Χωρίς τέλος το δράμα των προσφύγων.

Καραβάνια κατατρεγμένων ενός ακόμη άδικου πολέμου αναζητούν εναγωνίως τη Γη της Επαγγελίας και το αυτονόητο δικαίωμα στο όνειρο.

Στοιβάζονται ωστόσο στα σαπιοκάραβα των δουλεμπόρων και χάνονται στα παγωμένα νερά του Αιγαίου, εξοικειώνοντας το βλέμμα όλων με τέτοιου είδους εικόνες.

Τι και αν πέρασε ένας χρόνος από τότε που μάτωσαν οι ψυχές μας και θεωρήσαμε ότι αφυπνίστηκαν συνειδήσεις με τον άδικο πνιγμό του μικρού Αϊλάν στα παράλια της Τουρκίας. Δεν έχουν γίνει παρά ελάχιστα.

Χρέος μας είναι να κρατάμε ζωντανές τις μαύρες αυτές εικόνες και να πιέζουμε να γίνουν περισσότερα από όσους ισχυρίζονται ότι κλήθηκαν να ορίζουν το μέλλον αυτού του κόσμου.

2

6

3

4


loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ