Δεν ξέρω αν έχουμε πρώτη φορά Αριστερά, αλλά σίγουρα έχουμε πρώτη φορά έναν πρωθυπουργό που δεν σταματά να φυλάει σκοπιά ούτε την περίοδο των διακοπών.

του Νίκου Μωραΐτη

 

Πήγε στο υπουργείο αγροτικής αναπτυξης, πήγε στον Πανούση, έφυγε για το Σουέζ, είδε εκεί από τον Ολάντ ως την παλαιστινιακή αρχή, γύρισε στην Αθήνα, πήγε στη Χριστοδουλοπούλου, έκανε διυπουργική για το μεταναστευτικό…

Το ημερολόγιο γράφει Σάββατο 8 Αυγούστου και δεν ξέρω αν έχουμε πρώτη φορά Αριστερά (αυτό, είπαμε, θα κριθεί συν τω χρόνω), αλλά σίγουρα έχουμε πρώτη φορά έναν πρωθυπουργό που δεν σταματά να φυλάει σκοπιά ούτε την περίοδο των διακοπών.

Σαράντα ενός ετών είναι, θα μου πείτε, αλλά κι εγώ που είμαι συνομήλικός του, μόνο που διάβασα το πρόγραμμά του κουράστηκα.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει επιδείξει μία εξαιρετική αντοχή, από τις 25 Ιανουαρίου που εξελέγη μέχρι σήμερα. Δεν ήταν μόνο η πεντάμηνη διαπραγμάτευση, όπου όλοι -ακόμα και οι πιο σκληροί αντίπαλοί του- παραδέχτηκαν την ανθεκτικότητά του. Είναι και η συνέχεια.

Δεν ξέρω αν «πρωθυπουργός» σημαίνει να μην έχεις χρόνο να δεις τα παιδιά σου, να πηγαίνεις τέσσερις μέρες διακοπές το χρόνο, να μην έχεις μία στιγμή ησυχία. Σε πρώτο επίπεδο, είναι πραγματικά απάνθρωπο όλο αυτό.

Από την απόψη όμως μίας χώρας που έχει καταρρεύσει, ένας τέτοιος πρωθυπουργός είναι ακριβώς αυτός που θες να σε κυβερνά.

Βεβαίως, όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, διότι μπορεί να γυρνάς 24 ώρες το 24ωρο σαν τη σβούρα και να μην καταφέρνεις επί της ουσίας τίποτα. Η εργατικότητα όμως, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να έρθει ένα καλό αποτέλεσμα.

Και κάτι πιο προσωπικό: αν κάτι μού αρέσει ιδιαίτερα στον Τσίπρα είναι ότι αυτή η ανθεκτικότητά του δεν είναι χωρίς ρωγμές. Η κόπωση των έξι μηνών φαίνεται πάνω του. Και η πίεση, και η οδύνη. Είναι ένας άνθρωπος με δυνάμεις, όχι ένα ρομπότ με δυνάμεις. Υπάρχει συναίσθημα από πίσω, υπάρχει τσαλάκωμα στο ρούχο. Δεν είναι ατσάλινο. Πότε δεν μου άρεσαν οι σούπερ ήρωες. Προτιμούσα πάντα την ανθρώπινη δύναμη μίας σφιγμένης με κόπο γροθιάς.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ