Του Πέτρου Παπαβασιλείου

Η απομόνωση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος αντιβαίνει τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής για το ευρώ (24 Οκτωβρίου 2014), το υπόμνημα «για τη βελτίωση της οικονομικής διακυβέρνησης στη ζώνη του ευρώ» –το οποίο κατατέθηκε στο Άτυπο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 12 Φεβρουαρίου 2015-, αλλά και την έκθεση των «πέντε προέδρων» για την «ολοκλήρωση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης της Ευρώπης».

Η κοινή δήλωση στην οποία κατέληξαν οι αρχηγοί κρατών στη Σύνοδο Κορυφής στις 24 Οκτωβρίου 2014, με θέμα των ευρώ, ανέφερε μεταξύ άλλων ότι συμφωνήθηκε ο «στενότερος συντονισμός των οικονομικών πολιτικών γι την εύρυθμη λειτουργία της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης». Η ίδια δήλωση τόνιζε την ανάγκη να συνεχισθούν οι εργασίες «για την ανάπτυξη συγκεκριµένων µηχανισµών µε σκοπό την ενίσχυση του συντονισµού, της σύγκλισης και της αλληλεγγύης όσον αφορά τις οικονοµικές πολιτικές».

APOFASH_SYNODOU

 

Στο Άτυπο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στις 12 Φεβρουαρίου 2015, ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ σε «στενή συνεργασία» με τους Ντόναλντ Τουσκ, Γερούν Ντάϊσελμπλουμ και Μάριο Ντράγκι εισήγαγαν υπόμνημα «για τη βελτίωση της οικονομικής διακυβέρνησης στη ζώνη του ευρώ». 

Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά το υπόμνημα αυτό, θα διαπιστώσει ότι περιλαμβάνει αναφορές, οι οποίες δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την συμπεριφορά και τις στρατηγικές που επέλεξαν οι συντάκτες του, (Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, Ντόναλντ Τουσκ, Γερούν Ντάϊσελμπλουμ, Μάριο Ντράγκι) έναντι των ελληνικών αντιπροσωπειών τους τελευταίους μήνες των διαπραγματεύσεων:

Απόσπασμα 1: «Οι αδυναμίες ενός κράτους μέλους μπορεί να καταστούν αδυναμίες για το σύνολο της ζώνης του ευρώ. Επομένως, η οικονομική επιτυχία αποτελεί κοινό συμφέρον όλων των συμμετεχόντων. Μια νομισματική ένωση θα είναι επιτυχής μόνο εάν η συμμετοχή στη νομισματική ένωση προσφέρει, σε βάθος χρόνου, περισσότερα οφέλη σε σύγκριση με τη μη συμμετοχή σε αυτή».

Απόσπασμα 2: «Το δημόσιο χρέος συνεχίζει να αυξάνεται λόγω των μέτρων που λήφθηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης, με αποτέλεσμα το 2014 να διαμορφωθεί στο 94,3% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο στη ζώνη του ευρώ, υπερβαίνοντας κατά πολύ τα αντίστοιχα επίπεδα πριν από την κρίση».

Απόσπασμα 3: «Η ζώνη του ευρώ δεν κατόρθωσε να ανακάμψει από την κρίση με τον ίδιο τρόπο όπως οι ΗΠΑ, γεγονός που ενδέχεται να υποδηλώνει ότι μια ατελής νομισματική Ένωση προσαρμόζεται πολύ βραδύτερα από ό,τι θα προσαρμοζόταν αν υπήρχε μια πιο ολοκληρωμένη θεσμική δομή».

 

YPOMNHMA

 

Πολύ πρόσφατα, στις 25 Ιουνίου 2015, οι «πέντε πρόεδροι» των ευρωπαϊκών οργάνων, (ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, ο πρόεδρος της Ευρωβουλής Μάρτιν Σουλτς, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι και ο πρόεδρος του Eurogroup Γέρουν Ντάισελμπλουμ) παρέδωσαν ειδική έκθεση για την «ολοκλήρωση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης της Ευρώπης».

Είναι οξύμωρο, αλλά την ώρα που κορυφώνονταν οι πιέσεις προς την Αθήνα να αποδεχθεί ένα νέο σκληρό πρόγραμμα, τα υψηλόβαθμα στελέχη της ΕΕ ανέφεραν στην έκθεση:

Απόσπασμα 1: «Δημιουργία ενός αξιόπιστου κοινού μηχανισμού ασφαλείας για το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης και η επίτευξη προόδου προς την πλήρη διασφάλιση ίσων όρων ανταγωνισμού για τις τράπεζες σε όλα τα κράτη μέλη θα πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου δημιουργίας του Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης. Θα πρέπει ως εκ τούτου να εφαρμοστεί ταχέως ένας μηχανισμός ασφαλείας. Αυτό μπορεί να γίνει με τη χορήγηση πιστωτικού ορίου από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ΕΜΣ) στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης. Ο μηχανισμός ασφαλείας θα πρέπει να είναι δημοσιονομικά ουδέτερος σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, με διασφάλιση της ανάκτησης της δημόσιας συνδρομής μέσω εκ των υστέρων εισφορών από τον χρηματοπιστωτικό κλάδο».

Απόσπασμα 2: «Οι υπάρχουσες δομές πρέπει να είναι σε θέση να εντοπίζουν κινδύνους για τον χρηματοπιστωτικό τομέα στο σύνολό του. Για τον σκοπό αυτό, θα πρέπει να εξετάσουμε το ενδεχόμενο ενίσχυσης των θεσμών μακροπροληπτικής εποπτείας, στηριζόμενοι στον ρόλο και τις εξουσίες του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Συστημικού Κινδύνου (ΕΣΣΚ), με ταυτόχρονη μεγιστοποίηση των συνεργειών του με την ΕΚΤ».

Έχει σημασία και η ακόλουθη παραδοχή που περιλαμβάνεται στην έκθεση των «πέντε προέδρων»: «Στην κορύφωση της κρίσης, αναγκαστήκαμε πολλές φορές να λάβουμε σημαντικότατες αποφάσεις βιαστικά, μερικές φορές εν μία νυκτί». 

Τελικά, το πρόταγμα της πολιτικής λύσης δεν είναι κάτι εντελώς εξωπραγματικό. Αντιθέτως…

EKTHESH

Προσέξτε την δεύτερη παράγραφο...

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ