Το φθινόπωρο είναι αμφισβήτητα μία φωτογενής, δοξασμένη εποχή για τους κινηματογραφιστές. Το χρυσαφί φως, τα φύλλα που πέφτουν, οι διαφορετικές αποχρώσεις τους και οι φθινοπωρινές ώρες που αλλάζουν τις σκιές, χαρίζουν ένα ιδανικό σκηνικό για τις κινηματογραφικές ιστορίες ώστε να αποκτήσουν το συναισθηματικό βάρος ή το ανατριχιαστικό σασπένς που χρειάζονται. Μιας και σήμερα είναι η πρώτη μέρα του Φθινοπώρου, ας περιηγηθούμε στον κόσμο δέκα ταινιών που μας χαρίζουν άπλετο φθινοπωρινό φως και θα βοηθούν να ξαναμπούμε στα σπίτια μας.
1. The Stranger (1946) του Όρσον Γουέλς. «Νυχτώνει νωρίς αυτές τις μέρες» παρατηρεί ένας χαρακτήρας της ταινίας, σε μία μικρή επαρχιακή πόλη, και ένας ξένος μόλις κάνει την εμφάνισή του. Ο Όρσον Γουέλς υποδύεται ο ίδιος, έναν υψηλόβαθμο Ναζί που κρύβει την αληθινή του ταυτότητα και εμφανίζεται στην πόλη αντ’ αυτού, ως αξιοσέβαστος δάσκαλος. Η τρίτη ταινία του μεγάλου σκηνοθέτη, αποδεικνύει την ικανότητά του να στήσει ένα απλό θρίλερ, ενώ η κινηματογραφική του φαντασία παραμένει χαρακτηριστική και αναμφισβήτητη.

2. All That Heaven Allows (1955) του Ντάγκλας Σιρκ. Ένα από τα πιο λαμπερά φθινόπωρα της οθόνης με μεγάλους δρόμους και κήπους να ξεχύνονται μπροστά από τα σπίτια των κατοίκων της φανταστικής πόλης Stonington, γεμάτη πεσμένα φύλλα δέντρων που εμπλουτίζουν όλες τις φθινοπωρινές αποχρώσεις του καφέ και του πορτοκαλί. Βρισκόμαστε για άλλη μια φορά σε μια μικρή πόλη του Κονέκτικατ, αλλά εδώ το κακό ξεκινάει από μέσα. Σε αυτό το σπαρακτικό μελόδραμα του 1955, μία αστή χήρα ερωτεύεται τον κηπουρό της –δηλαδή τον Ροκ Χάντσον- και ξεσπάει μπόλικο σκάνδαλο και κουτσομπολιό.

3. The Trouble with Harry (1955) του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Μια μακάβρια κωμωδία για ένα νεκρό πτώμα που αρνείται να μείνει θαμμένο, και μια ασυνήθιστη ταινία για το κινηματογραφικό σύμπαν του πατέρα του σοφιστικέ θρίλερ και της αγωνίας. Στη συγκεκριμένη υπόθεση, η τραγωδία του θανάτου του Χάρι παίζει δευτερεύοντα ρόλο στη φάρσα των προσπαθειών των πολιτών για να κρατήσουν το πτώμα θαμμένο. Μπορεί το χιούμορ να είναι εντελώς black, αλλά πάντα εξελίσσεται μπροστά από τα φυλλοβόλα, χρυσά δέντρα του αμερικανικού φθινοπώρου στη Βερμόντ. Ο μύθος θέλει μάλιστα το συνεργείο της ταινίας να κολλάει τα φθινοπωρινά φύλλα στα κλαδιά των δέντρων, προκειμένου να προλάβουν να τα κινηματογραφήσουν.

4. An Autumn Afternoon (1962) του Γιαζουχίρο Όζου. Σε ένα σκυθρωπό Τόκιο με καφέ δέντρα χωρίς φύλλα, εξελίσσεται αυτή η ταινία κατά τη διάρκεια της μεταπολεμικής βιομηχανικής άνθισης της Ιαπωνίας. Σκηνοθέτης-ποιητής στις αλλαγές εποχών, ο Όζου παραδίδει ένα φιλμ εσωτερικών χώρων αλλά με φθινοπωρινή διάθεση: μας διηγείται την ιστορία ενός χήρου που προτρέπει την ενήλικη κόρη του να παντρευτεί, αν και ξέρει ότι πρόκειται να χάσει τον μόνο σύντροφο που του έχει απομείνει.

5. Autumn Sonata (1978) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Μία αποξενωμένη κόρη στην προσπάθεια επανένωσης με τη δεσποτική μητέρα της, σε ένα απομακρυσμένο σπίτι στη θάλασσα. Ήχοι του Σοπέν στο πιάνο και δύο εξαιρετικές ηθοποιοί -η Ινγκριντ Μπέργκμαν, που ερμηνεύει τη μητέρα και η Λιβ Ούλμαν στο ρόλο της κόρης της. Μέσα σε ένα ζεστό παραθαλάσσιο περιβάλλον και με το φθινοπωρινό φως να χύνεται άπλετο, η ταινία σπάει την ησυχία της ατμόσφαιρας με τις εκρηκτικές ερμηνείες μίας μητέρας που είναι τυλιγμένη στη ματαιοδοξία της επιτυχίας της και μιας παραμελημένης κόρης που δεν έμοιαζε ποτέ αρκετά ενδιαφέρουσα.

6. Halloween (1978) του Τζον Κάρπεντερ. Οι ταινίες τρόμου που εξελίσσονται μέσα στο σκηνικό ενός τρομακτικού βραδιού Αποκριών, μπορεί σήμερα να φαντάζουν ως ένα τεράστιο κλισέ, αλλά για αυτό ευθύνεται ο Τζον Κάρπεντερ και οι ψυχοπαθείς δολοφόνοι του με τις αποκριάτικες μάσκες. Η συγκεκριμένη ταινία τρόμου, μπορεί να γυρίστηκε το ’78, αλλά ακόμα κάνει την τρομακτική δουλειά της μια χαρά. Τα βασανιστικά πλάνα γυρίζουν σαν ένα βλέμμα που καραδοκεί γύρω από το σπίτι έξω από τα παράθυρα, η ανατριχιαστική μουσική επένδυση και η στιγμή που ο γιατρός Donald Pleasence φθάνει στο άσυλο και συνειδητοποιεί ότι οι κρατούμενοι είναι ελεύθεροι στο σκοτάδι γύρω από το αυτοκίνητό του. Μία βραδιά τρόμου ταιριάζει άλλωστε τέλεια με το φθινόπωρο.

7. An Autumn Tale (1998) του Ερίκ Ρομέρ. Σε έναν αμπελώνα στην κοιλάδα του Ροδανού, η μεσήλικας οινοποιός Magali (Béatrice Romand), πείθεται από έναν φίλο να βάλει μία αγγελία εύρεσης συντρόφου σε τοπική εφημερίδα έχοντας μία μικρή, τελευταία ελπίδα να βρει το άνδρα της ζωής της. Και από εκείνη τη στιγμή, μία αλυσίδα γεγονότων και τα γρανάζια της μοίρας, τίθενται στην ανελέητη λειτουργία τους. Η ταινία συλλαμβάνει την ηρεμία της γαλλικής επαρχίας, το γαλλικό κρασί που γεννιέται από τη στιγμή της συγκομιδής και το πέρασμα μιας φθινοπωρινής μέρας μέσα στο χρυσό φως καθώς πέφτει ο ήλιος. Το τραγούδι των πουλιών, ο άνεμος, το φως και η σκιά αποτελούν μία ωδή στο φθινοπωρινό σούρουπο.

8. Rushmore (1998) του Ουές Άντερσον. Ας μην ξεχνάμε ότι το φθινόπωρο είναι παραδοσιακά η εποχή που ανοίγουν τα σχολεία και αρχίζει η επιστροφή στα θρανία. Και αυτό μπορεί να γεμίζει μελαγχολία και γκρίνια τους περισσότερους μαθητές, όμως για τον Max Fischer, πρωταγωνιστή του Rushmore, είναι η καλύτερη εποχή του χρόνου. Όπως οι άλλοι μαθητές θυμούνται νοσταλγικά τις καλοκαιρινές διακοπές, εκείνος ονειρεύεται δύσκολες μαθηματικές εξισώσεις, θεωρεί το Χάρβαρντ σιγουράκι και τρέχει να καταπιαστεί με κάθε δυνατή εξωσχολική ενασχόληση, με αποτέλεσμα η ζωή του να είναι γεμάτη σχολείο και μόνο. Η ταινία ξεκινάει λοιπόν κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου με κάρτες τίτλων να πέφτουν, ενώ γίνεται η μετάβαση από το Σεπτέμβριο στον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο.

9. Helen (2008) των Christine Molloy και Joe Lawlor. Στο άνοιγμα της αινιγματικής αυτής ταινίας, βλέπουμε μία έφηβη με ένα φωτεινό κίτρινο σακάκι να περπατάει μέσα σε ένα πάρκο, ανάμεσα στους σωρούς των πεσμένων φύλλων. Η ονειρική κίνηση αυτών των εικόνων μας αναγκάζει να επιστήσουμε την προσοχή μας, αν και δεν είμαστε σίγουροι ακόμα για το τι ψάχνουμε. Αμέσως μετά, θα ανακαλύψετε ότι ένα κορίτσι με το όνομα Joy έχει χαθεί, και προσπαθούμε να θυμηθούμε τι ακριβώς είχαμε δει σε αυτές τις πρώτες εικόνες της φθινοπωρινής ημέρας. Η αστυνομία καλεί ένα ορφανό κορίτσι για να παίξει τη Joy στις αστυνομικές αναπαραστάσεις και εκείνη καταλήγει να φοράει το ίδιο δερμάτινο μπουφάν, να τρώει με τους αστούς και πειραγμένους γονείς της Joy και να προσεγγίζει το αγόρι της. Η ταυτότητα του κοριτσιού γίνεται αποκτά ρευστή μορφή, έτοιμη να εισβάλει στη ζωή ενός άλλου, προκειμένου να βγει από τη μοναξιά της και να βρει το δρόμο της.

10. Far from Heaven (2002) του Τοντ Χέινς. Το φθινόπωρο απολαμβάνει όλη του την φωτογένεια στις κινηματογραφικές εικόνες του Τοντ Χέινς, σε μία προ-Mad Men ρετρό εποχή. Θυμίζοντας τα 50s μελοδράματα, βρισκόμαστε στα προάστια του Κονέκτικατ, το 1957, όπου η νοικοκυρά Cathy Whitaker (η θαυμάσια Julianne Moore) και οι φίλες της ντύνονται για το φθινόπωρο με παστέλ χρώματα, σκούρες κόκκινες αποχρώσεις, πράσινο και καφέ – ταιριάζοντας τέλεια με τα φθινοπωρινά φύλλα που πέφτουν. Πίσω όμως από τη βιτρίνα της τελειότητας, ο σύζυγος αποδεικνύεται να είναι γκέι και η Cathy επιδιώκει παρηγοριά στην αγκαλιά του κηπουρού τους.

Πηγή: tospirto.net

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ