Εκτός από τη νομική ορολογία της γενοκτονίας, υπάρχει και η κοινωνική. Εκεί ο Νίκος Φίλης κατάφερε να έρθει σε κόντρα με το συλλογικό αίσθημα ενός ολόκληρου λαού.

του Νίκου Μωραΐτη

 

Δεν έφταναν τα διαχρονικά χάλια της Παιδείας.

Δεν έφταναν τα χιλιάδες κενά στα σχολεία.

Δεν έφτανε ο ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση.

Έπρεπε ο υπουργός να ανοίξει και μέτωπο με όλους τους ποντιακούς συνδέσμους  και τους απανταχού Ποντίους.

Δεν θα σταθώ στη διαφορά των όρων «γενοκτονία» και «εθνοκάθαρση». Το ίντερνετ είναι χθες και σήμερα γεμάτο από άρθρα σχετικά με τη διάκριση των δύο όρων.

Θα πάρω -χάριν συντομίας- την υποθετική εκδοχή ότι ο Ν. Φίλης είχε, σε τεχνικό επίπεδο, δίκιο. Και πάλι άδικο θα είχε, με όρους κοινωνικούς.

Εκτός από τη νομική ορολογία της γενοκτονίας, υπάρχει και η κοινωνική. Εκεί ο Ν. Φίλης κατάφερε να έρθει σε κόντρα με το συλλογικό αίσθημα ενός ολόκληρου λαού.

Ο υπουργός Παιδείας κατόρθωσε να συσπειρώσει εναντίον του τους αλληλοσφαζόμενους υποψηφίους της Νέας Δημοκρατίας, να κουρελιάσει τις εντολές Τσίπρα για φειδώ στις τηλε-δηλώσεις των υπουργών, να στρέψει εναντίον του ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Δεν είναι μικρό το επίτευγμα.

Ο Νίκος Φίλης αναδεικνύεται σε Πάγκαλο του ΣΥΡΙΖΑ. Που, κάθε φορά που έκανε δηλώσεις, έπρεπε να τρέχουν οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί των κυβερνήσεων στις οποίες συμμετείχε, να τις μαζεύουν.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ