Ο ουγγρικός κινηματογράφος βγαίνει κατά καιρούς στην επιφάνεια και συγκλονίζει, όμως κατά κύριο λόγο η εθνική κινηματογραφία μιας χώρας με παράδοση στην τέχνη του κινηματογράφου και ξεχωριστή θέση στην παγκόσμια κινηματογραφία, παραμένει στην αφάνεια.

Ευκαιρία λοιπόν να γνωρίσουμε τον νεότερο μαγιάρικο κινηματογράφο, χάρη σε ένα ολοκληρωμένο κινηματογραφικό αφιέρωμα από τις 3 έως τις 9 Μαρτίου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, με ταινίες αντιπροσωπευτικές των πολλών τάσεων και κινηματογραφικών προτάσεων, μέσα από έργα 14 Ούγγρων δημιουργών, σε αποκατεστημένες κόπιες και επτά πανελλήνιες πρεμιέρες.

Ίστβαν Σάμπο (Μεφίστο, 1981 βραβείο ξενόγλωσσου Όσκαρ), Μίκλος Γιάντσο (Ο πατέρας, 1966) Μάρτα Μέσαρος (Υιοθεσία, 1975), όπως και εμβληματικά ονόματα Ούγγρων οπερατέρ Μπάρναμπας Χέγκι, Γιάνος Κόλταϊ, είναι κάποια από τα ονόματα που οι ταινίες τους είχαν κάνει θραύση στην Ελλάδα, ιδίως μετά την μεταπολίτευση, όμως «τη δεκαετία του ’80 ο ουγγρικός κινηματογράφος έπεσε άδικα στη λήθη έως τις μέρες μας», λέει ο Βασίλης Κωνσταντόπουλος της εταιρείας διανομής Carousel Films, συνδιοργανωτής του αφιερώματος σε συνεργασία με την Tαινιοθήκη της Eλλάδος και με τη υποστήριξη της ουγγρικής πρεσβείας στην Ελλάδα.

Το απάνθισμα του αφιερώματος στο νέο ουγγρικό κινηματογράφο ξεκινά από το 1956 και φτάνει έως το 1989 με την ταινία «Ο 20ός μου αιώνας» της Ίλντικο Ένιεντι, η οποία θα παραβρεθεί απόψε στην πρεμιέρα του αφιερώματος αλλά και στις 4 και 5 Μαρτίου, για να παρουσιάσει τις ταινίες που θα προβληθούν και να συζητήσει με το κοινό. Η ταινία της γυρίστηκε το 1989, χρονιά που κατέρρευσαν τα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Η ίδια μίλησε στους Έλληνες δημοσιογράφους για τις συνθήκες παραγωγής του ουγγρικού κινηματογράφου της εποχής και τους μεγάλους δημιουργούς του, άντρες και γυναίκες, κινηματογραφιστές μεγαλύτερης ηλικίας που είχαν ήδη ξεκινήσει την καριέρα τους τη δεκαετία του ’50 (Γιάντσο, Φάμπρι, Μακ, Μέσαρος), νεότερους απόφοιτους της Σχολής της Βουδαπέστης και τρόφιμους των Στούντιο Μπέλα Μπάλας (Γκάαλ, Σάμπο, Κόσα, Χούσαρικ), κάποιους από τους οποίους και η Ίλντικο Ένιεντι γνώρισε. «Στα περίφημα αυτά στούντιο συνέβαινε το πρωτοφανές για τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, επειδή η λογοκρισία δεν εφαρμοζόταν στη διάρκεια της παραγωγής των ταινιών, αλλά μετά, καθώς κάποιες από τις ταινίες μπορούσαν να παραμείνουν κλεισμένες στα ντουλάπια», αποκάλυψε. Με λίγα λόγια, «παρά τη στενομυαλιά του καθεστώτος, οι κινηματογραφιστές μπορούσαν να αναπτύξουν τις αφηγηματικές τους αναζητήσεις», τόνισε η Ίλντικο Ένιεντι.

SHARE


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
To altsantiri.gr θεωρεί δικαίωμα του κάθε αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν τον εκάστοτε χρήστη και μόνο αυτόν. Παρακαλούμε πολύ να είστε ευπρεπείς στις εκφράσεις σας. Τα σχόλια με ύβρεις εφόσον εντοπίζονται θα διαγράφονται, ενώ οι χρήστες που προκαλούν ή υβρίζουν θα αποκλείονται.

Αφήστε το σχόλιό σας