καθορίσει τον τρόπο σκέψης και τη στάση ζωής, κυρίως το θέατρο, με το οποίο και ασχολούμαι σχεδόν αποκλειστικά».

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ