Δεν ήταν δίκαιο που τον έκοψαν. Ούτε ήταν άδικο. Επειδή, πολύ απλά, στην περίπτωση του Άδωνι Γεωργιάδη το δίκαιο και το άδικο είναι έννοιες που δεν υπάρχουν. Στον πολιτικό αριβισμό, η έννοια της δικαιοσύνης δεν υφίσταται.

του Νίκου Μωραΐτη

 

Λυπάμαι που δεν μπορώ να συμμεριστώ τη συμπάθεια, που ο Άδωνις έτρεχε τελευταία στιγμή να μαζέψει τις πενήντα υπογραφές για να βάλει υποψηφιότητα.

Λυπάμαι που δεν μπορώ να συμμεριστώ τη συμπάθεια, που «τον κακομοίρη, τον έκοψαν για οκτώ λεπτά» και «ε, βέβαια, είναι δίκαιο που τον δέχτηκαν στην κούρσα τελικά».

Όχι γιατί ήταν δίκαιο που τον έκοψαν. Ούτε γιατί ήταν άδικο. Επειδή, πολύ απλά, στην περίπτωση του Άδωνι Γεωργιάδη το δίκαιο και το άδικο είναι έννοιες που δεν υπάρχουν. Στον πολιτικό αριβισμό, η έννοια της δικαιοσύνης δεν υφίσταται.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι ο άνθρωπος που τρέχει μια ζωή.

Από ακροδεξιά σε ακροδεξιά.

Από κόμμα σε κόμμα.

Από κανάλι σε κανάλι.

Από τσιρίδα σε τσιρίδα.

Από άποψη σε άποψη.

Από μίσος σε γλείψιμο.

Όχι, δεν είναι ένας αυτοματοποιημένος τρόπος ζωής, ούτε… έτσι τον κατασκεύασαν. Τρέχει με συγκεκριμένη σκοπιμότητα, έχει γραμμή τερματισμού: την εξουσία.

Δείτε τον πώς τρέχει να μπει στα γραφεία του κόμματος. Καμία σχέση με τον μεροκαματιάρη που τρέχει να προλάβει το λεωφορείο, τον συγγενή του σε ένα νοσοκομείο από αυτά που διέλυσε ο Άδωνις ως υπουργός, τους τραπεζίτες που του παίρνουν το σπίτι, τη ζωή που φεύγει από μπροστά του.

Ο Άδωνις τρέχει να προλάβει την εξουσία. Και θα είναι πάντα δίπλα της. Αν όχι ως αρχηγός, τότε ως κόλακας του αρχηγού στα κανάλια, γλείφοντας ένα ξεροκόμματο.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ