Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης ή αλλιώς όπως έχει χαρακτηριστεί «ο γεννήτορας του ελληνικού μεταπολεμικού θεάτρου», γεννήθηκε σαν σήμερα το 1921.

Το 1935 η οικογένειά του έρχεται για μόνιμη εγκατάσταση στην Αθήνα. Εκείνος δουλεύει το πρωί και το βράδυ ξεκινάει τις σπουδές του ως τεχνικός σχεδίου στην Σιβιτανίδειο Τεχνική Σχολή.

Το 1943 συνελήφθη από τους Γερμανούς, οδηγήθηκε και κρατήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν μέχρι το 1945, οπότε και απελευθερώθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις. Στο μεγάλο χρονικό διάστημα όπου πέρασε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης «Μαουτχάουζεν» έγραψε σαν ημερολόγια τμηματικά το ομώνυμο έργο, καθώς και τον «Κρυφό Ηλιο» δυο μεγαλειώδη έργα, ύμνους στην ελευθερία. Το στρατόπεδο  συγκέντρωσης και ο πόλεμος επηρέασαν πολύ την γραφή του, κάνοντας τον να καταπιάνεται με τον ανθρώπινο πόνο στα γραπτά του με έναν τρυφερό τρόπο με λέξεις εξαιρετικά επιλεγμένες και καθαρές, ως πάντα ουσιαστικός και βαθύς γνώστης της κατάστασης που βίωνε.

«Γράφω μόνο όταν αυτό που γράφω με συναρπάζει» έλεγε και «μόνο εφόσον η συναρπαγή εξακολουθεί μέχρι τέλους και το παραδίδω για παράσταση μόνο εάν πιστεύω στο αποτέλεσμα. Πριν πιάσω μολύβι και χαρτί και αρχίζω να γράφω, χρειάζομαι να πιστεύω ότι ξέρω τα πρόσωπα του έργου τόσο καλά, όσο κάποιους πολύ γνωστούς μου ανθρώπους, που έχω στενές σχέσεις μαζί τους επί χρόνια. Από τα πρώτα χρόνια που καταπιάστηκα με το θέατρο ήθελα η σχέση μου με τα πρόσωπα που θα κατοικήσουν στα έργα μου να είναι ίδια με αυτό που μας συμβαίνει στη ζωή, όταν κάποιος δικός μας, μας κοιτάζει στα μάτια και μας λέει «έχω ανάγκη να σου εκμυστηρευτώ τι μου συμβαίνει». Φυσικά έγραφα και γράφω πάντα «θέατρο χαρακτήρων» […]. Η θέση μου αυτή ήταν μοιραία αφού κατάγομαι από την ματωμένη εποχή του πολέμου, της κατοχής, των στρατοπέδων συγκεντρώσεως, των εμφυλίων συγκρούσεων. Εποχή που η ζωή, ο άνθρωπος και οι αξίες τους είχαν διασυρθεί, εκμηδενιστεί, σκορπιστεί στους πέντε ανέμους», αναφέρει ο ίδιος.

Στα 34 χρόνια του γράφει τον «Δράκο». Ήρωάς του ένας απλός υπάλληλος που κάθε βράδυ αγοράζει ένα κεσεδάκι γιαούρτι. Έναν χρόνο πριν είχε προηγηθεί η «Στέλλα µε τα κόκκινα γάντια» σε μια μετεμφυλιακή αυλή του υπαίθριου συνοικιακού νυχτερινού κέντρου με τη στενόμακρη επιγραφή «η Μαρία». Έργο για μια γυναίκα που βγαίνει από το φόβο και κάνει πάντα ό,τι θέλει ανεξαρτήτως με το τί πιστεύει η κοινωνία.

Όταν γυρίζει στην Ελλάδα, οι παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, το χειμώνα του 1945-46, τον συναρπάζουν… «εκεί ανακάλυψα τον εαυτό μου και τον προορισμό μου», αναφέρει

Θα προσπαθήσει να γίνει ηθοποιός, ελλείψει όμως γυμνασιακού απολυτηρίου δεν θα γίνει αποδεκτός από το Εθνικό Θέατρο. Έτσι αφοσιώνεται στο γράψιμο.

Untitled-20_81

Έξω από το Εθνικό Θέατρο.

Τον Καμπανέλλη ανακάλυψε ο Αδαμάντιος Λεμός. Το πρώτο θεατρικό έργο του ήταν ο Χορός πάνω στα στάχυα, που παρουσιάστηκε τη θερινή θεατρική περίοδο 1950 από τον θίασο Λεμού στο Θέατρο «Διονύσια» της Καλλιθέας.

Untitled-19_83

Κώστας Καζάκος, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Τζένη Καρέζη, Μίκης Θεοδωράκης. 

Τον Οκτώβριο του 1981 τοποθετήθηκε στη θέση του διευθυντή ραδιοφωνίας της ΕΡΤ.

Από τα θεατρικά του έργα τα πλέον γνωστά είναι: Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια, Έβδομη μέρα της δημιουργίας, Η Αυλή των θαυμάτων, Ηλικία της νύχτας, Παραμύθι χωρίς όνομα, Γειτονιά των Αγγέλων, Βίβα Ασπασία, Οδυσσέα γύρισε σπίτι, Αποικία των τιμωρημένων, Το μεγάλο μας τσίρκο, Ο εχθρός λαός και Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα.

Έγινε ακαδημαϊκός το 1999, στη νέα έδρα του Θεάτρου της Ακαδημίας Αθηνών. Του απονεμήθηκε το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του τάγματος του Φοίνικα.

Στις 29 Μαρτίου 2011, συντετριμμένος από τον θάνατο της γυναίκας του Νίκης απεβίωσε.

Νάντια Ρούμπου

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ