Ξανά τελεσίγραφο.
Ξανά τρέχτε γειτόνοι, απόψε δεν γλιτώνει.
Άιντε πάλι, στις Βρυξέλλες.
Γράφουμε, σβήνουν, ξαναγράφουμε, ξανασβήνουν…

Αλήθεια, δεν αντιλαμβάνονται ότι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο υπομονής ενός λαού;
Όλα αυτά τα μέτρα που πήραν, οι θυσίες που γίνανε, τι αποφέρανε;
Εξαθλίωση.
Γιατί πιστεύουν ότι πρέπει να δεχτούμε τη νέα εξαθλίωση;
Γιατί, στα χρόνια που πέρασαν, αδυνάτισαν τη χώρα τόσο πολύ, ωσάν μικρό στάχυ, όπου ο παραμικρός άνεμος την ανασηκώνει και τη μετακίνει.
Όταν είχα επισκεφθεί το Νταχάου, μου εντυπώθηκε μια φωτογραφία μ’ έναν άνθρωπο, ο οποίος έσερνε το σαρκίο του, χωρίς δύναμη να σταθεί, και προσπαθούσε να πιεί νερό σε μια βρύση.
Μα πώς άντεχε να ζει έτσι; -ρώτησα.

Δεν άντεχε. Παρακάλαγε, κάθε μέρα, να τον βάλουν στους φούρνους, να τελειώνει.
Ήταν Γερμανός, αυτός που μου τα εξηγούσε όλα αυτά.
Σ’ έφταναν σ’ ένα τέτοιο σημείο, που ο θάνατος έμοιαζε δώρο.
Φεύγοντας, πρόσεξα τα γράμματα στην πολύ βαριά σιδερένια πόρτα του Νταχάου.
Τι γράφει; -του λέω.
Την αγαπημένη φράση του Χίτλερ.
«Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΕ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ»
Προσπαθώ να την «μεταφράσω» στις μέρες μας.
Ζορίζουν πολύ οι καιροί. Αλλάζει ο κόσμος. Ζούμε σε μια κινούμενη άμμο.

Έχω την αίσθηση, ότι τα χρόνια της κρίσης έχουμε μπει σ’ αυτό το μεγάλο, σαν ταψί, που είναι στα λούνα παρκ, που μπαίνεις, κρατιέσαι και κωλοχτυπιέσαι, κι εχει φύγει αυτός που το σταματάει…
Είμαστε σ’ ενα ταψί που κωλοχτυπιόμαστε, κι ένας δεν μπορεί να βρει το διακόπτη να το σταματήσει.
Το ενδεχόμενο να έχουν ξηλώσει το διακόπτη, δεν θέλω να το αντιμετωπίσω.
Άντε, λοιπόν, να ξαναπάμε στις Βρυξέλλες, άντε, λοιπόν, να ξαναθέσουμε τις προτάσεις μας, άντε να μας τις απορρίψουν, άντε νέα τελεσίγραφα, άντε δεν φεύγει το ΔΝΤ -νιώθω ότι είμαι έξω από έναν οδοντίατρο κι αυτός μου ανοίγει κάθε τόσο την πόρτα, μου λέει «Καλησπέρα, τι κάνετε;» και μου την ξανακλείνει.
Κι όσο περνάει η ώρα, οι ώρες, οι μήνες, τα χρόνια, χαλάνε όλα μου τα δόντια…

Για ένα σφραγισματάκι μάς πήγε αυτό το βλαμμένο της Ιστορίας, ο Γιωργάκης, και μας έχουν βγάλει τα μισά δόντια.
Σε λίγο, δεν θα μπορούμε ούτε μήλο να δαγκώσουμε, ούτε τους εχθρούς μας.
Θα ‘μαστε Έλληνες με τα ούλα τους!!!
Άιντε να δούμε, κι αυτήν την Τετάρτη…
Είναι κι αυτές οι παροιμίες.
Δυό-δυό τις βγάζαν στην Ελλάδα.
Για το ίδιο θεμα.
Ποια απ’ τις δυο να πιστέψεις;Το γοργόν και χάριν έχει, ή κάλλιο αργά παρά ποτέ, ή… δεν πας στο διάολο κι ακόμα παραπέρα;
Που δεν είναι μεν παροιμία, αλλά μας κάνει!

Λ.Λ.
SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ