Να τα δούμε τα πράγματα από την αρχή. Δηλαδή λίγο πριν την εφαρμογή του πρώτου μνημονίου από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου.

Από το 2010 λοιπόν, όταν οι κυρίαρχοι επιχειρηματίες των ιδιωτικών τηλεοπτικών –και όχι μόνο- σταθμών εφάρμοσαν το δικό τους μνημόνιο στους εργαζόμενους (δημοσιογράφους, τεχνικούς, διοικητικούς υπαλλήλους κτλ).

Σχεδόν 5 χρόνια μετά, ο απολογισμός είναι τουλάχιστον τραγικός. Επίσημη καταγραφή δεν υπάρχει αλλά οι υπολογισμοί αναφέρουν για συνολικές απολύσεις που φτάνουν στο 40-50% του προσωπικού και αντίστοιχο ποσοστό μειώσεων για όσους κατόρθωσαν να παραμείνουν στην εργασίας τους ή προσλήφθηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης.

Παράλληλα βέβαια με τις απολύσεις, τις μειώσεις μισθών, οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ είχαν (και έχουν) να αντιμετωπίσουν την αυταρχικότητα σε θέματα ελευθερίας του λόγου, καταπάτηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, σταδιακή υποτίμηση της δουλειάς τους, παράλληλα με την καταστρατήγηση των συλλογικών κεκτημένων τους (πχ Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας).

Όλα αυτά, δυστυχώς, αντιμετωπίστηκαν από την ΠΟΕΣΥ και την ΕΣΗΕΑ με μια παθητική, σχεδόν μοιρολατρική στάση, με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις προσπαθειών αντίστασης στον αρμαγεδδώνα που υπέστη ο κλάδος των δημοσιογράφων (και όχι μόνο).

Σήμερα, το Σωματείο των Δημοσιογράφων, η ΕΣΗΕΑ δηλαδή, παραμένει «ακέφαλη», σχεδόν 5 μήνες μετά τις τελευταίες εκλογές, αποδεχόμενη την αδυναμία συγκρότησης  Διοικητικού Συμβουλίου.

Αλλά καθώς φαίνεται, η θέση –που προφανώς πλειοψηφεί- στους συσχετισμούς, δεν εμπόδισε το Σωματείο να εξαγγείλει απεργία για τους…καναλάρχες!

Πράγματι, μπορεί κάποιος να αναγνώσει σειρά παραλείψεων στο νομοσχέδιο για τις τηλεοπτικές άδειες.

Άλλο αυτό όμως και άλλο να ενστερνίζεσαι τη θέση ότι το νομοσχέδιο θα προκαλέσει νέες απολύσεις.

Διότι τότε, δυστυχώς, στοιχίζεσαι με τα επιχειρήματα των καναλαρχών.

Προσφέροντας το τέλειο άλλοθι για την επόμενη ημέρα.

Λ.Σ.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ