Με άρθρο της που δημοσιεύεται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Βερονίκα Κρασενίνικοβα γενική διευθύντρια του Ρωσικού Ινστιτούτου Έρευνας και Πρωτοβουλιών για την Εξωτερική Πολιτική, σκιαγραφεί το κλίμα στη Ρωσία μετά την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους και το θάνατο του ενός εκ των δύο πιλότων. Η Κρασενίνικοβα τονίζει ότι πλέον «ούτε λόγος να γίνεται για διακοπές στα τουρκικά θέρετρα. Δεν ξεκουραζόμαστε σε κείνες τις χώρες που σκοτώνουν τους πιλότους μας. Και δίνουν το έδαφός τους για την προετοιμασία και τη μεταφορά ή και την ανάπαυση των τρομοκρατών» τονίζοντας ότι οι Ρώσοι μπορούν να πηγαίνουν για τις διακοπές τους στην Ελλάδα. «Μπορούμε» προσθέτει «να σταματήσουμε να αγοράζουμε ό,τι γράφει «Παραγωγή Τουρκία». Για ποιο λόγο να επιδοτούμε εχθρική προς εμάς χώρα; Τα πάντα που παράγονται στην Τουρκία παράγονται και στην Ελλάδα» και καταλήγει υποστηρίζοντας ότι ο Ερντογάν είναι μία αμερικανική μαριονέτα και θα έχει απαξιωμένο τέλος.

Διαβάστε το κείμενο της Βερονίκα Κρασενίνικοβα

Οι μάσκες έπεσαν. Η Τουρκία έπληξε ρωσικό βομβαρδιστικό στον εναέριο χώρο της Συρίας. Αυτό αποτελεί ανοικτή έκφραση της πραγματικής θέσης της Τουρκίας, καθώς συντάσσεται με την πλευρά του Ισλαμικού Κράτους και της διεθνούς τρομοκρατίας.

Ουσιαστικά, αυτή τη θέση η Τουρκία την πήρε πριν από πέντε χρόνια όταν άρχισε να βοηθά τις ένοπλες δυνάμεις που δημιουργήθηκαν με στόχο την ανατροπή του νόμιμου Προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ. Και ακόμα νωρίτερα όταν η τουρκική πολιτική ενάντια στη Συρία ασκούνταν με εκρηκτικά μέσα.

Για μεγάλο διάστημα κλείναμε τα μάτια στη διφορούμενη πολιτική της Άγκυρας. Συζητούσαμε με τον πρωθυπουργό Ερντογάν οικονομικά πρότζεκτ, ανακινήσαμε τον «Τουρκικό Αγωγό». Αγνοήσαμε και τη δράση της Τουρκίας στην Κριμαία, όπου υπέθαλπε τους Τάταρους της Κριμαίας.

Αν αυτό το γεγονός ήταν μια τραγική σύμπτωση, ο Πρόεδρος Ερντογάν θα έπαιρνε αμέσως τηλέφωνο τον Πρόεδρο Πούτιν να του ζητήσει συγνώμη και θα διαβεβαίωνε ότι οι αχαλίνωτοι Τούρκοι στρατιωτικοί θα τύχουν της πιο σκληρής τιμωρίας.

Αλλά, όχι. Ο Ερντογάν έτρεξε στο ΝΑΤΟ. Έτρεξε ακριβώς γιατί φοβήθηκε τη ρωσική αντίδραση. Έτρεξε να αναζητήσει υποστήριξη στο στρατιωτικό μπλοκ με το άρθρο 5 για τη συλλογική άμυνα. Αυτό είναι η καλύτερη και επαρκής απόδειξη του ότι και ο Ερντογάν κατανοεί ότι μας κτύπησε πισώπλατα, έτσι όπως ακριβώς χαρακτήρισε τη δράση της Τουρκίας ο Πρόεδρος Πούτιν. «Πισώπλατα» σημαίνει ότι τα πλήγμα ήρθε από ένα κράτος που το θεωρούσαμε εταίρο μας.

Όσο οι πιλότοι μας, με ρίσκο της ζωής τους, υπερασπίζονται την ασφάλεια της Ρωσίας στο εξωτερικό μπαίνει θέμα τι θα μπορούσε ο καθένας από μας να κάνει. Να εκφράσει τη δική του κοινωνική θέση αναφορικά με την Τουρκία. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο τρόποι για να το κάνει.

Πρώτον, δεν μπορεί πλέον ούτε λόγος να γίνεται για διακοπές στα τουρκικά θέρετρα. Δεν ξεκουραζόμαστε σε κείνες τις χώρες που σκοτώνουν τους πιλότους μας. Και δίνουν το έδαφός τους για την προετοιμασία και τη μεταφορά ή και την ανάπαυση των τρομοκρατών. Σκεφτείτε ότι αναπαύεστε σε ένα τουρκικό ξενοδοχείο και στο διπλανό «ξεκουράζονται» κάποιοι κυνηγοί κεφαλών μετά από αιματηρή επίθεση… Πολύ σωστή είναι η απόφαση του «Νάταλι Τουρς» να διακόψει τις πωλήσεις πακέτων στην Τουρκία. Αντί για την Τουρκία μπορούμε να πάμε στην Ελλάδα. Πανέμορφη χώρα, με υπερπλούσια ιστορία και κουλτούρα, με φιλικό προς εμάς λαό.

Μπορούμε να πάψουμε να αγοράζουμε ό,τι γράφει «Παραγωγή Τουρκία». Για ποιο λόγο να επιδοτούμε εχθρική προς εμάς χώρα; Τα πάντα που παράγονται στην Τουρκία παράγονται και στην Ελλάδα και την Κεντρική Ασία. Η οικονομία ως στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής πρέπει να αναδύεται μέσα από τα κυρίαρχα δικαιώματα του κράτους και του λαού. Δεν μπορεί να δρα διαφορετικά.

Το ΝΑΤΟ θα υπερασπιστεί τον Ερντογάν. Μόνο που για να το κάνει αυτό θα του βάλει «τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι». Η Ουάσιγκτον εδώ και πολύ καιρό χρησιμοποιεί υπόγειες επιχειρήσεις στην Τουρκία για να ανατρέψει τον Ερντογάν, ο οποίος τα τελευταία χρόνια επινόησε να ασκήσει πολιτική σύμφωνα με τα συμφέροντά του. Και ως αντάλλαγμα για τη «συλλογική άμυνα», η Ουάσιγκτον θα πάρει από τον Ερντογάν και ένα και δύο και τρία… Και αυτό θα είναι το τέλος του. Απαξιωμένο τέλος, όπως γίνεται με κάθε αμερικανική μαριονέτα η οποία κάποια στιγμή σκέφτηκε να ακολουθήσει «ανεξάρτητη» πολιτική.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ