Του Niko Ago

Φράκτη ύψους 4 μέτρων, που θα εκτείνεται σε απόσταση 175 χιλιομέτρων, όσο και τα σύνορα με τη Σερβία, αποφάσισε να τοποθετήσει η κυβέρνηση της Ουγγαρίας, σε μια προσπάθεια να φράξει το δρόμο των προσφύγων, που περνούν πια και από το έδαφός της, προερχόμενοι από της Σερβία (αλλά κυρίως είναι όσοι περνάνε από την Ελλάδα) προς τις άλλες χώρες της ΕΕ. Μετά την Ελλάδα, τη Βουλγαρία και την Ισπανία γίνεται έτσι το τέταρτο κράτος της Ένωσης που φτιάχνει τείχος για τον ίδιο σκοπό.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα της Αλβανίας του Enver Hoxha, υπήρξαν τα συρματοπλέγματα. Ο ίδιος και ο μηχανισμός προπαγάνδας του, το είχαν σπουδαίο καμάρι που «τα σύνορά μας είναι περιφραγμένα με αγκαθωτά συρματοπλέγματα, που αποτρέπουν την είσοδο κάθε εξωτερικού εχθρού της δικτατορίας του προλεταριάτου αλλά και την έξοδο κάθε εσωτερικού σαμποτέρ και συνεργάτη ξένων μυστικών υπηρεσιών». Όπως γίνεται κατανοητό, μετά από αυτά, κάθε προσπάθεια παραβίασης των αγκαθωτών συνόρων, από τους «εσωτερικούς εχθρούς της δικτατορίας του προλεταριάτου» – οι «εξωτερικοί εχθροί» ποτέ δεν ζήλεψαν τα «θαύματα» που δημιουργούσαμε τότε στην Αλβανία και δεν προσπάθησαν να έρθουν- κατέληγε σε δυο δρόμους: Ο ένας ήταν η επιτόπου εκτέλεση από τους στρατιώτες. Ο δεύτερος, εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες μετά από «δίκη» ή, αν ήταν κάπως πιο τυχερός(;) ο «εχθρός», καταδικαζόταν σε ισόβια φυλάκιση και καταναγκαστικά έργα, μέχρι να πεθάνει.

Όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, σύμβολο μιας διαιρεμένης και εχθρικής Ευρώπης, πολλοί πίστεψαν ότι αυτό ήταν και το τέλος των συρματοπλεγμάτων. Πάνω στα οποία, είχαν θυσιαστεί αμέτρητες ζωές. Για λίγη ελευθερία. Λίγη Δημοκρατία. Καλύτερη ζωή. Λίγη «ανάσα» παραπάνω. Κι όμως. Στον 21ο αιώνα, η Ευρώπη υψώνει νέα τείχη. Βάζει κι άλλα συρματοπλέγματα. Ακόμα και κράτη όπως η Ουγγαρία, που μέχρι το 1990, βίωσε και αυτή, σε ένα βαθμό, την απομόνωση. Είχε προηγηθεί η Ελλάδα της Δημοκρατίας. Ακόμα και η Βουλγαρία, που βίωσε για 45 χρόνια τον εγκλεισμό της.

Τη ντροπή για την Ευρώπη, να την βλέπει όλος ο υπόλοιπος κόσμος ως «φάρο της Δημοκρατίας» κι αυτή να προσπαθεί να γίνεται ένας σιδερένιος «σκαντζόχοιρος». Αν και είναι αδόκιμη η σύγκριση, τουλάχιστον από μας που ζήσαμε τα συρματοπλέγματα του Enver Hoxha, ωστόσο, δεν μπορεί παρά να γίνουν συνειρμοί και να γεννιούνται ερωτήματα. Πώς γίνεται, η Ευρώπη που κατέκρινε τόσο πολύ- και πολύ καλά έκανε- τα τείχη του μίσους του «Ψυχρού Πολέμου», να στέκει ψυχρή και ανήμπορη, μπροστά στα νέα συρματοπλέγματα που καρφώνονται όλο και πιο βαθιά στη ράχη της; Για καμιά δικτατορία δεν μπορεί να υπάρξει δικαίωση, ως εκ τούτου, ούτε για τη στυγερή δικτατορία του Hoxha, αλλά η σημερινή Δημοκρατία, με τις αντιγραφές που κάνει, όλο και το προσπαθεί. Τραγικό; Ναι. Αληθές; Δυστυχώς.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ