Αντώνης Ρηγόπουλος

Από το Παρίσι και τη Λίλ, μέχρι τη Μασσαλία και τη Νάντη, η Γαλλία τους τελευταίους μήνες δονείται από τα συνθήματα και τις πορείες χιλιάδων οργισμένων εργαζομένων και ανέργων που στέκονται απέναντι σε ένα νομοσχέδιο της γαλλικής κυβέρνησης που ανατρέπει τις ισχύουσες εργασιακές σχέσεις.

france-marches
Εκτιμάται ότι στις 31 Μαρτίου σε ολόκληρη τη χώρα έγιναν 266 διαδηλώσεις

Οι αντιδράσεις των Γάλλων εργαζομένων ήταν έντονες από τη στιγμή που το νομοσχέδιο ανακοινώθηκε, ωστόσο αυτές ενισχύθηκαν και από τον αυταρχισμό της γαλλικής κυβέρνησης και την εμμονή της να περάσει το νομοσχέδιο με κάθε κόστος.

Οι ανατροπές που φέρνει το νομοσχέδιο στις εργασιακές σχέσεις των Γάλλων είναι καθολικές, και ταυτόχρονα αναδεικνύουν το γεγονός ότι τα ελληνικά μνημόνια μετέτρεψαν την Ελλάδα σε έναν δοκιμαστικό σωλήνα αντιλαϊκών μέτρων, τα οποία πλέον εφαρμόζονται και στις «υγιείς οικονομίες» της δυτικής Ευρώπης.

Έτσι λοιπόν, φαίνεται ότι ο τρόπος που επιλέγει η γαλλική κυβέρνηση για να καταστήσει την οικονομία πιο… «ανταγωνιστική» είναι η μείωση του κόστους εργασίας, στοχεύοντας στη μείωση των μισθών, τη «διευθέτηση» των ωρών εργασίας και το ξήλωμα των συλλογικών συμβάσεων.

Το γαλλικό νομοσχέδιο κινείται γύρω από συγκεκριμένους άξονες ανατροπών:

Ώρες εργασίας: Η «διευθέτηση» των ωρών εργασίας είναι σίγουρα πιο εύηχη από την αύξηση των ωρών, ωστόσο η κυβέρνηση Ολάντ, ακριβώς σε μια τέτοια αύξηση των ωρών εργασίας στοχεύει. Έτσι, αν και ο εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας παραμένει τυπικά στις 35 ώρες, ορίζονται ως μέγιστο όριο οι 48 ώρες τη βδομάδα. Οι ώρες μπορούν να φτάσουν ακόμα και τις 60 μετά από ειδική έγκριση της διοίκησης, ενώ ο μέγιστος αριθμός ωρών εργασίας ανά ημέρα μπορεί να φτάσει ακόμα και τις 12 ώρες αν υπάρξει αντίστοιχη επιχειρησιακή σύμβαση. Όσο για τις υπερωρίες; Ε, εκεί η προσαύξηση του μισθού μειώνεται, σύμφωνα με δημοσιεύματα.

Μισθολογικό κόστος: Συνολικά το νομοσχέδιο προβλέπει οι επιχειρησιακές συμβάσεις να έχουν μεγαλύτερη ισχύ από τις κλαδικές, γεγονός που ουσιαστικά υπονομεύει ανοιχτά τις συλλογικές διαπραγματεύσεις κάθε κλάδου. Έτσι λοιπόν, ένα από τα πρώτα «θύματα» αυτής της ανατροπής αναμένεται να είναι οι μισθοί των εργαζομένων αφού και αυτοί αποσυνδέονται από τις κλαδικές συμβάσεις και εξαρτώνται από τη συμφωνία που θα επιτευχθεί μέσα σε κάθε επιχείρηση ξεχωριστά. Οποιαδήποτε ομοιότητα με την ελληνική περίπτωση… δεν είναι καθόλου συμπτωματική.

Μαθητεία: Το «ιδιώνυμο» του να είσαι νέος και να ψάχνεις για δουλειά εξάγεται από την Ελλάδα στη Γαλλία. Πλέον ο χρόνος της μαθητείας νέων 16-25 ετών μπορεί να φτάσει και τα 3 χρόνια με μισθό που αντιστοιχεί ακόμα και στο 25% του κανονικού (με ανώτατο όριο το 75%), ενώ με τον νέο νόμο ο μέγιστος εβδομαδιαίος χρόνος που μπορούν να απασχολούνται μαθητευόμενοι ανήλικοι φτάνει τις 40 ώρες.

Ελαστικοποίηση των απολύσεων: Αν μια επιχείρηση επικαλεστεί «σημαντική έλλειψη ρευστότητας» ή «εταιρική αναδιοργάνωση, αναγκαία για τη διατήρηση της ανταγωνιστικότητας», τότε ενισχύεται η δυνατότητά της να απολύσει, ενώ για εργαζόμενους πάνω από 20 χρόνια, οι αποζημιώσεις δεν θα ξεπερνούν τους 15 μισθούς, σε αντίθεση με ό,τι ίσχυε μέχρι σήμερα, καθώς η αποζημίωση μπορούσε να φτάσει και τους 36 μήνες σε ορισμένες περιπτώσεις. Το καμπανάκι του κινδύνου, λοιπόν, χτυπάει για τους μεγαλύτερους και παλαιότερους εργαζόμενους, καθώς πλέον το κόστος της απόλυσής τους μειώνεται, και ανοίγει ο δρόμος για την επιχείρηση να προσλάβει νεότερους και φθηνότερους υπαλλήλους.

Εμμονική η επιμονή της γαλλικής κυβέρνησης

french-students-assembly-two (1)

Η κυβέρνηση του Φρανσουά Ολάντ εμφανίζεται αποφασισμένη να εφαρμόσει τη «μεταρρύθμιση», με κάθε κόστος. Λογικό, αν σκεφτεί κανείς ποιους ωφελεί και ποιους «χτυπάει» ο νέος νόμος. Ωστόσο, σε μια χώρα όπως η Γαλλία, με ισχυρή δημοκρατική παράδοση, η κυβερνητική εμμονή να εφαρμοστεί ο νόμος, την έχει οδηγήσει σε επικίνδυνους δρόμους.

Μια εβδομάδα νωρίτερα, και για να αποφύγει τις «διαρροές» βουλευτών, η κυβέρνηση αποφάσισε να παρακάμψει το κοινοβούλιο και να περάσει με διάταγμα το νομοσχέδιο για τα εργασιακά, εφαρμόζοντας το αμφιλεγόμενο άρθρο 49/3 του γαλλικού συντάγματος.

Παράλληλα, λίγες ημέρες νωρίτερα και πριν την έναρξη ενός ακόμα γύρου μεγάλων διαδηλώσεων, η γαλλική αστυνομία, σύμφωνα με μαρτυρίες, επισκέφτηκε «πόρτα-πόρτα» τα σπίτια συγκεκριμένων συνδικαλιστών και στελεχών οργανώσεων που αντιτίθενται στο νομοσχέδιο, ώστε να τους επιδώσει έγγραφο του υπουργείο Εσωτερικών με το οποίο τους απαγορευόταν η συμμετοχή στη διαδήλωση της Τρίτης.

Η δημοσιογράφος Μαρία Δεναξά, μάλιστα, δημοσίευσε μέσω facebook τα σχετικά έγγραφα του γαλλικού υπουργείου.

Από την άλλη, η αστυνομική βία σε όλες τις διαδηλώσεις των προηγούμενων ημερών έχει καταγγελθεί από το σύνολο των συμμετεχόντων, καθώς χρησιμοποιούνται συστηματικά χημικά και αντλίες νερού για να διαλύσουν τα πλήθη που συγκεντρώνονται σε όλες τις μεγάλες γαλλικές πόλεις.

Πρακτικά, η κυβέρνηση των Σοσιαλδημοκρατών, για να μπορέσει να εφαρμόσει τα κατασταλτικά αυτά μέτρα, «πατάει» σε μια πολύ… βολική δικαιολογία: την τρομοκρατία. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι από τις επιθέσεις των τζιχαντιστών, τον Νοέμβρη του 2015, η Γαλλία βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης υπό τον φόβο νέων επιθέσεων. Μάλιστα, περί τα τέλη Μαρτίου του 2016, ο πρωθυπουργός Μανουέλ Βάλς προανήγγειλε μια δίμηνη παράταση της κατάστασης «κόκκινου συναγερμού» με αφορμή τη διεξαγωγή του Euro 2016 στη Γαλλία.

33A0460300000578-3564284-image-a-52_1461872070759 (2)

Οι συγκρίσεις που μπορούν να γίνουν με την ελληνική περίπτωση είναι πολλές. Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά αυτή καθ’ αυτή την εργασιακή μεταρρύθμιση, όπως την ονομάζει η κυβέρνηση, η εμπειρία των Ελλήνων εργαζομένων είναι χαρακτηριστική, καθώς η επικράτηση των επιχειρησιακών συμβάσεων αρχικά, και στη συνέχεια των ατομικών, οδήγησαν και στη χώρα μας σε κατακόρυφη πτώση του ύψους των μισθών και σε διευκόλυνση των απολύσεων.

Το γεγονός ότι η έντονη αντίδραση του γαλλικού λαού δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να αντικρούσει το νομοσχέδιο, δείχνει ξεκάθαρα ότι οι αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις που ευνοούν τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα σε βάρος των εργαζόμενων, πλέον επιβάλλονται από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις με τρόπο αυταρχικό, δίχως να κρατάνε ούτε τα προσχήματα που ίσχυαν κατά τα προηγούμενα χρόνια.

Από την άλλη πλευρά, βέβαια, αναδεικνύεται και το πρόβλημα που δημιουργεί η έλλειψη ισχυρής οργάνωσης του γαλλικού λαού, καθώς αυτό το φαινόμενο φαίνεται πως τον δυσκολεύει στον προσανατολισμό του μεγάλου αγώνα που δίνει τους τελευταίους μήνες.

0003576b_medium

SHARE


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
To altsantiri.gr θεωρεί δικαίωμα του κάθε αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν τον εκάστοτε χρήστη και μόνο αυτόν. Παρακαλούμε πολύ να είστε ευπρεπείς στις εκφράσεις σας. Τα σχόλια με ύβρεις εφόσον εντοπίζονται θα διαγράφονται, ενώ οι χρήστες που προκαλούν ή υβρίζουν θα αποκλείονται.

Αφήστε το σχόλιό σας