Η Άννα Βίσση παραχώρησε συνέντευξη στην οποία μίλησε για την συνεργασία της με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη, τα επαγγελματικά της σχέδια και για τον εγγονό της.

Η Άννα Βίσση και ο Μιχάλης Χατζηγιάννης «Μαζί στη σκηνή». Mια συνύπαρξη που για πολλούς θα έπρεπε να είχε έρθει νωρίτερα. Πώς προέκυψε, αλήθεια, αυτή η συνεργασία;

Τίποτα κατά την άποψή μου πρέπει ή δεν πρέπει… Απλά μετά τους μουσικούς δρόμους που ο καθένας μας περπάτησε και έγραψε τη δική του ιστορία και όταν κοινοί φίλοι έριξαν την ιδέα, μας άρεσε -τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ… Έτοιμοι να μοιραστούμε τη σκηνή και τα τραγούδια μας!

Ενδέχεται να υπάρξει συνέχεια; Να είναι αυτές οι συναυλίες μια «πρόβα» για ένα μελλοντικό σχήμα ή κάποια συνεργασία σε άλλο επίπεδο, ίσως θεατρικό, το χειμώνα;

Αυτό σίγουρα είναι μια αρχή για μια συγκεκριμένη ιδέα. Και θα τελειώσει στην Κύπρο συμβολικά και συναισθηματικά. Για το μετά παίζουν πολλά πράγματα ρόλο κι ο καθένας μας ήδη έχει τα σχέδια του. Μακάρι να μας αφήσει αυτή η συνεργασία τώρα «απωθημένα» ώστε να ξαναβρεθούμε…

Τι να περιμένει να δει κάποιος που θα έρθει να σας παρακολουθήσει; Θα έχουμε διασκευές, ντουέτα;

Είμαστε και οι δύο καλλιτέχνες που έχουν όρεξη για μουσική και αρκετές ιδέες για συνύπαρξη, ώστε να συμβαίνουν στη σκηνή όμορφα ακουστικά πράγματα. Σε αυτό πάνω δουλεύουμε, με υλικό τα πολλά πολλά τραγούδια μας.

Τι σας ενώνει με τον Μιχάλη, εκτός από την κοινή κυπριακή καταγωγή και τις παρόμοιες παιδικές αναφορές;

Η μουσική, η μουσική, η μουσική! Τι άλλο;

Η δύναμη της ομάδας, που βλέπουμε πως ακολουθείς και πιστεύεις κι εσύ τα τελευταία χρόνια, τι σου έχει μάθει;

Πρώτα απ’ όλα για να μπορείς να δουλέψεις μέσα σε μια ομάδα με ομαδικό πνεύμα, πρέπει να έχεις μάθει κάποια πράγματα ή να τα διαθέτεις φυσικά στο χαρακτήρα σου. Από τότε που γεννήθηκες… Πιστεύω στην ομάδα φτάνει να έχει διαλεχτεί αξιοκρατικά, δίκαια και με κριτήριο ναι μεν το ταλέντο αλλά και το στόχο που έχει η ίδια η δουλειά, δηλαδή δεν θα επιτευχθεί ένα καλό έργο π.χ. αν οι συντελεστές δεν είναι οι κατάλληλοι γι’ αυτό συν του ότι πρέπει να αγαπούν το είδος στο οποίο έρχονται να συμμετάσχουν. Πάντως δουλεύοντας κυρίως στο θέατρο με ομάδες και σε πολύωρες πρόβες έγινα καλύτερη ως καλλιτέχνις -κι εννοώ στην απόδοσή μου κυρίως!

VISSI-614x378

Υπάρχουν στο πίσω μέρος του μυαλού σου συνεργασίες που θα ήθελες να κάνεις και για οποιονδήποτε λόγο δεν έχουν γίνει μέχρι τώρα; Ακόμη και με ανθρώπους με τους οποίους φαινομενικά μπορεί να μη σας συνδέει κάτι ή να έχετε διαφορετικούς μουσικούς δρόμους…

Για να είμαι ειλικρινής εδώ και χρόνια μαζί με τον Νίκο Καρβέλα, τραβάμε έναν κυρίως «μοναχικό» δρόμο και μου είναι περίεργο να σκεφτώ εύκολα άλλες συνεργασίες. Χαίρομαι να δοκιμάζω πάντως κάτι σαν αυτό φέτος με τον Μιχάλη ας πούμε, που εδώ, στην κοινή μας πατρίδα, θα συμβεί και που προμηνύεται όμορφο και σημαντικό.

Πάντα ήσουν άνθρωπος της παρέας, της συντροφικότητας, της δυνατής φιλίας; Λειτουργούσες καλύτερα με το «εμείς» παρά με το «εγώ»;

Λειτουργώ καλά και με τα δύο αρκεί να επιθυμώ δυνατά κάθε φορά ή το ένα ή το άλλο. Δηλαδή είμαι ένας άνθρωπος που πλέον φαίνεται πως καταφέρνει να ζει μια χαρά και μόνος του και θα καταπιεζόμουν αν έπρεπε να είμαι με ανθρώπους απλά για να μην είμαι μόνη μου. Όπως κι όταν είμαι με φίλους μου και περνώ καλά ας πούμε, δεν τρέχω να φύγω για να βρεθώ μόνη μου…

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχω την εντύπωση πως προσπαθείς να συστηθείς ξανά στο κοινό, είτε μέσα από τις μουσικές παραστάσεις, είτε μέσα από θεατρικές παραγωγές – και σίγουρα μέσα από ιδιαίτερα προσεγμένες δουλειές. Είναι ανάγκη δική σου αυτές οι επιλογές ή πιστεύεις ότι ο κόσμος θέλει κάτι διαφορετικό από εσένα;

Νομίζω πως ό,τι κάνω που δεν μοιάζει με το προηγούμενο είτε έχει ας πούμε μια διαφορετικότητα, να ’στε σίγουρος πως συμβαίνει από καλλιτεχνική δική μου ανάγκη και είναι μοιραίο να συμβεί μια και ψάχνομαι συνεχώς. Δεν νιώθω πως έχω καμιά ανάγκη να ξανασυστηθώ αλλά να εξελιχθώ και δεν φοβάμαι να το κάνω όποιο κι αν είναι το κόστος του.11041599_763850020363686_8205278139453479890_n

Αλήθεια, τι ετοιμάζεις για το χειμώνα;

Νέο album, νέο μουσικό χώρο με νέες παραμέτρους λειτουργίας και παρουσίασης. Και για το τέλος, αυτό που σε χαρακτηρίζει, όσα χρόνια σε γνωρίζουμε, είναι η αισιοδοξία…

Καταβλήθηκε ποτέ, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, Άννα;

Όλως παραδόξως κι αφού πέρασε από διάφορα συναισθηματικά μονοπάτια η αισιοδοξία ήταν πάντα στο τέλος του δρόμου και με περίμενε για να με κάνει να ηρεμήσω και να χαμογελάσω. Μπορεί γι’ αυτό να ευθύνεται και το γεγονός ότι βλέπω και ζω έναν τρομερό εγγονό πια στο τοπίο μου το οικογενειακό και το κορίτσι μου να μεγαλώνει χαρούμενη και δημιουργική; Έτσι θέλω να πιστεύω.

Πηγή: Hello Κύπρου

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ