Το «τίποτα» και το «κενό» στην τέχνη, έχει απασχολήσει κριτικούς και επιστήμονες και οι εκφραστές του έχουν αναδειχθεί σε εμβληματικές μορφές που καθόρισαν ολόκληρα καλλιτεχνικά ρεύματα.

Όταν όμως το «τίποτα» γίνεται πολιτική θέση, τότε τα πράγματα σοβαρεύουν. Η σύγχρονη πολιτική φαίνεται να ασκείται με αδιάφορες συνταγές.

Παίρνεις μερικές εύηχες λέξεις, όπως «διάλογος», «συνεργασία», «χαμένος χρόνος», «επικοινωνιακές μεγαλοστομίες», τα αναμειγνύεις σε φράσεις και δημοσιεύεις μία «πολιτική θέση» που μπορεί να αφορά σε όλα τα ζητήματα.

Πιστό σε αυτή την άποψη το «Ποτάμι», κατηγορεί την κυβέρνηση και για το θέμα των θρησκευτικών στα σχολεία. Στην ανακοίνωσή του τονίζει ότι η «ελεύθερη κρίση» και η «ελεύθερη βούληση» στα θέματα της πίστης είναι «αναφαίρετο δικαίωμα κάθε Έλληνα» αλλά υποστηρίζει ότι η Πολιτεία πρέπει να εξασφαλίζει αυτό το δικαίωμα σε συνεργασία με την εκκλησία.

Ζητάει «διάλογο» για το θέμα των θρησκευτικών με όλους τους φορείς, αλλά κατηγορεί την κυβέρνηση ότι σπαταλάει χρόνο σε βάρος της βελτίωσης του εκπαιδευτικού συστήματος.

Το Ποτάμι καλεί την κυβέρνηση να λάβουν μέρος στο διάλογο και αυτοί που «έχουν κατά καιρούς εντρυφήσει με το θέμα».

Εάν ένας από τους 20 ανθρώπους που θα διόρθωναν τη χώρα, όπως έλεγε προεκλογικά το Ποτάμι, έχει κατά καιρούς εντρυφήσει με το θέμα των θρησκευτικών, πιστεύουμε ότι θα τον προτείνουν στην κυβέρνηση για να βρει τη σωστή λύση στο… πρόβλημα.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ