Σε νέα παρέμβαση για τις πολιτικές της λιτότητας που εφαρμόζονται στις χώρες του Νότου της ευρωζώνης προχώρησε ο Πολ Κρούγκμαν με άρθρο του στην εφημερίδα «New York Times».

Φέρνοντας ως παραδείγματα την Ισπανία και την Ιταλία, ο νομπελίστας οικονομολόγος, αναφέρει ότι πρόκειται για «υποτιθέμενη επιτυχία της λιτότητας» καθώς αυτή έχει καθοριστεί στην παρερμηνεία του κεϊνσιανισμού παράλληλα με την «σε χαμηλά επίπεδα επιτυχία».

Παρουσιάζοντας ένα διάγραμμα ανάπτυξης του ισπανικού ΑΕΠ ο Π. Κρούγκμαν σημειώνει την ύφεση που καταγράφει η Ισπανία, «πολύ κάτω από το επίπεδο της προ κρίσης περιόδου και ακόμη περισσότερο κάτω από την τάση αύξησης που είχε, η οποία μάλιστα ακολουθείται από μια ανάκαμψη η οποία ακόμα κι αν συνεχίσει με τους σημερινούς ρυθμούς, θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να καλύψει το χαμένο έδαφος».

|»Είναι αυτό μια δικαίωση της πολιτικής λιτότητας;», διερωτάται μέσω της αρθρογραφίας του ο Πολ Κρούγκμαν παραθέτοντας μια παλαιότερη δήλωσή του με την οποία αμφισβητούσε τις «κλασσικές» μακροοικονομικές θεωρίες που αναφέρουν ότι «με το πέρασμα του χρόνου ο σταδιακός αποπληθωρισμός αυξάνει την ανταγωνιστικότητα, οδηγώντας σε ανάκαμψη και αύξηση της απασχόλησης, αυτό συνεπάγεται μια περίοδο ανάπτυξης άνω του φυσιολογικού και εμμέσως, παράλληλη αύξηση των εξαγωγών άνω του κανονιού ρυθμού».

Αυτοί οι δείκτες είναι πραγματικά ό,τι προβλέπει το μοντέλο, επισημαίνει. Το θέμα, ωστόσο, είναι ότι μπορεί να πάρει πολύ χρόνο – και υπάρχει μεγάλος πόνος κατά την πορεία.

Αυτό ακριβώς είναι και το σημείο που είχε υπογραμμίσει ο Μίλτον Φρίντμαν στο έργο του για τις ευέλικτες συναλλαγματικές ισοτιμίες στο οποίο ανέφερε ότι: Η ανεργία παράγει σταθερά πτωτικές πιέσεις στις τιμές και τους μισθούς και η προσαρμογή δεν θα έχει ολοκληρωθεί έως ότου ο  αποπληθωρισμός έχει τρέξει την καταθλιπτική πορεία του.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ