Πραγματικά με εκπλήσσει η ευκολία με την οποία οι χρήστες χαρακτηρίζουν τόσο απαίδευτα, τα κείμενα, τα ρεπορτάζ και τους συντάκτες, παρότι είμαι υπέρμαχος της δημοσίευσης όλων ανεξαιρέτως των σχολίων και των… σχολιανών.

του Πέτρου Παπαβασιλείου

Αυτό που κάνω, τώρα, δεν συνηθίζεται. Επειδή, όμως, αποδίδω ιδιαίτερη βαρύτητα στις αντιδράσεις αναγνωστών και χρηστών -αφού συχνά παρακολουθώ το δημόσιο διάλογο, όπως αυτός αποτυπώνεται στα σχόλια, κάτω από τις αναρτήσεις και τα θέματα του altsantiri.gr-, δεν θα αποφύγω τον πειρασμό να μπω σε «απαγορευμένες» δημοσιογραφικά «ζώνες». Και το ξεκαθαρίζω απ΄ την αρχή: δεν απολογούμαι, απλώς εξηγούμαι.

Μετά από τέσσερις μήνες λειτουργίας του altsantiri.gr, διαπιστώνω ότι πολλοί κινούνται μακριά από την (αντικειμενική) αλήθεια αυτό-παγιδευμένοι στην υποκειμενικότητά τους, όπως όλοι μας. Τυχαία κάποια ονόματα: είδα την Μαίρη Αγγελίδου στο fb να υποστηρίζει ότι το altsantiri.gr κάνει προπαγάνδα. Είδα τον Manos Trantas και την Popi (της οποίας το επίθετο μου διαφεύγει και ζητώ συγγνώμη) να λένε ότι «διαγράφουν» το site. Διάβασα και άλλα σχόλια που την έπεφταν χοντρά.

Αξιοποιώντας το διαφημιστικό μότο του altsantiri.gr, «αληθινές ειδήσεις», θα σας κοινοποιήσω κάποιες αληθινές και πραγματικές καταστάσεις, χωρίς να μου έχει δώσει κανένας το ρόλο του συνηγόρου. Γι΄ αυτό, εξάλλου, γράφω στις «Γνώμες». Το site μπορεί να εμφανίζει πρόσημο, αλλά δεν έχει «γραμμή». Όταν συναντηθήκαμε για πρώτη φορά με τον κ. Λαζόπουλο σε ένα ταβερνάκι στο Γκάζι, αρχές Μαΐου, αυτό που μου είπε ήταν ότι «δεν υπάρχει περιορισμός και λογοκρισία, ο καθένας γράφει ό,τι θέλει, αρκεί να μπορεί να στοιχειοθετήσει αυτά που υποστηρίζει».

Μου φάνηκε πρωτόγνωρο. Ύστερα από περίπου μια δεκαετία στο «Έθνος» (από το οποίο έφυγα με παραίτηση) και από ευδόκιμες -θέλω να λέω- θητείες σε δημοσιογραφικά «μαγαζιά», όπως ο «Ελεύθερος Τύπος», το «Ε» της «Ελευθεροτυπίας» παλιότερα, ο «Ταχυδρόμος» των «ΝΕΩΝ», τα «Παραπολιτικά», η «Δημοκρατία», «Flash», «Ant1», «Alpha», και πάει λέγοντας, η πλήρης ελευθερία κινήσεων δεν ήταν και η πιο εφαρμοσμένη τακτική. Στις εφημερίδες κάνουν μια ώρα σύσκεψη για τα θέματα και την υπόλοιπη μέρα, (χοντρικά και στο περίπου), οι αρχισυντάκτες και οι διευθυντές συζητούν πως θα «χτυπήσουν» ή θα «προστατέψουν» κάποια πολιτικά πρόσωπα.

Και πάμε στο ζουμί: Το θέμα με τους οικονομολόγους και το εθνικό νόμισμα βασίσθηκε σε μια πληροφορία που είχα ότι ακόμα κι αν πηγαίναμε στη δραχμή θα είχαμε μπροστά μας, καπετάν φάντη μπαστούνι, το ΔΝΤ. Στη διάρκεια του ρεπορτάζ προέκυψαν και οι γνωστές δηλώσεις του κ. Μελά, οι οποίες έγιναν και τίτλος. Πολλοί ξαφνιάστηκαν που συμπεριέλαβα την Μιράντα Ξαφά. Δυστυχώς ή ευτυχώς, όμως, δύο πρόσωπα στην Ελλάδα γνωρίζουν καλά από ΔΝΤ: η Ξαφά και ο Ρουμελιώτης. Τώρα, ελπίζω να αντιλαμβάνεται ο φίλος Pete Cost τον οποίο δεν γνωρίζω, αλλά γράφει μεστά και πολύ συγκροτημένα- το νόημα της τέταρτης παραγράφου, περί «ταμπέλας», στην συνέντευξη του Γκότση. Α, και μια που το θυμήθηκα: οι συνεντεύξεις και οι δηλώσεις, δηλαδή ποιους θα βάλουμε και ποιους θα αφήσουμε- δεν αποτελούν προϊόν άπειρων συσκέψεων, όπως συμβαίνει στις εφημερίδες.

Πάμε παρακάτω και επί προσωπικού: Δεν ανήκω στον ΣΥΡΙΖΑ. Ιδεολογικά κινούμαι σε κάποια γκρουπούσκουλα, από αυτά που όταν μαζευόμαστε τρεις, οι δύο κάνουμε διάσπαση. Κατέβηκα μια φορά υποψήφιος στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ με τους Financial Crimes. Κάντε αναζήτηση να δείτε ποιοι είναι και από ποιους συγκροτούνται. Δεν έχω δουλέψει ποτέ σε Γραφείο Τύπου, ούτε έχω μπει ποτέ σε pay-roll. Εξαιρώ την υποβοηθητική συμμετοχή μου, κάποια στιγμή στο παρελθόν, στην ομάδα εκπροσώπησης του πρώην Αρχιεπισκόπου Αμερικής Σπυρίδωνα, γιατί τον εκτιμώ αφάνταστα ως άνθρωπο. Άσχετο: ο καναπές του σπιτιού στη Νέα Υόρκη ήταν σκισμένος, δεν τον είχε αλλάξει, γιατί ότι είχε και μάζευε τα έδινε σε όσους είχαν ανάγκη.

Δεν είμαι κατά της δραχμής, αλλά είμαι κατά της δραχμής ΤΩΡΑ και ΑΜΕΣΑ. Ο Βαρουφάκης είναι πάρα πολύ δυνατό μυαλό, στα όρια της ιδιοφυΐας, αλλά δεν κάνει για υπουργός Οικονομικών, όταν προτείνει στον πρωθυπουργό credits και αντίστροφους λογαριασμούς. Η Ζωή με ξάφνιασε δυσάρεστα. Ίσως ο πατέρας της θα έπρεπε να γίνει υπουργός Δικαιοσύνης… Τον Παναγιώτη Λαφαζάνη εξακολουθώ να τον σέβομαι και να τον εκτιμώ, γιατί γνωρίζω την ιστορία του, αλλά ο εμφύλιος με πληγώνει. Ψυχή βαθιά. Για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα ποτέ -ειδικά για τον πρόεδρο της ΛΑΕ- τέτοια εξέλιξη.

Ο Τσίπρας, νομίζω, έχει καλές προθέσεις, αλλά δεν διαθέτει πολλούς ικανούς και έμπιστους, με εξαίρεση τους γνωστούς. Πρόδωσε κόσμο γιατί προδόθηκε και ο ίδιος. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα -για πολλούς λόγους- ότι δεν γινόταν να παίξει τη χώρα στο παιχνίδι «50-50». Δεν ξέρω αν είναι ηγέτης. Μπορεί να γίνει όμως. Ή μπορεί και να μην γίνει ποτέ. Το διακύβευμα των εκλογών, για μένα, είναι να τελειώνουμε με το παλιό. Το έχω ξανα-γράψει: στη σύγκριση Τσίπρας ή Μεϊμαράκης, Σταύρος, Φώφη και λοιπές δυνάμεις, επιλέγω τον πρώτο από… περιέργεια, αλλά και από μια βαθιά επιθυμία να μπει ένα τέλος στον κύκλο της διαφθοράς. Θέλω να δω αν θα ξεμπερδέψουμε όντως με το παλιό και αν μπορεί να σταθεί το εγχείρημα μιας αριστερής διακυβέρνησης, έστω με τους όρους που επιβάλλουν οι νέες συνθήκες. Τι άλλο να επιλέξει κανείς, όταν οι λίστες Λαγκάρντ (φημολογείται ότι) απειλούν να τινάξουν στον αέρα πολλά και γνωστά ονόματα, σε περίπτωση που ολοκληρωθεί η τελική ταυτοποίηση;

Πάντως, μεγάλη κουβέντα που πηγαίνει η Αριστερά σήμερα. Προσωπικά, θεωρώ ότι οι κοσμοθεωρίες του ΚΚΕ και της ΛΑΕ δεν ανήκουν στη σφαίρα της εφαρμοσμένης πολιτικής. Έχω γίνει και εγώ κυνικός; Μπορεί. Επηρεασμένος, ίσως, από το ρεπορτάζ. Μακάρι να τα γράφαμε όλα… Όπως έχει καταντήσει η Ευρώπη, Αριστερά δεν είναι να βγεις με το αμπέχονο στις πλατείες. Κατά βάθος αυτό θα ήθελα και εγώ, όπως ίσως και πολλοί άλλοι. Είναι, όμως, να προσπαθήσεις για ελάφρυνση του χρέους. Να αντικαταστήσεις κάποια σκληρά μέτρα με τα λεγόμενα ισοδύναμα. Να κρατήσεις όσο μπορείς το ΕΚΑΣ. Να δοκιμάσεις τα κοινωνικά και συνεταιριστικά δίκτυα για την καταπολέμηση της ανεργίας. Να κυνηγήσεις την προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς και την αποφυγή των ομαδικών απολύσεων. Να εγκαθιδρύσεις ένα νέο πλαίσιο στην άσκηση της εξουσίας και πολλά άλλα που μοιάζουν soft, αλλά δεν είναι, σε σχέση με την αποκρουστική πραγματικότητα, που έφτιαξαν οι άλλοι για εμάς.

Σε ένα ρεπορτάζ για τη Νέα Δημοκρατία ένας αναγνώστης, προφανώς φίλος της «γαλάζιας» παράταξης, κατέφυγε σε χαρακτηρισμούς. Μάλλον ήθελε να διαβάσει ότι σκίζει ο σέξι Βαγγέλης. Για τον Μεϊμαράκη έχω να πω ότι μπορεί να είναι και ο πιο αδικημένος πρόεδρος που έχει περάσει ποτέ από τη ΝΔ. Χωρίς δικούς του ανθρώπους, χωρίς ομάδα, τραβάει το κάρο μόνος του σε μια περίεργη και μεταβατική περίοδο. Θα πάρει πάνω του όλη τη λέζα, σε περίπτωση ήττας του κόμματός του, -το οποίο θεωρώ και εξαιρετικά πιθανό- και μετά οι δελφίνοι θα έρθουν άχραντοι και αμόλυντοι.

Πιστεύω ότι δυο – τρεις αλήθειες τις είπαμε. Αλλά, πραγματικά, εξακολουθεί να με εκπλήσσει η ευκολία με την οποία οι χρήστες (π.χ. o mhxeirotera) χαρακτηρίζουν τόσο απαίδευτα, κείμενα, ρεπορτάζ και συντάκτες, παρότι είμαι υπέρμαχος της δημοσίευσης όλων ανεξαιρέτως των σχολίων και των… σχολιανών. Μια μεγάλη παρέα είμαστε εδώ. Και ο καθένας (δημοσιογράφοι και αναγνώστες) εκφράζει ελεύθερα τις θέσεις του (άποψη, γνώμη, σχόλιο). Μακάρι να είχατε όλοι τη δυνατότητα να μιλάγατε για μισή ώρα έστω, με έναν από εμάς, την ομάδα του altsantiri.gr, ή με τον Λ.Λ. Κάποιοι από τους πιο «δηλητηριώδεις» αναγνώστες θα έβγαζαν πολύ πιο ασφαλή συμπεράσματα για το ποιοι είμαστε και αν καθοδηγούμαστε…

Καλησπέρα.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ