Για την άνοδο και ανάδειξη ενός «τόξου αρετής» κάνει λόγο ο πανεπιστημιακός Κώστας Δουζίνας, αναφερόμενος στις «νίκες» που σημειώνουν τα κόμματα της Αριστεράς εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Τα πρώτα λουλούδια της Ευρωπαϊκής Άνοιξης αποτελούν αιτία και αποτέλεσμα της προϊούσας παρακμής της Ε.Ε. και της σταδιακής κατανόησης από τους ευρωπαϊκούς λαούς ότι η λιτότητα απέτυχε», αναφέρει καθηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου, καταγράφοντας τις πολιτικές ανακατατάξεις σε Τουρκία, Ελλάδα, Ισπανία, Ιρλανδία, Σκοτία και τώρα στη Μεγάλη Βρετανία με τον Κόρμπιν.

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την συνέντευξη του κ. Δουζίνα στην Εφημερίδα των Συντακτών:

  • Έχετε επανειλημμένα δηλώσει πως ζούμε στην εποχή της μεταπολιτικής. Με βάση αυτό, πιστεύετε ότι υπάρχει σήμερα όραμα στην Αριστερά (σε Ελλάδα και Ευρώπη) που να μπορεί να πραγματωθεί ή παραμένει ιδεολόγημα;

Πράγματι, η μεταπολιτική συνθήκη (που στηρίζεται σε ένα βαθύ «μίσος της δημοκρατίας», κατά τον Γάλλο φιλόσοφο Ρανσιέρ) αποτελεί την απεξάρτηση της οικονομίας από την πολιτική, που οδηγεί στη δημιουργία κυβερνήσεων «μεγάλου συνασπισμού» (δηλαδή κυβερνήσεων που αρνούνται και προσπαθούν να ακυρώσουν ταξικές συγκρούσεις και τις πολιτικές τους εκφάνσεις) και κυβερνήσεων τεχνοκρατών. Εδώ η υποτιθέμενη «επιστημονική» κατάρτιση αντικαθιστά τον βασικό όρο του πολιτικού, δηλαδή τη διαπραγμάτευση της αέναης σύγκρουσης που χαρακτηρίζει τον κοινωνικό ιστό και την προσωρινή εξειρήνευσή της. Το Ποτάμι είναι το πιο χαρακτηριστικό μεταπολιτικό κόμμα στην Ελλάδα.

Η άποψη περί κυβερνήσεων συνεργασίας χωρίς ιδεολογικό πρόσημο στηρίζεται στην απόρριψη της ιδεολογίας. Γι’ αυτό και είναι τόσο «δημοφιλής» σήμερα.

  • Έχει απάντηση η Αριστερά;

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν υπάρχει συνταγή ή τυφλοσούρτης για τη ριζική αλλαγή, να τον πάρουμε από τα βιβλία και να τον εφαρμόσουμε. Χρειάζεται να πειραματιστούμε, να χρησιμοποιήσουμε τη θεσμική και κινηματική εμπειρία, να εμπιστευτούμε τον κόσμο που τόσο την εμπιστεύτηκε.

Κεντρικός στόχος της Αριστεράς και των διανοούμενων στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς αυτό το ταξίδι σε αχαρτογράφητα εδάφη.

Η νίκη του Γενάρη και το «όχι» αποτέλεσαν «σκάνδαλο» με την Πατερική έννοια. Μίλησαν στη φαντασία της παγκόσμιας Αριστεράς που, μετά γενιές θεωρητικής αποτυχίας και πολιτικής ήττας, γνώρισε ξανά τη νίκη.

Ενέχει ρίσκα και αποτυχίες αυτή η προσπάθεια, όπως είδαμε τους πρώτους επτά μήνες, αλλά η ολοκλήρωση της «αριστερής παρένθεσης» θα αφανίσει την Αριστερά από Ελλάδα και Ευρώπη για μια γενιά…

Μία σύντομη απάντηση, όπως μου ζητάτε, έγκειται στην ανυποχώρητη στράτευση στις αρχές της δημοκρατίας, στη μείωση των ανισοτήτων, στη διαρκή κεϊνσιανή ανακατανομή του εισοδήματος προς όφελος των πτωχότερων. Αυτά συνιστούν το πρώτο βήμα προς τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.

Η επέκταση και το βάθεμα της δημοκρατίας αλλάζει την κοινωνία: οι πολίτες παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους, αναπτύσσοντας την κοινωνική οικονομία, την αλληλεγγύη, την έγνοια για το περιβάλλον, τις εναλλακτικές μορφές τοπικής και κλαδικής οργάνωσης. Αυτό είναι το μεγάλο μάθημα των πρωτοβουλιών αντίστασης τα τελευταία χρόνια.

Τέλος, μια νέα πολιτισμική επανάσταση αντιστρέφει την ιδεολογία του «κτητικού ατομισμού». Αυτού, που ο σημιτικός εκσυγχρονισμός εισήγαγε με την καταναλωτική του μορφή και τα μνημόνια τον πήγαν στην αμυντική μορφή του ατομισμού της κατάστασης ανάγκης.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ