Μπορεί σαν γονείς να θέλουμε να βοηθήσουμε τα παιδί μας να λύνει σωστά τις ασκήσεις στα μαθηματικά ή να γράφει τις καλύτερες εκθέσεις της τάξης και γενικά να το προετοιμάζουμε για την επόμενη ημέρα στο σχολείο, αλλά η συνήθεια αυτή κάθε άλλο παρά θετικά αποτελέσματα έχει. Ας δούμε γιατί.

  • Αρχικά είναι σημαντικό να μην συνηθίσει το παιδί ότι πάντα θα υπάρχει κάποιος που στην παραμικρή δυσκολία (π.χ. δεν ξέρει πώς να λύσει μια άσκηση) θα του προσφέρει τη λύση στο πιάτο. Γιατί έτσι ούτε θα μάθει πώς να επιλύει τα καθημερινά προβλήματα ούτε θα εμπιστεύεται τον εαυτό του ότι θα τα καταφέρει.
  • Η συνήθεια αυτή ωστόσο έχει και άλλη διάσταση που έχει να κάνει με τη σημασία που δίνουμε στην επιτυχία. Αντί να μεγαλώνουμε ένα παιδί τονίζοντας πως το σημαντικότερο είναι να επιτύχει (π.χ. να έχει οπωσδήποτε σωστές τις ασκήσεις), θα το βοηθούσαμε πολύ περισσότερο αν δίναμε μεγαλύτερη σημασία στην προσπάθεια (π.χ. να κάνει μόνο του μια προσπάθεια να τις λύσει ακόμα και αν αποτύχει γιατί και αυτό αποτελεί διαδικασία μάθησης).
  • Η προετοιμασία στο σπίτι είναι πολύ εύκολο να ακυρώσει το εκπαιδευτικό έργο του δασκάλου. Αφενός τα παιδιά επαναπαύονται ότι έχουν τους γονείς, άρα δεν προσπαθούν αρκετά, αφετέρου οι δάσκαλοι έχουν πολλές φορές λανθασμένη εικόνα για τις δυνατότητες των μαθητών τους, ανεβάζοντας τον πήχη. Καθώς τα παιδιά καταφεύγουν στους γονείς για βοήθεια δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος.
  • Όταν οι γονείς παίζουν τον ρόλο του εκπαιδευτικού καταργούν τον ρόλο του γονέα έστω και προσωρινά, χάνοντας πολύτιμο χρόνο από το να καλλιεργήσουν μια υγιή σχέση παιδιού – γονέα. Αντί για παράδειγμα να κάνουν μια δραστηριότητα που απολαμβάνουν και οι δύο ή να παίξουν, θέτουν ως προτεραιότητα της σχέσης τους τη μελέτη.

Πώς βιώνουν τα παιδιά την προετοιμασία από τους γονείς;

  • Αισθάνονται μεγάλη πίεση και συχνά διακατέχονται από αρνητικά συναισθήματα για τους γονείς κατά τη διάρκεια της μελέτης.
  • Νιώθουν ότι μόνα τους δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα μαθήματα του σχολείου και δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να διαβάσουν μόνα τους.
  • Δεν έχουν αναπτύξει αρκετά την κριτική σκέψη και έχουν συνηθίσει να μαθαίνουν μέσω αποστήθισης.
  • Έχουν βραχυπρόθεσμη μνήμη στα όσα μαθαίνουν από τους γονείς τους.
  • Βαριούνται το μάθημα στην τάξη και δεν έχουν σε ιδιαίτερη εκτίμηση τους εκπαιδευτικούς του σχολείου τους.
  • Τρέμουν στην ιδέα μιας πιθανής σχολικής αποτυχίας τους κυρίως λόγω της απόρριψης που θα βίωναν από τους γονείς τους, ενώ βασικό τους κίνητρο για να είναι καλοί μαθητές είναι «για να μη φωνάζουν οι γονείς τους».
SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ