Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσιάσει, προγραμματικά, τις γνωστές «μεταρρυθμίσεις», το μόνο που θα καταφέρει είναι να γίνει ένας… σοβαρός Τζήμερος – κατά παράφραση της γνωστής ρήσης τηλεοπτικού δημοσιογράφου.

Του Πέτρου Παπαβασιλείου

Εντ δε γουίνερ ιζ, Κυριάκος. Ένας πολιτικός, με «βαρύ» επίθετο, ο οποίος δεν έκρυψε ποτέ τις πολιτικές καταβολές του. Φιλελεύθερος (ή νεοφιλελεύθερος, για τους αντιπάλους του), ευρωπαϊστής και αντικρατιστής, βέρος «μεταρρυθμιστής». Ποια είναι, όμως, η βάση αναφοράς του Κυριάκου σε αυτό το πρωτόγνωρο πολιτικό περιβάλλον;  Τι νέο, ελπιδοφόρο και μη δοκιμασμένο μπορεί να κομίσει σε μια κοινωνία που προσπαθεί να συνέλθει; Οι απαντήσεις μάλλον δεν τον ευνοούν. Η ανάδειξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας θεωρείται βέβαιο ότι θα προκαλέσει σημαντικές συσπειρώσεις στο χώρο των φιλελεύθερων δυνάμεων. Ωστόσο, το βασικό πρόβλημα για το νέο πρόεδρο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ότι οι… αρχάγγελοι των «μεταρρυθμίσεων» αποτελούν, σχεδόν διαχρονικά, ένα εκκωφαντικό «αντιπαράδειγμα».

Ο Τζήμερος καταποντίστηκε εκλογικά και αρκείται πλέον σε εμπρηστικά μηνύματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Αντιγόνη Λυμπεράκη, έχασε την επανεκλογή της, αφού το κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη εξέλεξε 3, αντί για 4, βουλευτές στη Β΄ Αθήνας στις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Ο Ιάσωνας Φωτήλας, βουλευτής Αχαϊας (Ποτάμι), γνωστός για το ύφος και τις θέσεις του, εξελέγη μετά βίας. Όπως ο ίδιος δήλωσε, κοιμήθηκε πολιτευτής και ξύπνησε βουλευτής. Ο κατάλογος είναι μακρύς: Δράση (Θόδωρος Σκυλακάκης), Δημοκρατική Συμμαχία (Ντόρα Μπακογιάννη), Στέφανος Μάνος, και τόσοι άλλοι. Απέτυχαν γιατί είναι αποτυχημένες οι «συνταγές» που ασπάζονται.

Μόλις, χθες, ο πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου (ΕΣΕΕ), Βασίλης Κορκίδης, ο οποίος ανήκει στη Νέα Δημοκρατία, αποκάλυψε ότι οι επιβαρύνσεις των εργοδοτών, με βάση την πρόταση της κυβέρνησης για την αναμόρφωση του Ασφαλιστικού, κυμαίνονται από 3 ως 9 ευρώ. Η εσωτερική υποτίμηση, που αποτελεί ένα από τα πιο «λαμπρά» εργαλεία για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας, δεν επέφερε κανένα αποτέλεσμα τα προηγούμενα χρόνια, απεναντίας. Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων και η μείωση των μισθών, ως όχημα για την αύξηση της κινητικότητας και των προσλήψεων, εξυπηρέτησε, εν τέλει, μόνο τους εργοδότες – και φυσικά δεν συντέλεσε στην καταπολέμηση της ανεργίας. Εκτός, κι αν οι υπέρμαχοι των «μεταρρυθμίσεων», θεωρούν «ανάπτυξη» την προσχώρηση βασικών λειτουργιών σε ιδιωτικά συνεργεία -με υπερκοστολογήσεις- και μηνιαίους μισθούς 380 ευρώ (καθαρά) ή 250 ευρώ (καθαρά), αν μιλάμε για ευέλικτο ωράριο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επιμείνει στην «μεταρρύθμιση» της απόλυσης δημοσίων υπαλλήλων; Γιατί τα ίδια λέει και ο… προφήτης Λεβέντης! 

Η δυναμική αυτής της «μεταρρυθμιστικής» τάσης είναι και θα παραμείνει εξαιρετικά περιορισμένη. Γιατί, δεν νοείται μεταρρύθμιση, με γνώμονα «τι θα βάλω στην τσέπη» ή «με ποιο τρόπο θα βγάλω τα υπερτριπλάσια απ΄ όσα βάζω» με τις πλάτες, πάντα, της κρατικής χρηματοδότησης. Και εδώ, τα παράδειγμα πολλά, ας μην τα αναφέρουμε, γιατί κάποιοι γνωστοί και φίλοι του παλαιού συστήματος βρίσκονται ήδη στη φυλακή… Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσιάσει, προγραμματικά και ως πολιτικό αντικείμενο, τέτοιου τύπου «μεταρρυθμίσεις», το μόνο που θα καταφέρει είναι να γίνει ένας… σοβαρός Τζήμερος – κατά παράφραση της γνωστής ρήσης τηλεοπτικού δημοσιογράφου. Πολύ περισσότερο, αν η κυβέρνηση πετύχει αποτελέσματα στην ιδιωτική οικονομία, εγκαθιδρύοντας υγιείς κανόνες, τότε ο νέος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας θα απολέσει ακόμα και τις… προνομιακές μετοχές του.

Σε κοινωνικό επίπεδο, η επαναφορά της μεγάλης του «γαλάζιου» γένους «σχολή» Μητσοτάκη στην πρώτη γραμμή, μάλλον θα απομακρύνει τη Νέα Δημοκρατία από τη λαϊκή βάση. Άλλωστε, η επικράτηση του Κυριάκου βασίστηκε σε μια ιδιότυπη «συμμαχία», η οποία δεν μπορεί να εξηγηθεί με την απλή πολιτική λογική. Τον στήριξαν, καταφανώς, αντίπαλες προς το «μητσοτακεϊκο» δυνάμεις, ενώ ο ίδιος στις πρώτες κιόλας δηλώσεις του, μετά την οριστικοποίηση των αποτελεσμάτων, αισθάνθηκε την εσωτερική ανάγκη να απευθύνει ιδιαίτερη μνεία σε δύο πρόσωπα: τον Άδωνι Γεωργιάδη και το Μάκη Βορίδη. Ο νέος πρόεδρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα πρέπει να συμπορευθεί με ένα σημαντικό τμήμα της πτέρυγα «Σαμαρά». Ο πατέρας του Κυριάκου, όμως, θυμάται πολύ καλά μέχρι που μπορούν να οδηγήσουν αυτές οι «συμμαχίες».

Επιπροσθέτως, οι δυνάμεις της λαϊκής δεξιάς, έτσι όπως νομίζουν ότι τις εκπροσωπούν οι όψιμοι συμπαραστάτες του νέου προέδρου, αποκόπηκαν προ πολλού από την κοινωνία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, λίγες μέρες πριν από τις επαναληπτικές εκλογές, δήλωνε έξω από τα γραφεία της Συγγρού, ότι η Νέα Δημοκρατία θα πρέπει, κατά προτεραιότητα, να ξαναβρεί τα κοινωνικά της ερείσματα, να ξανασυνδεθεί με την κοινωνία. Το νέο «γαλάζιο» μείγμα, όμως, εγγυάται για το ακριβώς αντίθετο. Και μια απορία: Πώς θα αντιδράσουν οι Καραμανλικοί;  

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ