Να ευημερούν οι άνθρωποι. Να κουνιούνται οι σημαίες. Να πετάνε τα μιράζ από πάνω. Αλλά όταν ο άλλος κοιμάται στο πλακάκι δίπλα, ποια ευρωστία; Ποια παρέλαση;

του Νίκου Μωραΐτη

Ποτέ δεν μου άρεσαν οι παρελάσεις.

Η ομοιομορφία τους.

Η καθ’ ύψος τοποθέτηση των μαθητών.

Η στρατιωτική υπόκρουση.

Από τον καιρό που ήμουν παιδί με απωθούσαν όλα αυτά και παραδέχομαι ότι με ανακούφιση θα υποδεχόμουν την κατάργηση των παρελάσεων, ίσως κάποτε, από μία Αριστερά που θα κυβερνάει μόνη της και όχι με τον στρατο-μανή Καμμένο.

«Εσύ δεν είσαι Έλληνας», θα γράψουν κάποιοι από κάτω. Ή μπορεί να γράψουν και «Εσί δεν είσε Έληνας». Είναι που Έλληνας για μένα σημαίνει να προσπαθείς να μάθεις την Ιστορία της χώρας σου και του κόσμου, να σέβεσαι του συμπολίτες σου, να προσπαθείς να ανακαλύπτεις την ελληνική γλώσσα -αυτή την τόσο δύσκολη και τόσο όμορφη.

Είναι ζήτημα προτεραιοτήτων.

Όπως έγραψα ήδη, από τον καιρό που ήμουν μαθητής με απωθούσαν όλα αυτά. Σήμερα πια δεν με απωθούν. Με μελαγχολούν.

Αυτή η φωτογραφία, που δανείστηκα από τον «τοίχο» του Δημήτρη Κανελλόπουλου στο facebook, εξηγεί το γιατί.

Αν μη τι άλλο, ακόμη και για εκείνους που αγαπούν να δηλώνουν την ελληνολατρία τους παρελαύνοντας, μία παρέλαση είναι δείγμα της ευρωστίας μίας χώρας.

Να ευημερούν οι άνθρωποι. Να κουνιούνται οι σημαίες. Να πετάνε τα μιράζ από πάνω.

Όταν ο άλλος κοιμάται στο πλακάκι δίπλα, ποια ευρωστία; Ποια παρέλαση;

Δεν πανηγυρίζεις το «όχι», σε μια τέτοια κοινωνία.

Λες «όχι ρε γαμώτο».

Όχι τόση αδικία. Όχι τόση φτώχεια στον 21ο αιώνα…

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ