Για πρώτη φορά ο εξευτελισμός δεν είναι σε αυτόν που υποφέρει, αλλά στο αντίπαλο στρατόπεδο.

του Νίκου Μωραΐτη

 

Μου αφηγήθηκε το περιστατικό γυναίκα εστιάτορας, εδώ στην Πάρο.

Έρχεται στο μαγαζί της ζευγάρι Γερμανών. Αγαπούν την Πάρο, έρχονται κάθε χρόνο στο νησί.

Παρότι η εστιάτορας μιλάει γερμανικά, αρχίζουν να της παραγγέλνουν στα αγγλικά.

Τους διακόπτει και τους λέει στα γερμανικά: «Αφού ξέρω γερμανικά, παραγγείλτε μου στη γλώσσα σας».

Κι εκείνοι της απαντούν: «Όχι, στα αγγλικά καλύτερα. Δεν θέλουμε να μιλάμε γερμανικά στην Ελλάδα. Ντρεπόμαστε να μιλάμε γερμανικά. Ντρεπόμαστε για αυτά που έκανε η κυβέρνηση της χώρας μας».

Αν κάτι κατάφερε η ελληνική διαπραγμάτευση στο δραματικό τελευταίο εξάμηνο, ήταν να ξεσκεπάσει τις προθέσεις της γερμανικής Ευρώπης σε ένα διεθνές ακροατήριο.

Αυτό το κύμα συμπάθειας προς την Ελλάδα, αυτό το κύμα απαξίωσης προς τη Γερμανία -ακόμη και από γερμανούς πολίτες, όπως δείχνει το παραπάνω περιστατικό- είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο για το μέλλον. Μπορεί να επισκιάζεται αυτή τη στιγμή από την ήττα απέναντι στο γίγαντα. Αυτή όμως η κίνηση της μικρής Ελλάδας να τραβήξει την κουβέρτα και να δείξει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός, αποτελεί μακροπρόθεσμα τη μεγαλύτερη σύγχρονη συνεισφορά μας στην υπόθεση Ευρώπη.

Στο μεταξύ, θα πληρώνουμε τα αντίποινα. Στο μεταξύ, θα υποφέρουμε από ένα τρίτο βαρύ μνημόνιο. Για πρώτη φορά, όμως, ο εξευτελισμός δεν είναι σε αυτόν που υποφέρει, αλλά στο αντίπαλο στρατόπεδο.

 

 

 

 

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ