Το ΚΚΕ έχει δίκιο όταν στην ανάλυσή του μιλάει για δύο δρόμους. Ο ένας των πολιτικών δυνάμεων που επιθυμούν την παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ο άλλος του Περισσού, που ζητάει αποδέσμευση από ΕE και την εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης. Και αυτό είναι καθαρό.

Αν και αυτός ο διαχωρισμός, ιδιαίτερα μετά την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, μοιάζει πιο αληθοφανής από ποτέ, δεν είναι αρκετός για να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν μόνο δύο εφαρμόσιμες πολιτικές. Ακόμη και σήμερα είναι δύσκολο να εξομοιωθούν τα κόμματα που επιθυμούν την παραμονή στην ΕΕ και ακόμη πιο δύσκολο να θεωρηθεί ότι έχουν παρόμοια στρατηγική, στόχους, πολιτική συμπεριφορά, δυνατότητες και αποτελεσματικότητα. Και αυτό είναι επίσης καθαρό.

Το κρίσιμο ερώτημα που οφείλει να απαντηθεί στην πορεία προς τις κάλπες της 20ης Σεπτεμβρίου, κυρίως από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, είναι εάν η υπογραφή του μνημονίου καθιστά τον ΣΥΡΙΖΑ μνημονιακό κόμμα όπως η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι και λιγότερο Αριστερό από τη ΛΑΕ. Η εύκολη απάντηση είναι «ναι». Ο ΣΥΡΙΖΑ εξελίχθηκε σε μνημονιακό κόμμα, δεν είναι πλέον τόσο Αριστερός, όσο ο Λαφαζάνης, δεν πάλεψε για να πετύχει μία καλή συμφωνία, όπως το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ και, πρόδωσε τα ιδανικά των πολιτών που πίστεψαν ότι θα μπορούσε να ανατραπεί ο ευρωπαϊκός ακραίος νεοφιλελευθερισμός με την εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ στις 25 Ιανουαρίου.

Εάν οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, ψήφισαν το κόμμα για προχωρήσει σε ρήξη και αποδέσμευση από την Ευρώπη, με σοσιαλισμό, με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, τότε μάλλον έκαναν λάθος και θα έπρεπε να επιλέξουν το ΚΚΕ.

Εάν ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ για να διαπραγματευτεί, θεωρώντας ότι η επιτυχία της διαπραγμάτευσης ήταν το μοναδικό αποδεκτό αποτέλεσμα, τότε έχουν δίκιο να νιώθουν απογοητευμένοι και μπορούν να δώσουν την ευκαιρία σε κάποιον άλλο, να αρχίσει ένα νέο κύκλο διαπραγματεύσεων με στόχο που οφείλει να ξεκαθαρίσει.

Εάν όμως οι πολίτες εμπιστεύθηκαν τον ΣΥΡΙΖΑ για να κυβερνήσει τη χώρα, να επιχειρήσει να ανατρέψει κατεστημένα δεκαετιών και να καθαρίσει ένα βαθιά διεφθαρμένο τοπίο, τότε αυτή η ελπίδα παραμένει ακέραιη και ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται ως η μοναδική φιλοευρωπαϊκή δύναμη που έχει τη δυναμική να το καταφέρει.

Οι κανόνες της Ευρώπης των μνημονίων

Η συμμετοχή στην Ευρώπη έχει αυστηρούς κανόνες, δυστυχώς στην Ελλάδα ποτέ δεν έγινε μία ολοκληρωμένη συζήτηση για το τι σημαίνει να είσαι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πολύ περισσότερο της Ευρωζώνης. Από τη συμφωνία του Μάαστριχ μέχρι την ΟΝΕ, η ευρωπαϊκή πορεία είναι σπαρμένη με αυστηρούς δημοσιονομικούς, οικονομικούς και πολιτικούς κανόνες που στην ακραία τους μορφή περιγράφονται από «Μνημόνια» και στην πιο ήπια από «Συνθήκες».

Εάν οι Έλληνες πολίτες έχουν αποφασίσει ότι ο δρόμος της χώρας είναι μέσα στην Ευρώπη, τότε αυτό που οφείλει η προεκλογική περίοδος να αναδείξει, είναι το σχέδιο των κομμάτων για το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρώπη. Σε αυτό το πλαίσιο το σκάνδαλο της Αγροτικής Τράπεζας είναι αποκαλυπτικό.

Η Αγροτική Τράπεζα έδωσε 1300 δάνεια την περίοδο 2000-2010, τα οποία δεν επιστράφηκαν ποτέ. Όπως είπε σε συνέντευξή του ο υπουργός Επικρατείας Παναγιώτης Νικολούδης, «τα δανεικά και αγύριστα» έχουν προκαλέσει ζημιά στο ελληνικό δημόσιο που ξεπερνάει τα 5 δισ. ευρώ, το μεγαλύτερο σκάνδαλο από τη σύσταση του ελληνικού κράτους, το οποίο κάνει τον Κοσκωτά να φαίνεται ψιλικατζής.

Το σκάνδαλο σύμφωνα με τον υπουργό, είναι κυρίως πολιτικό «οι χορηγήσεις των δανείων, των δανεικών και αγύριστων δεν δινόταν τυχαία, εξυπηρετούσαν συγκεκριμένες πολιτικές επιδιώξεις». Τα δάνεια όπως είπε ο υπουργός, δίνονταν σε ιδιοκτήτες ΜΜΕ, αγροτικούς συνεταιρισμούς και επιλεγμένους επιχειρηματίες.

Για τουλάχιστον δέκα χρόνια μία τράπεζα, έδινε δάνεια για να στηρίζει όχι μόνο τις συγκεκριμένες κυβερνήσεις που κατηύθυναν ή ανέχθηκαν μία τέτοια λειτουργία, αλλά διαμόρφωσαν ένα πολιτικό – κοινωνικό – πολιτιστικό πρότυπο το οποίο εκτροχίασε την ελληνική κοινωνία. Είναι κρίσιμο να απαντηθεί το ερώτημα εάν αυτό το μοντέλο είναι αναστρέψιμο και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο διακύβευμα για την Αριστερά.

Η ανάδειξη του σκανδάλου της ΑΤΕ, προκαλεί ρήγμα στη ρητορική των προηγούμενων ετών και διαλύει το… υπέρτατο μνημονιακό απόφθεγμα Πάγκαλου, «μαζί τα φάγαμε». Αντιστρέφει την λογική των προηγούμενων κυβερνήσεων και των κυρίαρχων ΜΜΕ που επιχείρησαν να επιρρίψουν όλες τις ευθύνες στους πολίτες, αποκρύπτοντας σκάνδαλα όπως αυτό της ΑΤΕ.

Το σκάνδαλο της ΑΤΕ δείχνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πρόθεση να ξετυλίξει το κουβάρι της βαθιάς διαπλοκής στη χώρα, τη γάγγραινα που εδώ και δεκαετίες αναπτύσσεται στο σώμα της κοινωνίας. Το τραγελαφικό είναι ότι το βασικότερο εμπόδιο σε αυτή την προσπάθεια, χτίζεται από την Αριστερά και τους πρώην συνοδοιπόρους του Αλέξη Τσίπρα, οι οποίοι φαντάζομαι κάποια στιγμή θα πρέπει να πάρουν θέση και για αυτά τα θέματα.

Κυριάκος Αργυρόπουλος

 

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ