Ποτέ δεν είχα γνωρίσει κάποιον με το επώνυμό μου έξω από την πατρίδα μου, τα Χανιά της Κρήτης. Μετά μετακόμισα στη Νέα Υόρκη για την πρώτη μου δουλειά και οι άνθρωποι με ρωτούσαν συνεχώς αν είχα συγγένεια με μια Στέφανι Κασσελάκη.

Σκέφτηκα ότι αυτό δεν μπορούσε να είναι δυνατόν! Σαν να μην έφτανε αυτή η σύμπτωση, έτυχε και αυτή να έχει διακριθεί στους τομείς της επενδυτικής τραπεζικής και της ναυτιλίας.

Η Στέφανι είναι ένα από τα πιο εύγλωττα, καλόκαρδα, συγκροτημένα, αναλυτικά, γοητευτικά και ταπεινά άτομα που έχω γνωρίσει ποτέ από τον επιχειρηματικό κόσμο.

Εκτός αυτού, είναι πλέον στο τιμόνι της «Vassilaros & Sons», μιας επιχείρησης που είναι βασική τόσο στην καθημερινότητα της Νέας Υόρκης, όσο και στη ζωή εκατοντάδων ελληνικών οικογενειών που ξεκινάνε να ζήσουν το αμερικανικό όνειρο.

Οπότε σας προτείνω να φτιάξετε ένα φλιτζάνι καφέ και να απολαύσετε!

-Στέφανι, σας ευχαριστώ που ήρθατε στον «Εθνικό Κήρυκα» για αυτήν τη συνέντευξη.

-Εγώ σας ευχαριστώ Στέφανε!

Ακούω ότι διοικείτε μια επιχείρηση που μοιράζει εκατομμύρια φλιτζάνια καφέ την εβδομάδα στους Νεοϋορκέζους. Πώς αισθάνεστε όσον αφορά την ευθύνη που έχετε κάθε μέρα διαχειριζόμενη μια επιχείρηση που είναι ζωτικής σημασίας για την καθημερινή ζωή στη Νέα Υόρκη;

Είναι μια τεράστια ευθύνη. Είμαστε μέρος ενός μηχανισμού που βοηθά την πόλη να λειτουργεί, επειδή o καφές μας είναι ένα σημαντικό μέρος της ημέρας του καθενός. Επηρεάζει την ευτυχία τους, αλλά και επίσης επειδή προμηθεύουμε ένα τεράστιο δίκτυο εστιατορίων της Νέας Υόρκης. Βασίζονται σε εμάς.

Εκατομμύρια φλιτζάνια του καφέ μας σερβίρονται στην περιοχή της Νέας Υόρκης κάθε εβδομάδα. Το ψήσιμο και το χαρμάνιασμα γίνονται εδώ στην πόλη για εκατό χρόνια, αλλά εκτός από την ευθύνη, είναι μεγάλη συγκίνηση γιατί αγγίζουμε τόσους πολλούς ανθρώπους, κάθε μέρα, με ένα ουσιαστικό τρόπο. Σκέφτομαι όλα αυτά τα φλιτζάνια αχνιστό καφέ μέσα στην πόλη και αυτό είναι το προϊόν μας, αυτή είναι μια άμεση σχέση.

Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Αναφέρατε λοιπόν εκατό χρόνια. Πείτε μας λίγο για το πώς ξεκίνησαν όλα πριν από εκατό χρόνια.

Ο προπάππους μου, ο Γιάννης Βασίλαρος, ήταν από την Ικαρία και μετανάστευσε στις ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του 1900 με τίποτα, όπως ακριβώς και οι υπόλοιποι μετανάστες, με τη σύζυγό του και το μικρό παιδί του, τον Αντώνη. Δεν μιλούσε αγγλικά, πρώτα εργάστηκε ως σερβιτόρος, έκανε δύο δουλειές και έμαθε μόνος του αγγλικά, τα βράδια, σε μια κοντινή δημόσια βιβλιοθήκη.

Κάποια στιγμή, αρρώστησε και έμεινε εκτός εργασίας για μερικούς μήνες, και συνειδητοποίησε ότι βρισκόταν σε μια πολύ επισφαλή οικονομική κατάσταση. Η σύζυγός του, Σοφία, τον ενθάρρυνε να ανοίξει δική του δουλειά. Υπήρχε μια αναπτυσσόμενη ελληνική κοινότητα στον χώρο των εστιατορίων. Ενιωθε ότι υπήρχε ανάγκη για καφέ υψηλής ποιότητας στην αγορά. Μαζί με την Σοφία και την αδελφή της Φροσύνη, ξεκίνησε να ψήνει τους κόκκους στην κουζίνα τους και τα διένειμε στους πρώτους λίγους πελάτες. Η εταιρεία μεγάλωσε και μεταφέρθηκε στο πρώτο κατάστημα στην 3η Λεωφόρο. Τελικά η επιχείρηση μετακόμισε σε μεγαλύτερο εργοστάσιο στο Λονγκ Αϊλαντ Σίτυ.

Πότε λοιπόν άρχισε η πελατεία σας να διαφοροποιείται από, ξέρετε, τα κύματα των Ελλήνων μεταναστών που η οικογένειά σας στήριξε όταν άνοιγαν τα δικά τους εστιατόρια σε μια πιο ευρέως διαδεδομένη επιχείρηση, αν θέλετε να το πείτε έτσι;

Μάλλον τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 άρχισε να γίνεται μια διαφοροποίηση, όχι μακριά από την ελληνική κοινότητα, αλλά παράλληλα με αυτήν. Η εταιρεία μας σήμερα είναι εξαιρετικά διαφοροποιημένη. Στα παλιά τα χρόνια, οι εργαζόμενοι ήταν Ελληνες, όπως και οι πελάτες και αυτό έχει αλλάξει εντελώς.

Υπάρχει ακόμη ένα μεγάλο πολιτισμικό δέσιμο, μιλάω ελληνικά κάποια στιγμή κάθε μέρα, είτε με συγκεκριμένους πελάτες είτε με τους ανθρώπους που συνεργάζομαι, αλλά η εταιρεία μας είναι εντελώς διαφοροποιημένη μεταξύ των ανθρώπων μας, αλλά και την πελατεία μας. Η ελληνική κοινότητα παραμένει ένα πολύ σημαντικό μέρος της επιχείρησής μας, είναι ένα συναισθηματικό κομμάτι της δουλειάς μας, είναι ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς από οικονομικής άποψης, αλλά δεν είναι το μοναδικό μέρος της δουλειάς μας.

Τι είδους αρχές – που ήταν ζωτικής σημασίας για την επιτυχία του προπάππου σας – έχετε καταφέρει να τηρήσετε;

Εχω περάσει πολύ χρόνο σκεπτόμενη πώς δημιούργησε μια επιχείρηση που θα εξακολουθούσε να είναι δυνατή μετά από εκατό χρόνια. Αυτό έγινε εν μέρει επειδή, για παράδειγμα, αν ο καφές δεν ήταν σωστός, θα πετούσε ολόκληρη την παρτίδα. Θα πήγαινε απροειδοποίητα στα εστιατόρια να γευτεί τον καφέ και αν δεν ήταν ικανοποιημένος θα άλλαζε τον καφέ και όλα τα μηχανήματα πριν ακόμη το μάθει ο ιδιοκτήτης κάποιου καταστήματος.

Προσωπικά, διατηρούσε τα αυστηρότερα κριτήρια. Περνούσε ατελείωτο χρόνο ώστε να γίνει αυτοδίδακτος, βελτιώνοντας τον εαυτό του, διάβασε όλα τα κλασικά, ανεξαρτήτως από την περίσταση, ήταν πάντα άψογα ντυμένος και ήταν γνωστός για το φρέσκο λουλούδι στο πέτο του. Ηταν συντηρητικός από τη φύση του. Δεν έκανε τρελά σχέδια, αντιθέτως έβαζε το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και έχτισε μια επιχείρηση, ένα τετράγωνο τη φορά. Επίσης, ήταν γενναιόδωρος και ακούραστος στην αφοσίωσή του στην ελληνική κοινότητα.

Επικεντρώθηκε στο να βοηθά τους άλλους να πετύχουν, χρηματοδοτούσε επιχειρήσεις, πλήρωνε για την εκπαίδευση. Υποστηρίζοντας τους άλλους, στην πραγματικότητα δημιούργησε ένα μεγάλο μέρος της πελατείας του και φοβερή αφοσίωση. Για παράδειγμα, μετά τη Μεγάλη Υφεση, χάρισε όλα τα χρέη. Αυτός και η σύζυγός του είχαν μόνο ένα παιδί, όμως το σπίτι τους ήταν γεμάτο με ανθρώπους. Ηταν όλοι παιδιά του. Το δίδαγμα είναι ότι ο αυτοσεβασμός, η γενναιοδωρία προς άλλους και τα αυστηρά πρότυπα είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι της μακροχρόνιας επιτυχίας. Επίσης, έχω μάθει ότι ήταν μπροστά από την εποχή του στα γούστα του.

Δημιούργησε ανώτερα χαρμάνια καφέ που ήταν πλούσια αλλά ισορροπημένα, έναν ευκολόπιοτο, εξευγενισμένο καφέ. Και, έχω μάθει ότι ήταν πανέξυπνος. Αυτός και η Σοφία συχνά παρέθεταν δείπνα στο σπίτι τους τις Κυριακές, και η Σοφία μαγείρευε για το στρατό. Στο τέλος, όταν όλοι έφευγαν και ήταν και οι δύο κουρασμένοι, μετέδιδε αυτό το μάθημα στην οικογένειά του: «Αν κάποιος τρώει στο τραπέζι σας την Κυριακή, δεν μπορεί να σας χρωστάει χρήματα τη Δευτέρα».

Ο Τζον (Ιωάννης) και ο Αντονι (Αντώνιος) Βασίλαρος σε μια από τις παγκόσμιες εκθέσεις τροφίμων που διοργανώνονταν στη Νέα Υόρκη.
Ο Τζον (Ιωάννης) και ο Αντονι (Αντώνιος) Βασίλαρος σε μια από τις παγκόσμιες εκθέσεις τροφίμων που διοργανώνονταν στη Νέα Υόρκη.

Ο παππούς σας ο Αντώνης;

Ο Αντώνης, με τον οποίο ήμουν πολύ δεμένη όταν ήμουν παιδί, ήταν ένα διαφορετικό είδος ανθρώπου. Οπου ο προπάππος μου ήταν σχολαστικός, ο παππούς μου ήταν πολύ χαλαρός. Ηταν ένα κοινωνικό άτομο. Για πλάκα τον φώναζαν «σκληρό Τόνι» επειδή ήταν το ακριβώς αντίθετο, ήταν πολύ ήπιος και γλυκός και του άρεσε τα πράγματα να είναι απλά.

Δεν γνώρισα ποτέ τους προπαππούδες μου, αλλά όταν ρώτησα τον παππού μου τον Αντώνη ποιο ήταν το μυστικό της μακροζωίας της επιχείρησης, μου είπε: «Υπάρχουν χιλιάδες εστιατόρια στη Νέα Υόρκη. Αν τους προσφέρεις κάτι που χρειάζονται και στηριχθούν πάνω σου και το κάνεις κάθε εβδομάδα, θα έχεις μια καλή επιχείρηση».

Οπότε μεγάλωσε το πελατολόγιο.

Ακριβώς. Μεγάλωσε το πελατολόγιο και εκείνη την εποχή η αγορά εξελισσόταν πέρα από την ελληνική κοινότητα. Είχε ενσωματωθεί αρκετά, είχε μεγαλώσει στις ΗΠΑ, και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Είχε μια πολύ ισχυρή ελληνική κληρονομιά, φυσικά, αλλά ένοιωθε επίσης πολύ άνετα και με τους μη Ελληνες.

Μεγάλωσε ως Αμερικανός ήταν Ελληνοαμερικανός και όχι μόνο Ελληνας. Επέκτεινε την επιχείρηση και την μετέφερε στην σημερινή μας τοποθεσία στο Φλάσινγκ. Σε πολύ μεγαλύτερες εγκαταστάσεις. Εκείνα τα χρόνια, η εταιρεία ανέβηκε σε νέο επίπεδο και έγινε μια πραγματική δύναμη στον πράσινο καφέ (οι ακατέργαστοι κόκκοι καφέ) της αγοράς.

Οταν ο γιος του, ο θείος μου ο Γιάννης, τελικά ανέλαβε την επιχείρηση, ήταν η τρίτη γενιά. Ηταν πολύ χαρισματικός και είχε πολλά ταλέντα, αλλά ο θείος μου αγαπούσε πραγματικά τον πράσινο καφέ. Μέχρι τότε, ολόκληρη η βιομηχανία των βασικών προϊόντων είχε αλλάξει. Στην εποχή του θείου μου, η διαχείριση των κινδύνων του καφέ, ως προϊόντος, απαιτούσε παγκόσμιες δεξιότητες.

Ο καφές είναι μια καλλιέργεια και επηρεάζεται από διάφορα στοιχεία ξέρετε, ο καιρός στη Βραζιλία και όλα τα συνήθη πράγματα για τα οποία ανησυχείς μαζί με τις μεταβολές των συναλλαγματικών ισοτιμιών, πολιτικά ζητήματα και τις αλλαγές στα πρότυπα προσφοράς και ζήτησης.

Ο θείος μου είχε την ικανότητα να προμηθεύεται εξαιρετικούς κόκκους. Εμεινε πιστός στα πρότυπα ποιότητάς μας και στο γευστικό προφίλ, αλλά εκσυγχρόνισε τα χαρμάνια που προσφέρουμε σήμερα. Δυστυχώς αρρώστησε, και όταν κατέστη σαφές ότι ήταν πολύ άρρωστος για να συνεχίσει τη διαχείριση της εταιρείας, μιλήσαμε για να αναπτύξουμε ένα σχέδιο διαδοχής.

Οπότε ήσουν το πρώτο άτομο που είχε εμπειρία εκτός της εταιρείας, και όχι απλά εμπειρία! Εννοώ υψηλού επιπέδου, εταιρική, νομική και επενδυτική τραπεζική εμπειρία, να εισέρχεται σε αυτή την πολλών γενεών παραδοσιακή επιχείρηση, μια επιχείρηση που ίσως κυριαρχείται περισσότερο από άνδρες στην αλυσίδα εφοδιασμού. Φοβόσουν το κόστος ευκαιρίας, την εναλλακτική πορεία που θα άφηνες πίσω σου;

Κατά έναν περίεργο τρόπο, ήταν μια δύσκολη αλλά συνάμα εύκολη απόφαση. Είχα δουλέψει πολύ σκληρά για να φτάσω εκεί που ήμουν στην καριέρα μου, που ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο για διάφορους λόγους. Ηταν μια μεγάλη απόφαση να απομακρυνθώ. Ωστόσο, δεν υπήρχε σχεδόν καμία απόφαση που έπρεπε να ληφθεί. Πώς θα μπορούσα να μην το κάνω αυτό; Να συνεχίσω το έργο της οικογένειάς μου.

steff

Πηγή: www.ekirikas.com

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ