Του Niko Ago

«Οι συνωμοσίες δεν μου αρέσουν αλλά οι σχέσεις του Γιάνη Βαρουφάκη με τον Σόρος και ο τρόπος που πολιτεύθηκε, χρίζουν διερευνήσεως» έγραψε στο twitter ο Άδωνις Γεωργιάδης. Ο πρώτος που έσπευσε να υπερθεματίσει, και να εκφράσει παράπονο, διότι, «όταν τα έλεγα εγώ, ήμουν συνομωσιολόγος», ήταν ο  Κυριάκος Βελόπολους. Ο οποίος αναρωτήθηκε απαντώντας: «παιδί του Σόρος και καλό παιδί; Χλωμό». Σήμερα στη Βουλή, μαθαίνω ότι του το είπε και από την αίθουσα ότι είναι «πράκτορας του Σόρος»

Το θέμα δεν είναι αν Άδωνις και Βελόπουλος – αμφότεροι, «παιδιά» του Καρατζαφέρη- συμφωνούν ή (και) αλληλοσυμπληρώνονται. Ουδεμία αμφιβολία επ’ αυτού. Αμφότερους, πέραν του κοινού πολιτικού παρελθόντος στο ΛάΟΣ, τους συνδέει ο κοινός επαγγελματικός βίος. Έχουν βιβλιοπωλεία, δηλώνουν ιστορικοί, πουλάνε συνομωσιολογικά βιβλία με το κιλό στην τηλεόραση. Στα πάντα σχεδόν ίδιοι. Με τη διαφορά πως ο Άδωνις, έφτασε να γίνει μέχρι και υπουργός Υγείας της χώρας. Σε κυβέρνηση Σαμαρά, βέβαια αλλά έγινε. Σημεία των (βαθιά παρακμιακών πολιτικών) καιρών που βιώνει η Ελλάδα. Ουδεμία απορία λοιπόν για το γεγονός πως συμφώνησαν αμέσως ότι ο Βαρουφάκης «ως παιδί του Σόρος, δεν μπορεί να είναι καλό παιδί», και άρα, «χρίζουν διερευνήσεως οι σχέσεις του και ο τρόπος που πολιτεύθηκε».

Ούτε είναι θέμα μας ότι η ίδια ακριβώς ρητορική με αυτή του Άδωνι, περί «παιδιών του Σόρος που κυβερνούν τον κόσμο», ακμάζει και τρέφεται στους κόλπους της Χρυσής Αυγής, των ΑΝΕΛ της («μαμάς») ΝΔ και άλλων τέτοιων ακροδεξιών συνομωσιολογικών ομάδων. Είναι παγκοίνως γνωστή εξάλλου, η ιδεολογική συγγένεια των συγκεκριμένων ατόμων με τους συγκεκριμένους χώρους.  Συγκοινωνούντα δοχεία, με ιστορικά καταγεγραμμένες έριδες, για την ηγεμονία της «πιάτσας» τους, που στα μάτια μερικών, τους κάνει απλώς να μοιάζουν ελαφρώς διαφορετικοί. Αλλά η ύπαρξη τέτοιων πολιτικών, με τις συγκεκριμένες δημόσιες θέσεις και τοποθετήσεις, όπως του Άδωνι,  πείθουν και τους πιο αδαείς για τις πραγματικές διαστάσεις των σχέσεων.

Το θέμα, όμως, είναι ο ρόλος (και) των social media, στην αποκάλυψη της πραγματικής ιδεολογικής ταυτότητας. Αντιλαμβανόμενοι ως το σαλόνι του σπιτιού τους, που «μπορούμε να πούμε και μια κουταμάρα παραπάνω», προσφέρουν απλόχερα στα μάτια χιλιάδων ανθρώπων, τον εσωτερικό τους ιδεολογικό κόσμο. Απογυμνωμένο, αληθινό, κυνικό. Διώχνουν πάσα αμφιβολία για το τι πιστεύουν και αντιπροσωπεύουν, ανεξάρτητα από τα αξιώματα που μπορεί προσωρινά να κατέχουν. Οι 140 χαρακτήρες του twitter, γίνονται ξαφνικά, ο μεγάλος εξομολογητής. Οι βουβοί μονόλογοι μπροστά στα άψυχα πλήκτρα, ζωντανεύουν και γίνονται κραυγές αλήθειας. Ανεπιθύμητης, ίσως, για μερικούς. Λυτρωτικής για άλλους. Αλλά, δίχως άλλο, αποκαλυπτικοί όταν έχουμε να κάνουμε με ακροδεξιούς σπεκουλαδόρους.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ