Format στο πολιτικό σύστημα 

Του Πέτρου Παπαβασιλείου

Σε μια παράλληλη εσωτερική επικαιρότητα, Μαξίμου και ΣΥΡΙΖΑ αρχίζουν και ξεδιπλώνουν έναν καλά οργανωμένο σχεδιασμό με κατεύθυνση την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού από μηδενική βάση. Ο πρωθυπουργός, αξιοποιώντας στο έπακρο τη δυναμική της προεκλογικής ρήσης, «ξεμπερδεύουμε με το παλιό», εμφανίζεται να δομεί το πολιτικό του πλάνο πάνω στην αναμόρφωση της σχέσης της κοινωνίας με το κράτος και στην ανανέωση των θεσμών. Στο πλαίσιο της συνταύτισης των νέων τάσεων, (σε Ελλάδα και Ευρώπη), με την πολιτική πρακτική, ο Αλέξης Τσίπρας εκτιμάται ότι θα επιδιώξει να αντιστρέψει πλήρως το εγχείρημα των κομμάτων της αντιπολίτευσης για την διαμόρφωση ενός σχήματος μεγάλων συμβιβασμών, εξετάζοντας σοβαρά την υπόθεση της διεύρυνσης του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά με όρους που παραπέμπουν στο μέλλον και όχι στο παρελθόν.

Το πείραμα της Πορτογαλίας

Η Αριστερά, όπως κατέδειξαν και οι εξελίξεις στην Πορτογαλία, δεν αποτελεί πλέον μια εναλλακτική περιορισμένης ευθύνης, αλλά ένας συγκροτημένος πόλος επιρροής, ο οποίος σταδιακά αποσπά ολοένα και μεγαλύτερο ζωτικό χώρο από την εγκατεστημένη Σοσιαλδημοκρατία και τους Πράσινους. Στην αντίπερα όχθη, οι Συντηρητικοί αδυνατούν -ή αρνούνται- να αφουγκρασθούν τον παλμό των κυοφορούμενων αλλαγών, ενώ οι Φιλελεύθεροι βλέπουν το πολιτικό τους «σήμα» να εξασθενεί επικίνδυνα, καθώς περιορίζονται συνηθέστερα στο ρόλο του εταίρου. Το σκάνδαλο της VolksWagen, η προσφυγική κρίση και η απειλή του Brexit ανέδειξαν τις αδυναμίες του συστήματος σε οικονομικό, διαχειριστικό και πολιτικό επίπεδο. Ταυτόχρονα, ο μέσος Ευρωπαίος, προσεγγίζει πλέον με μεγαλύτερη αυτογνωσία τα αποτελέσματα των ερευνών που διεξάγουν ανεξάρτητοι οργανισμοί για μέγεθος της φορολογικής απάτης στις προηγμένες χώρες του πυρήνα της Ευρωζώνης (Λουξεμβούργο, Γερμανία) ή το εύρος του σκανδάλου της Fifa.

Η εικόνα διάλυσης στη ΝΔ δείχνει το δρόμο

Στην Ελλάδα, η οποία για πολλούς αποτέλεσε τον προάγγελο των επερχόμενων μεταβολών, ο νέος πολιτικός οραματισμός εστιάζεται στην επαναφορά μιας άλλης προσέγγισης των πραγμάτων, μέσα από έναν ξεχασμένο σοσιαλισμό που χάθηκε μαζί με τις «ανορθόδοξες» πρακτικές του βραβευμένου με Νόμπελ Ειρήνης Willy Brandt. Κυρίαρχο στοιχείο αυτής της νέας πολιτικής θεώρησης είναι -εκτός από την αποκοπή με καθετί παλιό και φθαρμένο- η εγκαθίδρυση μιας ανθρωπιστικής ηθικής που κινείται μακριά από την ιδιοτέλεια, ακόμα κι αν κάτι τέτοιο φαντάζει ουτοπικό για όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως. Τα πρόσφατα γεγονότα στη Νέα Δημοκρατία έδειξαν ότι ένα μεγάλο μέρος του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος αγνοεί την πολιτική ανιδιοτέλεια και δεν διαθέτει δυνατότητες για να προσλάβει το καινούργιο.

Ποιες συμμαχίες επιδιώκει ο πρωθυπουργός

Ο κ. Τσίπρας στην παρέμβασή του στην 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ έκανε συχνές αναφορές στην ανάγκη διαμόρφωσης νέων συμμαχιών. Λίγα 24ωρα αργότερα απηύθυνε πρόσκληση για εθνικό διάλογο με άξονα τις αλλαγές στο Ασφαλιστικό, την Παιδεία και στις συνταγματικές διατάξεις, η οποία μετουσιώνεται στην σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών. Και ενώ πολλοί σπεύδουν να συνδέσουν την σκοπιμότητα της κίνησης αυτής με την αναγκαιότητα της ενίσχυσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας ενόψει της ψήφισης των νέων δύσκολων μεταρρυθμίσεων, στελέχη της κυβέρνησης (Σκουρλέτης) και του ΣΥΡΙΖΑ διατείνονται πως αυτή η Βουλή δεν μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλους συνασπισμούς. Την ίδια ώρα, οι αποδέκτες της αρχικής πρόσκλησης απαντούσαν αρνητικά (ΠΑΣΟΚ – Ποτάμι). Πώς συνδυάζεται, λοιπόν, η πρωτοβουλία του πρωθυπουργού με τη βεβαιότητα των κυβερνητικών στελεχών ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μια ζύμωση προς τον μεγάλο συνασπισμό και την στάση των κομμάτων του… δημοκρατικού σοσιαλισμού;

Καθαροί όροι για ένα νέο ξεκίνημα

Πρόσωπα που κινούνται κοντά σε άμεσους συνεργάτες του κ. Τσίπρα, λένε στο altsantiri.gr πως η πρόσκληση εθνικού διαλόγου συνιστά το πρώτο βήμα για την πλήρη αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, μακριά από δοσοληψίες και κυβερνητικές ποσοστώσεις. Η πρόσκληση αυτή δεν εκπηγάζει μόνο από την ευκαιριακή όσο και απαιτητή αναγκαιότητα της κυβερνητικής σταθερότητας, αλλά εντάσσεται μέσα σε έναν γενικότερο σχεδιασμό με όρους μέλλοντος. Άλλωστε, όλες οι πληροφορίες συντείνουν στο ότι οι «153» έχουν ήδη «μπετοναριστεί», καθώς πρόσφατα έγιναν αποδέκτες συγκεκριμένων μηνυμάτων. Όπως κι αν δρομολογηθούν οι καταστάσεις, πάντως, ο κ. Τσίπρας -αποδεδειγμένα- δεν φοβάται τις εξελίξεις. Και φέρεται να έχει διαμηνύσει ότι το μίνιμουμ που χρειάζεται ο ίδιος, από άποψη χρόνου, είναι το διάστημα ως τον Μάρτιο, προκειμένου να διανυθεί το πρώτο κομμάτι του «οδικού χάρτη» και να ξεκινήσει η συζήτηση για τη διευθέτηση του χρέους. Το «άνοιγμα» του ΣΥΡΙΖΑ προς άλλους χώρους αναμένεται να είναι διαρκές και θα βασίζεται πάνω στην ειλικρίνεια και την αμοιβαιότητα, ασχέτως εάν οι αποδέκτες το αντιμετωπίσουν με καχυποψία ή ειρωνική σκληρότητα. Χειροπιαστό παράδειγμα αυτού του νέου τύπου πολιτικής συνεννόησης είναι η προσωπική σχέση του πρωθυπουργού με τον πρόεδρο των Ανεξάρτητων Ελλήνων, η οποία εκτός των άλλων, αρχίζει να αποκτά και βάθος χρόνου.

Ο ρόλος της Φώφης Γεννηματά

Ένας από τους δυνητικούς αρωγούς στην επιχείρηση της οριστικής διαγραφής του αρνητικού πολιτικού παρελθόντος θα ήταν και το ΠΑΣΟΚ, εφόσον η Φώφη Γεννηματά αποφάσιζε να αποδεσμευθεί από τα «βαρίδια» του χθες, εγκαταλείποντας μία ρητορική η οποία ουσιαστικά προστατεύει δύο – τρία συγκεκριμένα πρόσωπα του Κινήματος. Εξάλλου, οι δεσμοί της Δημοκρατικής Συμπαράταξης με τα νοήματα της ανανεωτικής αριστεράς είναι αρκετά ισχυροί. Η κ. Γεννηματά μπορεί να ορίζει ως αφετηρία για το κόμμα της τις εκλογές του Σεπτεμβρίου και να θεωρεί ότι μόνο ευοίωνες προδιαγράφονται οι προοπτικές της, ωστόσο μια πιθανή εξέλιξη στις δεκάδες δικαστικές έρευνες για το «μαύρο» πολιτικό χρήμα είναι δυνατόν να επιφέρουν σοβαρά πλήγματα στην εικόνα επανεκκίνησης που η ίδια φιλοτεχνεί για το ΠΑΣΟΚ. Η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού βρίσκεται πολύ κοντά της και αποτυπώνεται στην κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στο Ποτάμι, το οποίο χωρίς να εμπλακεί σε υποθέσεις διαφθοράς αποτελεί το συνώνυμο της διαπλοκής για ένα σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης. Ο Σταύρος Θεοδωράκης, ο οποίος πρόσφατα έδειξε να βρίσκει κώδικα επικοινωνίας με τον επικεφαλής των Φιλελευθέρων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Γκι Φέρχοφστατ, μάλλον απομακρύνεται από τη σφαίρα των αποδεκτών μιας πρόσκλησης. Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για συγκεκριμένα πρόσωπα της ακραίας νεοδημοκρατικής Δεξιάς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι από το επιχειρούμενο «format» του πολιτικού συστήματος θα αποκλειστούν αξιωματικά δημιουργικές φωνές που αποδεδειγμένα απέχουν από τις αρρωστημένες αντιλήψεις του παρελθόντος. Η πολιτική, ιδεολογική και κοινοβουλευτική διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να επιτευχθεί είτε μέσω συγκροτημένων προγραμματικών συγκλήσεων είτε μέσω συμπράξεων με μεμονωμένα πρόσωπα από όλες σχεδόν τις πτέρυγες της Βουλής…

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ