Η Ζέτα Μακρυπούλια σε συνέντευξή της μίλησε για την μοναξιά και τα ελαττώματά της.

Στη δεύτερη συνάντηση σας, με το κ.Βαλτινό, πέρυσι, όταν ετοιμαζόσασταν για την συνεργασία στο “Ήρθες και θα μείνεις“,μαζί του, πήγατε στο επαγγελματικό σας ραντεβού μαζί του, γνωρίζοντας όλα τα λόγια του κειμένου σας, απέξω. Η πειθαρχία τελικά, αποτελεί βασικό συστατικό στη ζωή σας και τη δουλειά σας;

Πειθαρχία έχω στη δουλειά μου. Στη ζωή μου, το παλεύω να μην υπάρχει-πάντα-τόση πειθαρχία. Μαθαίνω εύκολα τα λόγια. Δε δυσκολεύομαι καθόλου σε αυτό το κομμάτι. Εδώ έτυχε να τα ξέρω, τόσο γρήγορα, διότι είχα άγχος. Είχα άγχος με την έκταση του ρόλου και τη πολυπλοκότητά του. Με τις εναλλαγές που διαθέτει. Αυτομάτως, μέσα μου λοιπόν, λειτούργησε το “ας φύγουνε τα λόγια πρώτα, για να μπορέσεις να αρχίσεις να δουλεύεις σε πρόβες το επόμενο δίμηνο”. Από το άγχος μου και επειδή συνέχεια αυτό σκεφτόμουν στο σπίτι μου, κάνοντας πέντε αναγνώσεις, άρχισα να μπαίνω σταδιακά στη “ροή λόγου” του κειμένου. Έτσι, κατάφερα να το μάθω. “Έτυχε”, κοινώς, να το ξέρω. Δεν το επεδίωξα 100%. Μου έχει ξανατύχει, από άγχος, σε δεύτερη συνάντηση να έχω μάθει όλο μου το κείμενο. Όταν κάναμε τη “Μήδεια” του Μποστ, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, όπου είχα ένα τεράστιο μονόλογο στο ρόλο της “καλόγριας” που ερμήνευα-δεν θυμάμαι και ΄γω πόσες σελίδες ήταν και δη, έμμετρος λόγος- είπα “εδώ θα τα βρω σκούρα”! Προσπάθησα λοιπόν, στη τρίτη πρόβα, να το πω απέξω. Θυμάμαι, το ζήτησα από το Σταμάτη Φασουλή, το δέχτηκε και κουτσά-στραβά τα είπα! Το άγχος με πυροδοτεί!11

Ποια πληγή της ηρωίδας σας, σας πονά περισσότερο; Πέρα από το γέλιο που σκορπά, μέσα από το κείμενο του έργου, αυτή η ηρωίδα, ποια πληγή έχει που σας πονά;

Η μοναξιά της. Η μοναξιά την έκανε να είναι έτσι. Από το να πέσει σε βαριά κατάθλιψη που είναι το πρώτο και μόνο εύκολο που μπορεί να πάθει κανείς, όταν δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη μοναξιά. Εκείνη, αποφάσισε να κάνει το εντελώς αντίθετο-που είναι και γενναίο. Είναι ένα ταλαντούχο κορίτσι, με όρεξη να κάνει πολλά πράγματα και να ζήσει έντονα τη ζωή της. Στεναχωριέμαι όταν βλέπω, ότι είναι τελικά μόνη και χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια, για να το καταφέρει. Όπως την έχω πλάσει στο μυαλό μου, παρόλα αυτά, δεν το βάζει κάτω και δεν στεναχωριέται, η ίδια με αυτό που της συμβαίνει. Μαθαίνει να ζει. Ξέρετε, η μοναξιά, έμαθα μέσα από την ηρωίδα μου, πως είναι απαραίτητη κάποιες φορές. Η μοναξιά δεν είναι απαραίτητα κακή ή τρομακτική.

Ποιο μειονέκτημα σας, καταπολεμάτε τελευταία;

Φέτος, η χρονιά μου ξεκίνησε λίγο…τεμπέλικα! Δεν έχω βάλει στόχο στο να αλλάξω κάτι! Χρόνιο ελάττωμά μου είναι η αναβλητικότητά μου, σε διάφορα πράγματα στη ζωή μου. Αυτή την αναβλητικότητα, τελευταία, την έχουν πάρει και τα κανάλια, γενικότερα, βλέποντας να αναβάλλονται πολλά πράγματα. Το έχω πολεμήσει πολλές φορές! Είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μου, η αναβλητικότητα και συχνά με παρασύρει. Αναβλητικότητα είχα πέρυσι και στο κομμάτι γυμναστική. Έλεγα στον εαυτό μου, να ακολουθήσει μια πιο υγιεινή ζωή, που θα εμπεριέχει τη γυμναστική. Φέτος, δεν….ήρθε η γυμναστική! Πέρυσι το τήρησα. Φέτος τεμπέλιασα! Αλλά, καθότι μόλις τώρα μπήκε το 2016, τώρα τελειώνοντας τη Κυριακή από τις παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη, και λίγο πριν ξεκινήσει η πανελλαδική περιοδεία μας με το “Ήρθες και θα μείνεις”, θα μπω σε μια τάξη σε διάφορα πράγματα που έχω στο νου μου….

Πηγή:outnow

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ