Όλη μέρα μπροστά σε μία τηλεόραση, μιλώντας με φίλους και με συνεργάτες μου στο altsantiri.gr, ακούγοντας μάλιστα τον χαρακτηριστικό ήχο της παρακολούθησης του τηλεφώνου μου, ένιωσα την ανάγκη να βγω να πάρω λίγο αέρα, να πάω να πέσω στη θάλασσα.Να πάρω λίγο από τη δύναμη του νερού, να ξεχαστώ λίγο από την αλμύρα.

Είχε κόσμο η παραλία.

Δεν υπήρχε χαρά. Υπήρχε απόπειρα χαράς. Δεν έβλεπες κανέναν χαλαρό. Μάζευα σκόρπιες φράσεις που τις έφερνε ο αέρας. Ο καθένας το δικό του. Έχουμε γίνει όλοι μαίες και προσπαθούμε να ξεγεννήσουμε την χώρα. Χωρίς υπέρηχο. Δεν ξέρουμε τι περιμένουμε;

Αγόρι; Κορίτσι;

Ποιανού θα μοιάζει;

Του Τσίπρα;

Της Ζωής; 

Του Σόιμπλε;

Του Θεοδωράκη;

Μια φίλη, φίλης μου, πήγε και αγόρασε με τη κάρτα της δύο τσάντες channel επένδυση, ώστε αν συμβεί κάτι, να τις πουλήσει και να ζήσει.

Ποιος θα τις αγοράσει μωρή τρελή, της είπε η φίλη μου.

Αλλά ποιος ακούει αυτή την ώρα;!

Αλλάζουν τα πράγματα ώρα με την ώρα. Όσοι έχουν κάρτα ψωνίζουν και για άλλους, πάει η εποχή!

Έχω και κότερο, να σε πάω μια βόλτα;

Τώρα, έχω και κάρτα, να σου κάνω το τραπέζι;!

Όλα αυτά σκεφτόμουνα καθώς κολυμπούσα, ώσπου κάποια στιγμή νόμισα ότι εξαφανίστηκαν όλοι οι άλλοι. Σαν να άνοιξε η γη και τους κατάπιε.

Τι είχε συμβεί;

Ένας έφερε μία μικρή τηλεόραση στην παραλία και την έβαλε κάτω από τον ίσκιο μιας ομπρέλας. Μαζεύτηκαν όλοι εκεί να βλέπουν, οι μισοί να κωλοχτυπιούνται μέσα στη θάλασσα, πλάτη προς το πέλαγος. Σταματήσανε και οι ρακέτες για να ακούμε.

Δεν πρόκειται να ησυχάσουμε αυτό το καλοκαίρι.

Ο………….., ο Σόιμπλε μας το …………. το καλοκαίρι! 

Νομίζω όλοι οι Έλληνες ξέρουν τι έγραψα. Δηλαδή αν παίζαμε κρεμάλα, το γνωστό παιχνίδι, ούτε ένας δεν θα είχε χάσει.

Υπομονή.

Y.Γ. Πλάτων: ‘Μία από τις τιμωρίες όταν δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική, είναι να καταντήσεις να σε κυβερνούν κατώτεροι σου’

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ