Την τελευταία του πνοή άφησε το μεσημέρι της Τρίτης ο φιλέλληνας πολιτικός, Χέλμουτ Σμιτ, εκ των τελευταίων πραγματικών ευρωπαϊστών, όπως συνήθιζαν να τον χαρακτηρίζουν οι φίλοι του. Ο πρώην καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας ήταν ο σημαντικότερος υποστηρικτής της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ, ενώ τον συνέδεε στενή φιλία με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Τα τελευταία χρόνια και μετά την έναρξη της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, ο Χέλμουτ Σμιτ δεν δίστασε να κάνει παρεμβάσεις υπέρ της Ελλάδας και κατά της πολιτικής της Μέρκελ και του Σόιμπλε,

Τον περασμένο Ιούνιο ο Γερμανός πολιτικός εξέφρασε δημόσια την άποψη πως χρειάζεται μια συμφωνία για διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους.

Το 2011 είχε δώσει μεγάλη συνέντευξη στην εφημερίδα «Die Zeit», στην οποία μεταξύ άλλων είπε: «Να πάρει ο διάολος τους ευρωπαίους αρχηγούς κρατών, αν δεν καταφέρουν να σώσουν την Ελλάδα».

Η ζωή του Χέλμουτ Σμιτ

Ο Χέλμουτ Χάινριχ Βάλντεμαρ Σμιτ, όπως είναι ολόκληρο το όνομά του, γεννήθηκε στο Αμβούργο, στις 23 Δεκεμβρίου 1918. Ήταν μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Γερμανίας (SPD) που κατέλαβε υπουργικά αξιώματα, ενώ διετέλεσε και καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας από το 1974 έως το 1982. Ο πατέρας του Χέλμουτ Σμιτ ήταν γιος ενός Εβραίου επιχειρηματία, αν και αυτό κρατήθηκε μυστικό στην οικογένεια. Αυτό επιβεβαιώθηκε δημόσια από τον ίδιο τον Σμιτ το 1984.

Στις 27 Ιουνίου 1942 παντρεύτηκε την Hannelore «Loki» Glaser με την οποία απέκτησε δύο παιδιά: τον Helmut Walter (26 Ιουνίου 1944 – Φεβρουάριος 1945, πέθανε σε βρεφική ηλικία από μηνιγγίτιδα), και την Susanne (1947), η οποία εργάζεται στο Λονδίνο. Προς το τέλος του πολέμου, από τον Δεκέμβριο του 1944 και μετά, υπηρέτησε ως υπαξιωματικός πυροβολικού στο δυτικό μέτωπο. Συνελήφθη από τους Βρετανούς τον Απρίλιο του 1945 στο Λύνεμπουργκ και ήταν αιχμάλωτος πολέμου μέχρι τον Αύγουστο.

Μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο

Ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στο Αμβούργο, μελετώντας τα οικονομικά και την πολιτική επιστήμη. Το 1949 έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Γερμανίας ενώ, νωρίτερα, στο διάστημα 1947-1948 ήταν ηγέτης της Sozialistische Deutsche Studentenbund (SDS), της οργάνωσης σπουδαστών της SPD. Εργάστηκε για την κυβέρνηση του κρατιδίου του Αμβούργου στο τμήμα οικονομικής πολιτικής. Αρχίζοντας το 1952 υπό τον Κάρλ Σίλερ (Karl Schiller), ήταν υπουργός Οικονομίας και Μεταφορών του Αμβούργου. Από το 1953 έως το 1962 εργάστηκε για το SPD στην Ομοσπονδιακή Βουλή.

Εκλέχτηκε στην Ομοσπονδιακή Βουλή το 1953 και το 1958 ένωσε το εθνικό συμβούλιο της SPD (Bundesvorstand) για την εκστρατεία ενάντια στα πυρηνικά όπλα και τον εξοπλισμό του γερμανικού στρατού με τέτοια όπλα. Το 1958 παραχώρησε την έδρα του στο κοινοβούλιο για να επικεντρωθεί στους στόχους του στο Αμβούργο. Από τις 27 Φεβρουαρίου 1958 μέχρι τις 29 Νοεμβρίου 1961 ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το οποίο δεν εκλέχτηκε άμεσα αυτό το χρόνο. Το 1961 έγινε υπουργός Εσωτερικών του Αμβούργου. Το 1965 επανεκλέχθηκε στην Ομοσπονδιακή Βουλή και τον Οκτώβριο του 1969 έγινε υπουργός Άμυνας υπό τον Βίλλυ Μπραντ.

Ως Καγγελάριος

Ανέλαβε καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας στις 16 Μαΐου 1974 μετά την παραίτηση του Μπραντ. Δραστηριοποιήθηκε επίσης στη βελτίωση των σχέσεων με τη Γαλλία και τον τότε πρόεδρό της Βαλερί Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν. Το 1975 υπογράφτηκε στο Ελσίνκι η τελική πράξη, με την οποία δημιουργήθηκε η Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασίας στην Ευρώπη (γνωστή και ως ΔΑΣΕ), η οποία εξελίχθηκε στον ΟΑΣΕ.[1] Παρέμεινε καγκελάριος μετά από τις εκλογές του 1976 σε κυβέρνηση συνασπισμού με το FDP.

Η πολιτική εναντίον της τρομοκρατικής Φράξια Κόκκινος Στρατός ήταν αντίσταση με καμία γραμμή συμβιβασμού. Συγκεκριμένα, επέτρεψε στην αντιτρομοκρατική μονάδα GSG 9 να τελειώσει την πειρατεία του αεροσκάφους Landshut της Lufthansa το φθινόπωρο του 1977. Συνέδεσε το πολιτικό μέλλον του έντονα με την επέκταση του ΝΑΤΟ μετά από τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν.

Τον Φεβρουάριο του 1982 κέρδισε ψήφο εμπιστοσύνης στο κοινοβούλιο, εντούτοις τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους τέσσερις υπουργοί της FDP απομακρύνθηκαν από τον συνασπισμό. Μετά από άκαρπες προσπάθειες να παραμείνει με μια κυβέρνηση μειοψηφίας (που αποτελούνταν μόνο από τα μέλη της SPD), αναγκάστηκε να παραιτηθεί όταν την 1η Οκτωβρίου, μετά από ψηφοφορία, δεν ανανεώθηκε η εμπιστοσύνη της Βουλής. Αποσύρθηκε από την Ομοσπονδιακή Βουλή το 1986 αλλά παρέμεινε πολιτικά ενεργός. Τον Δεκέμβριο του 1986 ήταν ένας από τους ιδρυτές της επιτροπής που υποστηρίζει την ΟΝΕ και τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Συλληπητήριο τηλεγράφημα του Προκόπη Παυλόπουλο στον ομόλογό του της Γερμανίας, Γιοάχιμ Γκάουκ

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, απέστειλε στον Πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, κ. Γιοάχιμ Γκάουκ, το ακόλουθο τηλεγράφημα για τον θάνατο του Χέλμουτ Σμιτ:

«Έφυγε από την ζωή ένας μεγάλος Ηγέτης και Πολιτικός, ο οποίος συνέβαλε αποφασιστικώς στην διαμόρφωση του όλου Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος, υπό όρους Δημοκρατίας και Κοινωνικής Δικαιοσύνης. Ας είναι η μνήμη του ασφαλής πυξίδα προσανατολισμού, για την Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση εν γένει, στην πορεία προς την ουσιαστική ευρωπαϊκή ενοποίηση, με βάση τις προαναφερόμενες αρχές και αξίες που ο Χέλμουτ Σμιτ υπηρέτησε, σ’ όλη του την ζωή, με φρόνηση και συνέπεια. Η Ελλάδα ουδέποτε θα λησμονήσει –όλως αντιθέτως, θα του αναγνωρίζει στο διηνεκές ως ελάχιστο φόρο τιμής- την καθοριστική σύμπραξή του κατά την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Οικογένεια».

Δήλωση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη:

«Ο Καγκελάριος Σμιτ υπήρξε ένας μεγάλος Ευρωπαίος ηγέτης της γενιάς μου. Εστάθη στο πλευρό των δημοκρατικών δυνάμεων της Ελλάδος κατά τη διάρκεια της δικτατορίας των συνταγματαρχών και μετά τη μεταπολίτευση, έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην ένταξη της Ελλάδος στην τότε ΕΟΚ. Είχα την τύχη να συνεργαστώ μαζί του και να εκτιμήσω τις αρετές του. Η Γερμανία αλλά και η Ευρώπη του οφείλουν πολλά.

Εκφράζω τα συλλυπητήριά μου στους οικείους του, στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα του οποίου ηγήθηκε αλλά και στο γερμανικό λαό του οποίου υπήρξε Καγκελάριος».

Δήλωση Βαγγέλη Μεϊμαράκη:

«Εκφράζω τη βαθύτατη συγκίνησή μου για την απώλεια του πρώην Καγκελάριου της Γερμανίας Χέλμουτ Σμιτ.

Υπήρξε πολιτικός που απολάμβανε βαθύτατο σεβασμό, όχι μόνο στην Πατρίδα του, αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Και βέβαια στην Ελλάδα.

Υπήρξε ο σημαντικότερος υποστηρικτής του αγώνα που ανέπτυξε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής για τη ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ.

Οι Έλληνες θα τιμούμε με ευγνωμοσύνη τη μνήμη του.

Στους οικείους του εκφράζω τα πιο ειλικρινή συλλυπητήρια».

Ανακοίνωση ΔΗΜΑΡ:

«Mια μεγάλη προσωπικότητα της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας ο Χέλμουτ Σμιτ πέρασε σήμερα στην ιστορία. Ο διάδοχος του Βίλλυ Μπράντ έδειχνε πάντα τα φιλελληνικά του αισθήματα καθώς ήταν ο βασικός υποστηρικτής της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ μαζί με τον Βαλερί Ζισκάρ ντ‘ Εσταίν.

Το καλοκαίρι του 2015 τάχθηκε ξεκάθαρα υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη ασκώντας μάλιστα κριτική στην τακτική της Γερμανικής ηγεσίας. Με την δράση του, την τολμηρή πολιτική του σκέψη, σημάδεψε για δεκαετίες την ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Το πάθος του για την ενωμένη Ευρώπη αποτελεί σήμερα ένα φάρο απέναντι στο κύμα εθνικισμού και ευρωσκεπτικισμού που απειλεί την Ευρώπη. Η στάση του ακόμη και λίγο πριν το τέλος του, είναι σαφές μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας για τις επόμενες γενιές».

Δήλωση Φώφης Γεννηματά:

«Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι, που αν δεν είχαν γεννηθεί, ο κόσμος μας, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, θα ήταν πολύ χειρότερος. Ένας από αυτούς ήταν αναμφισβήτητα ο Χέλμουτ Σμιτ, που έφυγε σήμερα στα 96 του χρόνια.

Ένας μεγάλος Ευρωπαίος, ένας σπουδαίος ηγέτης, ένας εμπνευσμένος σοσιαλδημοκράτης, ο Χέλμουτ Σμιτ θα αποτελεί για πάντα σημείο αναφοράς και σύμβολο, όχι μόνο για την προοδευτική Γερμανία, αλλά και για κάθε προοδευτικό πολίτη της Ενωμένης Ευρώπης. Του οφείλουμε όλοι ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί μας δίδαξε τη συνεργασία και τη συνεννόηση μεταξύ των εθνών, την ειρηνική συνύπαρξη και τον αλληλοσεβασμό με στόχο το κοινό καλό».

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ