της Έλενας Καραμαγκάλη

Πέρα από την έκπληξη που οι περισσότεροι από μας βιώσαμε με την ανακοίνωση των νέων καναλαρχών και κυρίως για τους «παίκτες» που έμειναν εκτός, η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν ότι η παραφιλολογία και τα δημοσιεύματα που κυκλοφόρησαν αμετροεπώς όλες αυτές τις ημέρες δεν επιβεβαιώθηκαν.

Η διαδικασία κρατήθηκε μέχρι το τέλος μυστική χωρίς να γίνει καμία διαρροή για το τι συνέβαινε μέσα στο κτίριο της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης και Επικοινωνίας. Οπωσδήποτε επιτυχημένη η διεξαγωγή της δημοπρασίας και σε αυτό τον τομέα πέρα της συλλογής 246 εκατομμυρίων, τα οποία μπαίνουν στα δημόσια ταμεία.

Ανάμεσα στους κερδισμένους φυσικά ο ΣΚΑΪ και προσωπικά ο κ. Αλαφούζος, ο οποίος παρά την αντιφατική του στάση – με στοχευμένα σποτ κατά της κυβέρνησης και της «δημοπρασίας-παρωδίας»  την οποία συγχρόνως  νομιμοποιούσε με τη συμμετοχή του  – κατάφερε τελικά να αποκτήσει νόμιμη άδεια με χαμηλό σχετικά αντίτιμο  σε σχέση με τους άλλους.

Κερδισμένη και η κυβέρνηση τόσο επικοινωνιακά όσο και ουσιαστικά: πέρασε το μήνυμα ότι επιτέλους μπαίνει τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο με την καταβολή χρημάτων που εισρέουν στον κρατικό κορβανά ενώ όλο αυτό επέτρεψε στον  πρωθυπουργό  να δεσμευτεί για τη διάθεση αυτού  του ποσού για την στήριξη δράσεων για τις ευπαθείς ομάδες. Θα πρέπει να το δούμε να υλοποιείται για να βεβαιωθούμε πως τηρείται η δέσμευση αυτή.

Κερδισμένοι σαφώς, οι νέοι «παίκτες» κ.κ. Μαρινάκης και Καλογρίτσας  οι οποίοι μένει να αποδειχτεί πως θα συνδράμουν στη διαμόρφωση του νέου τηλεοπτικού αλλά και εργασιακού τοπίου.

Το συμπέρασμα μιας μακράς νύχτας είναι πως τελικά λεφτά υπάρχουν. Και είναι αρκετά προκλητικό  το πώς μοιράζονται εκατομμύρια για την απόκτηση μιας τηλεοπτικής άδειας την ίδια στιγμή που ανακοινώνονται μειώσεις μισθών στην δημοσιογραφική πιάτσα, είναι προκλητικό το πως αλλού δίνονται λεφτά κάτω από το τραπέζι και αλλού γίνονται περικοπές και «ψαλίδισμα» εργασιακών κεκτημένων – και «άμα θέλεις» γιατί «πίσω σου περιμένει ουρά ανέργων», είναι προκλητικό το πώς τα «μπλοκάκια» βγάζουν τη δουλειά και οι «τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι» απολαμβάνουν αναγνωρισιμότητα και παχυλούς μισθούς σε καιρούς ισχνών αγελάδων.

Τέλος, μια στρατιά ανθρώπων θα μείνει στην ανεργία. Ο κοινωνικός αυτοματισμός υποδεικνύει πως καλώς θα γίνει αυτό, αφού εκείνοι ποτέ δεν πήραν θέση υπέρ του ανέργου, του απεργού, στήριξαν τη μείωση μισθών, στήριξαν τα μνημόνια, στήριξαν την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας κ.λ.π. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρουμε ο καθένας ξεχωριστά   τι υποστηρίζουν αυτοί οι άνθρωποι και στην τελική δεν μας πέφτει λόγος.

Στο νέο εργασιακό τοπίο που διαμορφώνεται ωραίο θα ήταν  τα νέα σχήματα να φροντίσουν να επενδύσουν σε ανθρώπους που έχουν πείρα και τεχνογνωσία και να τους απορροφήσουν, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραιτήτως ανακύκλωση των ίδιων «γνωστών» προσώπων αλλά και να προχωρήσουν σε συνεργασίες οι οποίες ενδεχομένως να αποδειχτούν επωφελείς για όλα τα μέρη.

Ας ελπίσουμε ότι όλη αυτή η διαδικασία θα προωθήσει βελτιωμένες εργασιακές συνθήκες, δικαιότερους μισθούς, ποιοτικότερα προγράμματα, καλύτερη ενημέρωση  και λιγότερο παθητικούς τηλεθεατές.

 

 

 

 


loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ