Οι μπαρουτοκανπισμένοι, κατά τα άλλα, εκπρόσωποι του παλιού πολιτικού συστήματος δεν έχουν αντιληφθεί, προφανώς, πως η κοινωνία αντλεί αποθέματα ανέχειας προς το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα από την ίδια ακριβώς δεξαμενή που ανανεώνει τα αποθέματα απέχθειας προς τους ίδιους…

Του Πέτρου Παπαβασιλείου

Επανακάμπτει σταδιακά το αίτημα των «αδικαίωτων» για την ανάγκη σχηματισμού οικουμενικής κυβέρνησης, όσο πλησιάζουν διαδικαστικά οι αλλαγές στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ) και η εφαρμογή του νόμου για τις τηλεοπτικές συχνότητες. Τα απομεινάρια ενός καταρρέοντος πολιτικού συστήματος, οπλισμένα με το θράσος και την αυθάδεια μιας κυβερνητικής εμπειρίας που πέρασε ανεπιστρεπτί, αναμένουν την κατάλληλη ευκαιρία, προσδοκώντας ανάσταση νεκρών.

Όμως, κανένας από αυτούς, οι οποίοι απεργάζονται το σενάριο της συγκρότησης μιας «εθνικής ομάδας», δεν έχει «απαντήσει» σε ένα καίριο ερώτημα: Ποιοι θα απαρτίζουν το νέο κυβερνητικό σχήμα και, κυρίως, ποιος θα ηγείται; Πάντως, προξενεί εντύπωση το γεγονός, ότι οι μπαρουτοκανπισμένοι, κατά τα άλλα, εκπρόσωποι του παλιού πολιτικού συστήματος δεν έχουν αντιληφθεί, προφανώς, πως η κοινωνία αντλεί αποθέματα ανέχειας προς το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα από την ίδια ακριβώς δεξαμενή που ανανεώνει τα αποθέματα απέχθειας προς τους ίδιους…

Οι προηγούμενες κυβερνήσεις αν και δοκίμασαν διαφορετικά πολιτικά μοντέλα απέτυχαν. Ποιος εμπόδισε τον Γιώργο Παπανδρέου να επιβάλει τη νέα νοοτροπία που ευαγγελιζόταν ή να θέσει τις βάσεις για την συγκρότηση ενός υγιούς παραγωγικού μοντέλου; Τι ήταν εκείνο που φρέναρε τον Αντώνη Σαμαρά από το να καταστήσει την Ελλάδα κέντρο προσέλκυσης ξένων επενδύσεων, ως μία άλλη γη της φιλελεύθερης επαγγελίας; Γιατί ο Λουκάς Παπαδήμος δεν μετεξελίχθηκε σε Ματέο Ρέντσι ή έστω σε Μάριο Μόντι; Τώρα, οι εκπρόσωποι των αποτυχημένων επιλογών ζητούν «δικαίωση». Για ποιο πράγμα; Τι υπερασπίζονται; Τελικά, ο κόσμος δεν είναι μαλάκας, όσο κι αν διατείνεται για το αντίθετο ο Άδωνις Γεωργιάδης…

Το προσωπικό στοίχημα του πρωθυπουργού είναι ένα: Να πράξει το δίκαιο. Να κινηθεί με βάση αυτό που θεωρεί σωστό. Κι ας κάνει λάθη, αρκεί να μην μπει ποτέ στον πειρασμό της συναλλαγής. Αν ισχύει, για παράδειγμα, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των αγροτών δηλώνει πολύ χαμηλά εισοδήματα, τότε η κατάργηση σημαντικού μέρους των προνομίων που απολάμβανε η συγκεκριμένη επαγγελματική ομάδα φαντάζει δίκαιη. Το ίδιο, όμως, θα πρέπει να συμβεί και με τους γιατρούς, πιθανότατα, ή με άλλες κατηγορίες που αποδεδειγμένα δεν αποδίδουν τα αναλογούντα.

Μία από τις μεγαλύτερες παγίδες για την κυβέρνηση είναι η αναβλητικότητα. Αλήθεια, ποιο είναι το έργο των υπουργείων από τις 20 Σεπτεμβρίου, αν εξαιρέσουμε τον Ευκλείδη Τσακαλώτο και τον Γιώργο Σταθάκη; Έχουν καταλάβει τα κυβερνητικά στελέχη ότι κάθε μέρα που περνάει θα πρέπει κάτι να παράγουν; Κάτι να κινούν, κάτι να πετυχαίνουν; Δεν προσπερνώ τις προπαρασκευαστικές διεργασίες, ούτε αδιαφορώ για το γραφειοκρατικό πρωτόκολλο. Ωστόσο, σε ποια φάση υλοποίησης βρίσκονται οι εξαγγελίες Δραγασάκη στο Κυβερνητικό Συμβούλιο Κοινωνικής Πολιτικής για τους άνεργους και τους ανασφάλιστους; Τι γίνεται με το ΕΣΠΑ; Πότε ακριβώς θα δημιουργηθεί ο δημόσιος φορέας για την προσέλκυση επενδύσεων; Αποδίδει ο έλεγχος στις offshore; Λίστα Λαγκάρντ; Εξοπλιστικά;

Το βασικό άλλοθι της κυβέρνησης είναι ότι δεν μπορεί μέσα σε εννιά μήνες να διορθώσει καταστάσεις που παρέμεναν αθεράπευτες επί σαράντα χρόνια. Αυτό είναι αληθινό, αλλά ταυτόχρονα και βολικό. Οι υπουργοί μετρούν το χρόνο με τις εβδομάδες μέσα στην άνεση της ρουτίνας. Η κοινωνία, δυστυχώς, μετρά με τα δευτερόλεπτα ή τα χαμένα μεροκάματα…

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ