Κυριακή βράδυ. Χτυπάει το κινητό. Στην άλλη άκρη μια γνώριμη φωνή. Δυνατή και έγκυρη πηγή. Τι γίνεται; (Ρωτάω). Τίποτα, τα ίδια (απαντάει και συνεχίζει). Αν εξαιρέσεις ότι οι γνωστοί, (βλέπε τεχνοκράτες επιρροής Σόϊμπλε), αρχίζουν πάλι τις… μανούβρες, «μήπως θα ήταν καλύτερο να αναβάλουμε το αυριανό Eurogroup;», «η Ελλάδα έχει κάνει βήματα, αλλά δεν είναι αρκετά…» κλπ, κατά τα άλλα εντάξει.

Αρχίζουν και με ζώνουν τα φίδια. Τι εντάξει; Που τη πάνε τη δουλειά; Είχαν πετάξει και ο Τσίπρας με τον Παππά κάτι ψιλο-επαναστατικά… Άντε πάλι μέρες Ιούλη, σκέφτομαι. Γιατί παίχτηκε τσαμπουκάς, (όσο κι αν κάποιοι μπορεί να ειρωνευθούν), που δεν έγινε γνωστός. Χοντρός πολιτικός τσαμπουκάς. Τελικά οι φόβοι μου διαψεύστηκαν. Και το Eurogroup συνεδρίασε και οι εκταμιεύσεις θα γίνουν, όπως όλα δείχνουν, κανονικά.

Ξέχασα να σας πω, λίγο πριν κλείσω τη γραμμή με την πηγή, μου πέταξε ένα, «εντάξει, λένε αυτοί, αλλά ποιος τους ακούει…». Θέμα: Δεν περνάει η μπογιά του Σόϊμπλε; Θέλουν να προλάβουν την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών; (πρέπει να κλείσει ως το τέλος Νοεμβρίου). Τα δίνουν για να μας ζητήσουν τον ουρανό με τ΄ άστρα στο Προσφυγικό;

Εκτίμηση: Μάλλον αρχίζει να εισβάλει η λογική. Δεν λέω ότι έχουμε κατατροπώσει το Βερολίνο, ούτε ότι δεν θα πληρώσουμε ακριβά τα 86 δισ. ευρώ. Λέω, όμως, ότι αυτό το ρημάδι το πρόταγμα για στροφή στην Ευρώπη μπορεί να μην παραμείνει για πάντα στη θεωρία. Έχω τους λόγους μου να το πιστεύω…   

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ