Τα παιδιά συνηθίζουν όταν συγκεντρώνονται σε κάτι, για παράδειγμα όταν ζωγραφίζουν ή όταν διαβάζουν, να βγάζουν τη γλώσσα τους στο πλάι και να τη δαγκώνουν ελαφρώς. Μία κίνηση που έχουν την τάση να κάνουν και μερικοί ενήλικες, σε μικρότερο ωστόσο βαθμό.

Σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη, η κίνηση αυτή υποστηρίζει τη θεωρία πως η γλώσσα που μιλάμε εξελίχθηκε από χειρονομίες και γκριμάτσες.

Ερευνητές από τη Βρετανία και τη Σουηδία ανέλυσαν στοιχεία από 14 4χρονα παιδιά από τη Σουηδία, την ώρα που εκτελούσαν περίπλοκες διαδικασίες που απαιτούσαν συγκέντρωση.

Η πρώτη διαδικασία απαιτούσε λεπτή κινητικότητα, όπως να παίζουν με ένα κλειδί και μια κλειδαριά, η δεύτερη απαιτούσε επικοινωνία, όπως να συζητούν με έναν ενήλικο παίζοντας με τα χέρια, ενώ η τρίτη διαδικασία αφορούσε την κατανόηση μιας ιστορίας. Τέλος, η τέταρτη διαδικασία απαιτούσε την ικανότητα των παιδιών να ανακαλούν λεπτομέρειες από μια μικρή ιστορία που άκουγαν.

Καθ’ όλη τη διάρκεια και των τεσσάρων αυτών διαδικασιών, τα παιδιά έβγαζαν κατά διαστήματα έξω τη γλώσσα τους, κυρίως στις φάσεις που απαιτείτο περισσότερη σκέψη.

Ωστόσο τα παιδιά έβγαζαν τη γλώσσα τους περισσότερο κατά τη δεύτερη διαδικασία, όταν «έπαιζαν»« το εξής παιχνίδι: ένας ενήλικος χτυπούσε με το χέρι του το τραπέζι και κάθε φορά που το έκανε αυτό, έπρεπε κι εκείνα να το χτυπήσουν με την παλάμη τους.

«Το παιχνίδι στο τραπέζι περιλαμβάνει γρήγορα ανταπόκριση, κίνηση με τα χέρια και δομικούς κανόνες- στοιχεία θεμελιώδη για ένα σύστημα επικοινωνίας και βασικά στοιχεία της γλώσσας», εξηγούν οι ερευνητές.

Σύμφωνα με παλαιότερες έρευνες, τα παιδιά έχουν την τάση να βγάζουν εντονότερα τη γλώσσα τους έξω, όταν σκέφτονται μέχρι την ηλικία των 6.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο τεύχος Αυγούστου του περιοδικού «Cognition».

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ