Του Πέτρου Παπαβασιλείου

«Αλαλούμ με τα ισοδύναμα» διατρανώνει συστηματικά το εγχώριο μιντιακό πλέγμα, ενδύοντας τα εμβριθή ρεπορτάζ με ισχυρές δόσεις ειρωνείας. Ο ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, ως ένα «λαμπρό» παράδειγμα της κυβερνητικής ανικανότητας, αποτέλεσε ισχυρό πεδίο εντάσεων. Οι σύλλογοι Γονέων επαναστάτησαν. Το ίδιο και ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας, Μιχάλης Κουρουτός.

NEA_1

Ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης κατηγορήθηκε βάναυσα για την τοποθέτησή του ότι είναι «εύποροι όσοι στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικό σχολείο». Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, αλλά αυτή η απόσταση, (δηλαδή η πραγματικότητα), δεν αποδίδεται σχεδόν ποτέ για κανένα θέμα. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΟΙΕΛΕ, «η μέση τιμή των διδάκτρων που πληρώνουν οι γονείς είναι της τάξης των 4.000 ευρώ ετησίως», όπως προκύπτει από τα στοιχεία της έρευνας του ΚΑΝΕΠ-ΓΣΕΕ. Χωρίς να απαιτούνται ειδικές φορολογικές γνώσεις, γίνεται εύκολα αντιληπτό, πως αν μία οικογένεια με δύο παιδιά διαθέτει 8.000 ευρώ το χρόνο, μόνο για την εκπαίδευση, η οικογένεια αυτή σίγουρα δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στα πολύ χαμηλά εισοδηματικά στρώματα, όταν το όριο της φτώχειας το 2012 κυμαινόταν στα 12.247 ευρώ το χρόνο (τετραμελής οικογένεια).

Ο πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ, πάνω στην έξαψη της επαναστατικής του αντίδρασης, συμπλήρωσε ότι η απόφαση Φίλη, η οποία τελικώς ποτέ δεν ίσχυσε, «πλήττει και τους εργαζόμενους στα σχολεία αυτά (εκπαιδευτικούς και λοιπό προσωπικό) που θα βρεθούν αντιμέτωποι με νέες μειώσεις μισθών, νέες απαιτήσεις για απλήρωτη υπερεργασία και με αυτό ακόμα το φάσμα της ανεργίας, καθώς χιλιάδες μαθητές θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τα ιδιωτικά σχολεία». Ο κ. Κουρουτός παρέλειψε, βέβαια, να επισημάνει ότι οι «νέες μειώσεις μισθών» δεν θα οφείλονταν αποκλειστικά στην επιβολή ΦΠΑ, αλλά στις πάγιες τακτικές των ιδιοκτητών εκπαιδευτηρίων. Περίεργο, γιατί τον Μάιο του 2014 η ΟΙΕΛΕ είχε αποκαλύψει ότι ο σύνδεσμος των σχολαρχών (ΣΙΕΙΕ) με non paper έδινε οδηγίες για νέες μειώσεις στις αποδοχές των εκπαιδευτικών ιδιωτικών σχολείων. Η Ιταλική Σχολή έκλεισε, πάντως, πριν κάνει τις ανακοινώσεις ο Φίλης για τον ΦΠΑ. Για την ιστορία, οι αποδοχές των εκπαιδευτικών στα ιδιωτικά σχολεία εξομοιώθηκαν με τον κατώτατο μισθό του ιδιωτικού τομέα (586 ευρώ μικτές αποδοχές) από τον Απρίλιο του 2014, όταν η κυβέρνηση μετέτρεπε τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια σε σούπερ μάρκετ, μέσω τροπολογίας που πέταγε έξω το κράτος από την εποπτεία λειτουργίας τους. Περισσότερες λεπτομέρειες ΕΔΩ.

Η Νέα Δημοκρατία σε μία από τις ανακοινώσεις της ασκούσε σκληρή κριτική τονίζοντας: «Αφού προεκλογικά η κυβέρνηση μοίραζε ψεύτικες υποσχέσεις για να υφαρπάξει την ψήφο του ελληνικού λαού, σήμερα οριστικοποίησε την απόφασή της για το ΦΠΑ στην Παιδεία. Επιβάλει, για πρώτη φορά, ένα φόρο που -όπως αποκαλύπτει ο Π. Μοσκοβισί- είναι δικής της έμπνευσης». Η ΝΔ «αποκάλυψε», λοιπόν, ότι ο ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση δεν ήταν απαίτηση των δανειστών. Όμως, το σενάριο αυτό, δηλαδή να προωθούνται σκληρά μέτρα «ελληνικής έμπνευσης», έχει ξαναπαίξει και μάλιστα σε πολύ πιο καίρια πεδία. Οι μειώσεις μισθών, για παράδειγμα, που αποτέλεσαν το τελειωτικό χτύπημα, επιβλήθηκαν από τις ίδιες τις επιχειρήσεις:

  • «Σύμφωνα με τον κ. Κουτρουμάνη, δεν είναι αναγκαστικό να οδηγήσει ο διάλογος σε κατάργηση των κατώτατων μισθών ή μείωσης και κατάργησης του 13ου – 14ου μισθού, ωστόσο -όπως είπε- οι κοινωνικοί εταίροι πρέπει να συζητήσουν καθαρά και με ειλικρίνεια, καθώς η τρόικα θεωρεί πως οι επιχειρήσεις έχουν θέσει τέτοια ζητήματα. Ο υπουργός Εργασίας σημείωσε πως από την πλευρά της τρόικας η μείωση των μισθών δεν τίθεται επιτακτικά. Μιλώντας στη ΝΕΤ, ο Γ. Κουτρουμάνης επανέλαβε πως αποτελεί πάγια θέση του ότι η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, δεν επηρεάζεται από το ύψος του κατώτατου μισθού». (in.gr, patrastimes.gr, 20/1/2012).
  • Αμφιβολίες για το ποιος πρότεινε τελικά μειώσεις στον ιδιωτικό τομέα εξέφραζαν στις αρχές του 2012 και οι στενοί συνεργάτες του Αντώνη Σαμαρά: «Γενικότερα, η ΝΔ αμφιβάλλει για το ότι η συζήτηση περί νέων μέτρων προέρχεται από την τρόικα και εμμέσως θέτει ζήτημα επικοινωνιακών χειρισμών της κυβέρνησης. Στέλεχος του επικοινωνιακού επιτελείου έλεγε στους δημοσιογράφους: “Δεν βλέπουμε άγριες διαθέσεις από την πλευρά της τρόικας και ελπίζω ότι η κυβέρνηση δεν ανοίγει περισσότερα μέτρα από όσα της θέτουν”» (dealnews.gr, 9/1/2012).

Μήπως, λοιπόν, το αλαλούμ με τα ισοδύναμα, όπως εύστοχα και κριτικά περιγράφει σε άρθρο του ο Νίκος Χατζηνικολάου στις 2 Νοεμβρίου 2015, είναι προτιμότερο από το παρασκηνιακό αλισβερίσι ανάμεσα στους δανειστές και σε συγκεκριμένες εγχώριες ομάδες; Η επιλογή μέτρων σίγουρα δεν είναι και η πιο εύκολη υπόθεση για καμία κυβέρνηση. Όμως, υπάρχει μία διαφορά ανάμεσα στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και στην επιβολή φόρου στη βιομηχανία του κρασιού, (άλλο παράδειγμα), η οποία κάνει ετήσιους τζίρους που ξεπερνούν κατά πολύ τα 177 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Δείτε ΕΔΩ.

«Καλά κρασιά» έγραφαν εμφανώς περιπαικτικά τα «Νέα» σε έναν πρόσφατο και συνδυαστικό τίτλο:

NEA_2

Πέρα από το αλαλούμ που πράγματι υπήρξε με τον ΦΠΑ στην εκπαίδευση (όχι για την επιλογή, αλλά για το μπρος – πίσω) η αναζήτηση ισοδύναμων δείχνει να στρέφεται σε «λογικές» κατευθύνσεις:

  • Αύξηση φόρων σε τσιγάρα και ποτά / απορρίφθηκε από τους δανειστές – γιατί άραγε;
  • Επιβολή ΕΝΦΙΑ στα ακίνητα των Ελλήνων του εξωτερικού / μέχρι και εδώ είχαμε ρεπορτάζ κατά του οικονομικού επιτελείου για την καταραμένη φτώχεια που θα απειλήσει τις καλές ελληνικές «παροικίες» του Λονδίνου!
  • Αύξηση των τελών κυκλοφορίας, με μεγάλους χαμένους τους ιδιοκτήτες νέων οχημάτων. Οι ιδιοκτήτες καινούργιων ΙΧ εμφανίζονται σε οικονομική απόγνωση. Αντιδρούν στις αυξήσεις, ενώ διέθεταν μέχρι πολύ πρόσφατα την οικονομική δυνατότητα να ενταχθούν στα προγράμματα sales των αυτοκινητοβιομηχανιών.

Η πρόσφατη ιστορία με τον ΦΠΑ στην εκπαίδευση αποτελεί ένα από δεκάδες καθημερινά παραδείγματα αντιστροφής: Μισές αλήθειες και ολόκληρα ψέμματα, διαστρέβλωση και παραποίηση, για μια πραγματικότητα που κάνει τον πρόεδρο της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, να αντιδρά στις προθέσεις του Αλέξη Τσίπρα για αλλαγές στη φορολόγηση των Ελλήνων εφοπλιστών. Είναι η ίδια πραγματικότητα που ωθεί τους (κάθε φορά) θιγόμενους -και άλλοτε προνομιακά πανίσχυρους- να αναζητούν στηρίγματα σε λομπίστες εσωτερικού και εξωτερικού.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ