Survivor, ΣΥΡΙΖΑ, ελληνική τηλεόραση, Altsantiri News. Για αυτά, αλλά και για άλλα πολλά μίλησε σε συνέντευξή του στο ENJOY της Κυριακάτικης Δημοκρατίας και τη Μαρία Ανδρέου, ο Λάκης Λαζόπουλος.

Δίνοντας την απάντησή του σε αυτούς που «τον πολέμησαν», σε αυτούς που τον θέλουν εκτός τηλεόρασης, ο γνωστός παρουσιαστής, ηθοποιός, δημιουργός σχολιάζει με τον δικό του τρόπο τα όσα συμβαίνουν στην επικαιρότητα, με το Survivor βεβαίως και να έχει την τιμητική του, ενώ παρουσιάζει και τις σκέψεις του για μελλοντική επιστροφή του στην τηλεόραση.

Όπως χαρακτηριστικά τόνισε ο κ. Λαζόπουλος, «η Ελλάδα είναι βουτηγμένη μέσα στον θυμό» μέσα σε αυτά τα χρόνια της κρίσης, με τη χρεοκοπία να έρχεται από τους «ειδήμονες της μεταπολίτευσης».

Αναλυτικά η συνέντευξη:

Πώς σας φαίνεται η Ελλάδα σήμερα;

Είναι σαν να έχουμε ανέβει σε έναν διάδρομο γυμναστηρίου, να κάνουμε άπειρα χιλιόμετρα και κάθε φορά που κατεβαίνουμε να βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο. Όλο και πιο κουρασμένοι, όλο και πιο εξαντλημένοι. Γιατί έχουμε επιλέξει έναν διάδρομο αδιέξοδο. Ξεχνάμε δε, το βασικό θέμα: γιατί είμαστε στον διάδρομο. Η χώρα χρεοκόπησε από τους ειδήμονες της Μεταπολίτευσης. Επιχειρήσαμε λοιπόν να αντιδράσουμε και μας έδεσαν ακόμα πιο σφιχτά στις 13 Ιουλίου με το τρίτο και τελευταίο μνημόνιο. Άρα η Ελλάδα βρίσκεται στο ίδιο σημείο απελπισίας. Αν το θέμα του χρέους δεν λυθεί, γιατί το χρέος δεν είναι βιώσιμο, όποια κυβέρνηση κι αν πάρει την εξουσία δεν θα δώσει ελπίδα στους Έλληνες.

Είστε απογοητευμένος από τον ΣΥΡΙΖΑ;

Είναι μία εύκολη λέξη. Είναι όλοι απογοητευμένοι από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα βγάλω τον εαυτό μου απέξω. Ο κόσμος σωστά αισθάνεται, σωστά νιώθει, σωστά εξεγείρεται, σωστά αγανακτεί. Απλώς όταν βρίσκεσαι σε μία κατάσταση πανικού -σε αυτό το σημείο βρίσκεται η Ελλάδα- δεν ξέρεις από πού να πιαστείς. Ο θυμός δεν δείχνει την έξοδο. Η σκέψη θα σε βγάλει από την παγίδα. Η Ελλάδα όμως είναι βουτηγμένη μέσα στον θυμό. Λογικό είναι να μην υπάρχουν σωστές σκέψεις. Οι λαοί όμως που δεν βλέπουν παραπέρα είναι σίγουρο ότι δεν μπορούν να προχωρήσουν. Βλέπουμε ότι οι… αλληλέγγυοι εταίροι μας μάς θέλουν σε διαρκές μνημόνιο.

Είναι ο Σόιμπλε ο νέος Αδόλφος;

Η Γερμανία δεν ξέφυγε από το DNA της. Έχουν δημοκρατία, αλλά μέσα τους τρέφουν την υπεροχή του κατακτητή και πάντα θέλουν να επιδεικνύουν ότι είναι μία ανώτερη φυλή. Ο Σόιμπλε είναι η συνέχεια αυτού του πράγματος. Είναι σαν τον άνθρωπο που του βγάζεις το κράνος μετά τον πόλεμο, αλλά η ψυχοσύνθεσή του είναι η ίδια. Άρα λοιπόν εμένα δεν με ενδιαφέρει ότι του λείπει το κράνος και δεν έχει δίπλα του το τάγμα των Ες-Ες.

Εμένα με ενδιαφέρει ότι προκαλεί στους λαούς αυτό που προκάλεσε η Γερμανία τις προηγούμενες περιόδους. Αυτός ο άνθρωπος εμποδίζει την Ευρώπη να ανασάνει. Πώς να τον χαρακτηρίσω λοιπόν; Καλό Γερμανό πατριώτη; Να τον πω δημοκράτη; Ένα είναι σίγουρο, ότι δεν κάνει για αρχηγός της Ευρώπης. Δεν κάνει για ηγέτης ένας άνθρωπος που μισεί τους λαούς και ξυπνάει και κοιμάται με ένα σχέδιο: να τους τιμωρήσει. και ειδικά με την Ελλάδα έχει μένος.

Διαπιστώνετε προβλήματα δημοκρατίας;

Σήμερα θα έλεγα ότι ζούμε μια τηλεοπτική χούντα. Τι σόι πλουραλισμός είναι αυτός που όλα τα κανάλια παίζουν το ίδιο; Τι σόι δημοκρατία είναι αυτή που στους σταθμούς ακούγεται μόνο μια σκέψη;

Γιατί δεν βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους; Την ημέρα που η Βουλή ψήφιζε το πολυνομοσχέδιο ο κόσμος έβλεπε το Survivor…

Συγγνώμη που σε διακόπτω, αλλά το Suvivor είναι μια καλογυρισμένη παραγωγή και αυτό πρέπει να το πούμε. Είναι ωραία σκηνοθετημένη. Ηρεμεί με τα πλάνα της την ψυχή. Αντί να πάρεις ένα χάπι για να σου έρθει ο ύπνος, βλέπεις τους φοίνικες και τη θάλασσα.

Πιστεύω ότι το «Survivor» έχει κόψει τη δουλειά των φαρμακοποιών. Επίσης το «Survivor» έρχεται σε μια εποχή κατά την οποία όλη η Ελλάδα θα ήθελε να είχε φύγει. Αν ρωτήσεις κάποιον Έλληνα, θα σου πει: «Φίλε θέλω να φύγω από εδώ να πάρω λίγο αέρα». Το «Survivor λοιπόν μετακόμισε όλους τους Έλληνες τηλεοπτικά και τους πήγε στον Άγιο Δομίνικο. Η Ελλάδα εδώ και τέσσερις μήνες έχει μετακομίσει στον Άγιο Δομίνικο, κάθεται σε μια παραλία κάτω από έναν κοκοφοίνικα και περιμένει να της έρθει η καρύδα στο κεφάλι….

Στην τηλεόραση σήμερα το κοινό βλέπει δυο πράγματα: ανθρώπους να μαγειρεύουν ή ανθρώπους να πεινάνε και να αγωνίζονται να φάνε. Δεν τους κατηγορώ. Ο κόσμος έχει βαρεθεί να βλέπει στα δελτία εδώ και επτά χρόνια την καταστροφή να έρχεται. Δεν αντέχουν πλέον την πίεση Για αυτό δεν θέλουν να τους απασχολεί τίποτα πολιτικό. Καμία στενόχωρη σκέψη. Αυτό που θέλουν να τους απασχολεί είναι αν αυτοί οι τύποι στον Άγιο Δομίνικο θα φάνε σήμερα καρύδες ή θα κερδίσουν ως έπαθλο κανένα κομμάτι μουσακά.

Ποιο είναι μεγάλο πρόβλημα αυτής της χώρας;

Οι 2.000.000 άνεργοι και τα 500.000 λαμπρά μυαλά που βγήκαν έξω. Άδειασαν τη χώρα μας. Μία Ελλάδα έφυγε. Την πήραν. Όσοι Έλληνες έμειναν εδώ έχουν αρκεστεί σε τρία πράγματα: σε έναν καφέ, σε ένα ποτό το Σάββατο βράδυ και σε μία βόλτα με την παρέα τους. Δεν ξοδεύουν ούτε για ρούχα, ούτε για το σπίτι τους, ούτε για ταξίδια.

Η σύνταξη που δινόταν για φροντιστήριο στο εγγόνι τώρα θα γίνει ένα καφεδάκι. Αυτή η σύνταξη φτάνει μόνο για καφέδες. Γι’ αυτό μην έχετε καμία απορία γιατί η Ελλάδα είναι στα καφενεία. Γιατί δεν μπορεί να είναι πουθενά αλλού. Αν ο Έλληνας δεν βγει έξω, δεν μπορεί να ζήσει.

Η τεράστια φορολογία της μεσαίας τάξης, στους ελεύθερους επαγγελματίες, δεν είναι μία μεγάλη αδικία;

Η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να εισπράξει από την παρανομία και έβαλε παραπάνω φόρους σε αυτούς που ήταν νόμιμοι. Δηλαδή τι έκανε; Διέλυσε αυτούς που στήριζαν τη νομιμότητα στην Ελλάδα. Τη μικρομεσαία τάξη την αφανίζουν σαν να είναι η πλούσια τάξη. Ενώ ήρθε το ΠΑΣΟΚ και ανέδειξε τη μεσαία τάξη, έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ και κυνηγάει τη μικρομεσαία τάξη. Και αφού κυνηγάει τη μεσαία τάξη, θα έχει άσχημα ξεμπερδέματα.

Από πού θα έρθει η ελπίδα;

Θεωρώ, όταν ο ελληνικός λαός νιώσει μέσα του ότι ήρθε η ώρα της εξέγερσης, θα το κάνει. Γιατί και οι «Αγανακτισμένοι» δεν δημιουργήθηκαν από παραγγελία. Ήταν ένα ρεύμα. Αλλά με τον φόβο τούς μαζέψανε. Όλα αυτά είναι σχέδια που έρχονται απέξω. Έτσι πνίγηκε η φωνή μας. Ο Αίσωπος δεν έγραψε τυχαία ότι η χελώνα έρχεται στο τέλος πρώτη και όχι ο λαγός. Η κοινωνία κινείται αργά γιατί κουβαλά και το καβούκι από πάνω της. Όλοι μαζί εξεγείρονται.

Πώς βλέπετε τον Κυριάκο Μητσοτάκη;

Τον βλέπω προφίλ. Συνέχεια τον βγάζουν πλάγια σαν να είναι φιγούρα του παλιού Καραγκιόζη που παίζαμε στις αυλές. Δεν έχω να πω τίποτα. Όταν γίνει αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, θα πω. Τώρα αρχηγός είναι ο Άδωνις. Αυτός είναι ο επίτιμος. Έχει πάρει τη θέση του μπαμπά του! Είναι επίτιμος σε ένα βαθύτατα ακροδεξιό κόμμα, άοσμο καραμανλικά!

Πάμε λίγο στα τηλεοπτικά. Υπήρχε κάποιο σχέδιο να βρεθεί ο Λαζόπουλος εκτός τηλεόρασης;

Πόλεμος έγινε. Κάποτε θα τα γράψω με ησυχία. Ξέρω ως άνθρωπος, όταν αποφασίσεις να συγκρουστείς με κάποιους ισχυρούς, θα έχεις και τις επιπτώσεις. Όμως κάποια στιγμή έρχεται η ώρα της επιλογής. και της απόφασης. Θα παραμείνεις υπόδουλος ή θα πληρώσεις το τίμημα; Καταλαβαίνω και κατανοώ τον πόλεμο. Δεν κρατάω κακία σε κανένα.

Ο δημιουργός έχει μαι αποστολή: να ακούσει τον κόσμο. Εμένα αυτό μου κληροδότησε η μάνα μου. Και μόνο μέσα από τον κόσμο διορθώνομαι. Κάθε λογικός άνθρωπος καταλαβαίνει ότι στην περίπτωση τη δική μου τόσο η παρουσία μου όσο και η απουσία μου για κάποιους είναι σημαντικές. Πολλοί ενδιαφέρονται για την παρουσία μου, αλλά υπάρχουν και κάποιοι που θα πληρώσουν πολλά για την απουσία μου.

Για εσάς τι μετρά ως καλλιτέχνη;

Σημασία για μένα, τον δημιουργό, είναι να μην υπακούσω στις Σειρήνες των καιρών και να καταλάβω ποιος είναι ο δρόμος του. Η «Οδύσσεια» είναι ένα έργο που αγαπώ και το έχω στο μυαλό μου. Ο Οδυσσέας έχει έναν στόχο: την Ιθάκη. Αυτό δεν σημαίνει την επιστροφή στις ρίζες, αλλά την επιστροφή στον λόγο για τον οποίο αποφάσισε να κάνει το ταξίδι. Επιστρέφει στην Ιθάκη γιατί η Ιθάκη του έδωσε την αφορμή για να φύγει.

Η Λάρισα μου δημιούργησε την αιτία για να κάνω το ταξίδι. Και η επιστροφή μου στα χωριά της Λάρισας και στους ανθρώπους που με μεγάλωσαν και μου έδωσαν το χιούμορ τους είναι για μένα πάντα το εισιτήριο του ταξιδιού. Έτσι, πάντα θα επιστρέφω εκεί.

Πώς νιώθατε τη στιγμή που έγραφαν ότι ο Λαζόπουλος κάνει προπαγάνδα και εσείς τρέχατε στο νοσοκομείο για τη μητέρα σας;

Στη ζωή μου έχω κάνει μια συμφωνία: να μοιράζομαι τις χαρές μου με το κοινό. Αποφάσισα τις στεναχώριες μου να τις σηκώνω μόνος μου, όπως έτσι έχει διδάξει η Ιστορία. Στους δικούς μου ανθρώπους λέω ότι στον Μυστικό Δείπνο ήταν και οι 12 μαθητές του Ιησού αλλά στον Σταυρό πήγε μόνος του. Ούτε ένας απ’ όλους δεν του τον κουβάλησε. Και τον σταυρώνουν σε εμφανές σημείο. Έτσι γίνεται στη ζωή. Μεταφέρεις μόνος σου το βάσανο σου, αλλά και σε εμφανές σημείο, για να βλέπουν οι άλλοι και να χαίρονται.

Αλλά ακόμη και όταν οι εχθροί παίρνουν δώρα από εσένα, δεν είναι κακό. Γιατί ο δικός σου χαρακτήρας ουσιαστικά δεν αλλοιώνεται, αφού έχει μάθει πάντα να δίνει δώρα. Ας τα πάρουν και ας τα κρατήσουν. Δεν χάνει κανείς τη δύναμη του επειδή κάποιοι επιτίθενται. Το θέμα είναι να αντέχεις.

Αντέχετε;

Το να σου πετούν πέτρες έχει ένα πολύ καλό: Όποια πέτρα και αν σηκώσουν, θα σε βρουν από κάτω. Άλλωστε τα δέντρα που καρποφορούν πετροβολούν. Άρα δεκτές και οι πέτρες. Ήταν ένας συντονισμένος μιντιακός πόλεμος. Δεν πειράζει. Το θέμα είναι εγώ ως δημιουργός να κρατήσω το νήμα της δημιουργίας μου. Σε μια πορεία χρόνων και το κοινό μπορεί να σου θυμώσει και να σε αμφισβητήσει. Είναι στο πλαίσιο μιας ισχυρής αγάπης. Έχουν άλλο θάρρος, άλλα νεύρα. Η δουλειά μου είναι να τα καταλαβαίνω όλα αυτά γιατί είμαι στο κοινό ρεύμα. Αλλά όμως δεν θα πάψω να λέω την άποψη μου για να αρέσω.

Δεν μου αρέσει το εφήμερο. Άλλους κανόνες έχει ο μαραθώνιος και άλλους ο αγώνας των 100 μέτρων. Εγώ δεν ήρθα για να σπιντάρω. Και προπαγάνδα δεν μπορεί να κάνει ένας άνρθωπος που βγαίνει στην τηλεόραση μια φορά το μήνα. Προπαγάνδα μπορεί να κάνει ένα δελτίο ειδήσεων. Η καθημερινότητα. Δηλαδή το σύστημα δεν έχει πρόβλημα με τους 500 δημοσιογράφους και έχει με έναν δημιουργό;

Θα επιστρέψετε στην τηλεόραση;

Δεν με απασχολεί αυτό. Αλλά αν επιστρέψει το «Αλ Τσαντίρι Νιουζ», θα επανέλθει ως «Αλ Μπατίρι Νιούζ» ή ως «Αλ Σιχτίρι Νιουζ». Όπως σκέφτομαι πολύ σοβαρά και τους «Δέκα Μικρούς Μήτσους». Ναι θα ήθελα να επανέλθω στην τηλεόραση με τους «Δέκα Μικρούς Μήτσους». Είναι μια περίοδος που γράφω. Γράφω ένα παιδικό μουσικό έργο, τον Ίκαρο και τον Δαίδαλο». Επίσης ετοιμάζω μια παράσταση για το εξωτερικό. Τον χειμώνα θα επιστρέψω για λίγους μήνες με μια σκληρή επιθεώρηση. Γράφω επίσης ένα δεύτερο έργο, μια άγρια βουκολική κωμωδία με τίτλο «Το κτήμα».

Οι εικόνες μου σε αυτό το έργο έρχονται από τη Λάρισα. Πως κάποιοι συγγενείς, γείτονες, που είχαν αρμονικές σχέσεις τις χαλούν , αλλάζουν σιγά σιγά γιατί δίπλα από το κτήμα τους θα περάσει ένας δρόμος. Και το οικόπεδο θα πάρει αξία. Και όταν παίρνει αξία κάτι, τα πάντα ανατρέπονται. Η ηρεμία θα φύγει από τη ζωή τους. Στην Ελλάδα αυτό έγινε. Υπήρχε ένα κομμάτι από το οποίο έτρωγαν πολλοί και υπήρχε ησυχία. Μίκρυνε το κομμάτι και άρχισε η αγριότητα. Ο ένας να τρώει τη σάρκα του άλλου. Αλλά η Ελλάδα δεν μεγαλούργησε ποτέ από το μίσος, ποτέ μέσα από έναν εμφύλιο.

Τι αγαπάτε στην Ελλάδα;

Τη γενναιοδωρία του Έλληνα. Να το θυμηθείτε, η Ελλάδα θα είναι πλέον η πιο ασφαλής χώρα στην Ευρώπη. Η καρδιά της Ευρώπης θα είναι η Ελλάδα. Γιατί κανείς δεν θα μπορέσει να ξεχάσει τις γιαγιάδες στη Μυτιλήνη και πώς φέρθηκαν στους πρόσφυγες. Και τις υπερεξουσίες και τους λεονταρισμούς του Ερντογάν δεν τους φοβάμαι… Γιατί; Γιατί αυτός που φωνάζει είναι αυτός που ουσιαστικά ξέρει ότι είναι αδύναμος.

Είστε εντάξει με τον Λάκη;

Ναι. Στη ζωή μου είμαι πάντα έτοιμος να χάσω ή να κερδίσω. Δεν είμαι έτοιμος όμως για να υποχωρήσω. Υποχωρώ μπροστά στον κόσμο και αυτός μπορεί να μου αλλάξει το μυαλό με αγάπη. Ούτε οι κριτικοί, ούτε οι εντεταλμένοι δημοσιογράφοι που τους βάζουν πράγματα για να πουν και τους κατανοώ. Υπάρχει μια αιγυπτιακή παροιμία που λέει: «Στην κορυφή της πυραμίδας πας με δύο τρόπους: πετώντας σαν αετός ή έρποντας σαν το φίδι». Ευχαριστώ τον Θεό που μου έδωσε τη δύναμη να φτάσω εκεί σαν αετός και να φεύγω σαν αετός.

Λυπάμαι αυτούς που φτάνουν ως εκεί γλείφοντας και σέρνοντας την κοιλιά τους. Κάποια στιγμή πρέπει να απαντήσω στη φωνή, όχι στον αντίλαλο. Στη νέα επιθεώρηση που έχω στα σκαριά έχω γράψει ένα τραγούδι που λέει: «Και τα τρένα περνούν, μα οι σταθμοί απομένουν μοναχοί, να κοιτούν τις γραμμές που ενώνουν δεξιούς, αριστερούς, σε μία άκρη».



ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
To altsantiri.gr θεωρεί δικαίωμα του κάθε αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν τον εκάστοτε χρήστη και μόνο αυτόν. Παρακαλούμε πολύ να είστε ευπρεπείς στις εκφράσεις σας. Τα σχόλια με ύβρεις εφόσον εντοπίζονται θα διαγράφονται, ενώ οι χρήστες που προκαλούν ή υβρίζουν θα αποκλείονται.

Αφήστε το σχόλιό σας