Πριν 11 χρόνια καθιερώθηκε από την συνέλευση του ΟΗΕ η 27η Ιανουαρίου ως Διεθνή Ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος από το ναζιστικό καθεστώς κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας δεν είναι τυχαία, καθώς επιλέχθηκε διότι στις 27 Ιανουαρίου 1945 τα προελαύνοντα σοβιετικά στρατεύματα απελευθέρωσαν το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Άουσβιτς – Μπίρκεναου στην Πολωνία.

Το σίγουρο είναι ότι η μνήμη και η τιμή που αποφέρει μία «παγκόσμια ημέρα», δεν μπορεί να χωρέσει και να περιγράψει το μέγεθος της τραγωδίας του Ολοκαυτώματος, όπου δεν γίνεται και δεν πρέπει να ξεγραφτεί. Ιδιαίτερα, πλέον, που μέρα με την μέρα ο αριθμός των επιζώντων λιγοστεύει, αφήνοντας στους νεώτερους την ευθύνη της μνήμης.

Ο όρος Ολοκαύτωμα ή Shoah(εβραϊκός όρος που χρησιμοποιείται κυρίως από τους επιζώντες ή τους απόγονους των θυμάτων) χρησιμοποιείται για να περιγράψει την σχεδιασμένη και εσκεμμένη δολοφονία εκατομμυρίων ανθρώπων κατά την διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου πολέμου στη Γερμανία αλλά και όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες που ήταν υπό Γερμανική κατοχή.

Μάλιστα, το Ολοκαύτωμα αποτελεί την μεγαλύτερη γενοκτονία στην παγκόσμια ιστορία, καθώς υπολογίζεται ότι αποκλειστικά στα στρατόπεδα εξόντωσης θανατώθηκαν είτε με τουφεκισμό, είτε με καταναγκαστική εργασία, με απαγχονισμό και δηλητηριώδη αέρια περίπου τρία εκατομμύρια Εβραίων.

Ασφαλώς, δεν είναι μόνο ο απολογισμός των εκατομμυρίων θυμάτων που εξοντώθηκαν προμελετημένα και με συγκεκριμένο σύστημα έχοντας ως βάση την «φυλετική ιδεολογία» που ορίζει ως ξεχωριστή αυτήν την γενοκτονία.

Το Ολοκαύτωμα και συγκεκριμένα ο τρόπος εξόντωσης των Εβραίων ήταν πρωτοφανής, αφού δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μια σειρά από πογκρόμ και βιαιοπραγίες αλλά ένας συλλογικός οίστρος εξόντωσης. Προσχεδιασμένος, οργανωμένος, βασισμένος πάνω σε έναν ψυχρό υπολογισμό έχοντας διαταγές από ένα επίσημο κράτος που αυτοπροσδιορίστηκε ως ανώτερο από τα υπόλοιπα. Έχοντας, λοιπόν, αυτήν την λογική ως αφετηρία όλοι οι υπόλοιποι θεωρήθηκαν κατώτερης αξίας με αποτέλεσμα να μπορούν να τους αφανίζουν ελεύθερα.

Το σύνολο των Εβραίων που θανατώθηκαν από την άνοδο του Ναζιστικού Κόμματος στην εξουσία μέχρι την κατάρρευσή του ανέρχεται σε έξι περίπου εκατομμύρια. Στο Β’ Παγκόσμιο πόλεμο οι εθνικοσοσιαλιστές φαίνεται να άλλαξαν το παλιό σύνθημα της «επίλυσης του Εβραϊκού ζητήματος» με την «τελική λύση», που ισοδυναμούσε με την τελειωτική φυσική εξόντωση όλων των Εβραίων.

Βέβαια οι πρακτικές εξόντωσης των Ναζί δεν εξαντλήθηκαν μόνο στους Εβραίους, εκατοντάδες μέλη άλλων μειονοτήτων σφαγιάστηκαν με αντίστοιχους βάρβαρους τρόπους. Θύματα του Ολοκαυτώματος υπήρξαν οι Ρομά, οι πολίτες της Σοβιετικής Ένωσης και οι αιχμάλωτοι πολέμου, οι εθνοτικές ομάδες των Πολωνών, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι ομοφυλόφιλοι, οι πολιτικοί και θρησκευτικοί «αντίπαλοι» και κατ’ επέκταση οποιοσδήποτε εξέφραζε την διαφορετικότητα του με ότι εμπεριέχει αυτό.

Αμέσως μετά το Ολοκαύτωμα εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας δικαστήριο για να τιμωρήσει εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και της ειρήνης. Μερικοί από τους πιο υψηλόβαθμους Ναζί δικάστηκαν στις Δίκες της Νυρεμβέργης, όπου προέδρευαν δικαστές των Συμμάχων όντας το πρώτο δικαστήριο του είδους του.

«Σκοπός μας δεν είναι να εκδικηθούμε του αντιπάλους μας, αλλά να αποδώσουμε δικαιοσύνη και να διασφαλίσουμε το δίκαιο των λαών. Το να προσφέρουμε στους κατηγορούμενους το κώνειο σημαίνει να το φέρουμε στα δικά μας χείλη.»Απόσπασμα από την ομιλία του Αμερικανού κατηγόρου Robert H.Jackson.

Συνολικά 5.025 Ναζί εγκληματίες καταδικάστηκαν από το 1945 έως το 1949 στους αμερικανικούς, βρετανικούς και γαλλικούς τομείς της Γερμανίας. Άλλες δίκες έγιναν στις χώρες των κατηγορούμενων. Ορισμένοι από αυτούς, ωστόσο, κατάφεραν να διαφύγουν από κάθε δίωξη.

Νάντια Ρούμπου

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ