Νόμιζα ότι η παιδική αρρώστια της Αριστεράς ήταν οι διασπάσεις. Δεν είναι αρρώστια τελικά, είναι το χόμπι της.

του Νίκου Μωραΐτη

Δεν έγραψες χθες στο altsantiri.gr, μου λέει ένας φίλος.

Και τι να γράψω; Με τι όρεξη;

Να γράψω για τα καραγκιοζιλίκια μας; Για την ξεφτίλα της Αριστεράς; Για την ανικανότητά μας να στηρίξουμε μία αριστερή κυβέρνηση;

Για τον ΣΥΡΙΖΑ που φυλλορροεί; Για τα στελέχη του που πετούν από πάνω τους την καυτή πατάτα της ευθύνης, ξεχνώντας ότι αγώνας δεν είναι μόνο να νικάς αλλά και να αναδιπλώνεσαι;

Για τον Λαφαζάνη που έχει συγκεντρώαει στο κόμμα του ό,τι απολειφάδι είχε ο ΣΥΡΙΖΑ, κι ύστερα θέλει να ιδιοποιηθεί το «όχι» μου;

Για την Όλγα Γεροβασίλη που μιλάει σαν να είναι κυβερνητική εκπρόσωπος επί Πασοκονουδού;

Για τον Ταακαλώτο που, αφού διαπραγματεύτηκε τη συμφωνία και την υπερασπίστηκε ο ίδιος στη βουλή, σήμερα θυμήθηκε ότι δεν είναι λειτουργική;

Για τον Γλέζο που θα κάνει, λέει, ό,τι του πουν οι κάτοικοι της Πάρου, κι αν του πουν να πάει με τον Λαφαζάνη θα πάει με τον Λαφαζάνη, αν του που να μείνει στο ΣΥΡΙΖΑ, θα μείνει στο ΣΥΡΙΖΑ;

Ή μήπως να γράψω για τον αριστερό ψηφοφόρο, που αποδεικνύεται εκδικητικός απέναντι στα ίδια του τα όνειρα και ανάπηρος μπροστά στη λέξη «διακυβέρνηση»;

Νόμιζα ότι η παιδική αρρώστια της Αριστεράς ήταν οι διασπάσεις. Δεν είναι αρρώστια τελικά, είναι το χόμπι της.

Ο Αριστερός έχει πολλά χαρίσματα. Και διαβασμένος -συνήθως- είναι, και κριτικός στην ψήφο του, και απαιτητικός, και δεν μοιάζει με τα λαμόγια που για ένα ρουσφετάκι κράτησαν 40 χρόνια τον ίδιο δικομματικό εσμό στην εξουσία.

Αλλά ο Αριστερός ήταν ανέκαθεν και ενοχικός απέναντι στην εξουσία. Και την κρίσιμη στιγμή, που για πρώτη φορά στην ελληνική Ιστορία ήρθε μία αριστερή κυβέρνηση, αποδεικνύεται λίγος.

Είναι πια φανερό. Ο αριστερός ψηφοφόρος δεν θέλει να κυβερνά. Δεν είναι έτοιμος να κάνει κανέναν από τους συγκερασμούς που απαιτεί η διακυβέρνηση.

Ας τη δώσουμε, λοιπόν, την εξουσία. Στον Μεϊμαράκη και τον Σαμαρά, στη Φώφη με τον Βενιζέλο και τον ΓΑΠ της, στον Θεοδωράκη και τους εντολείς του. Αυτοί ξέρουν τι να την κάνουν, πώς να την ξεπληρώσουν, πώς να την κρατήσουν.

Κι εμείς ας δώσουμε ραντεβού στην επόμενη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, αφού αυτό ξέρουμε να είμαστε. Διαμαρτυρόμενοι και ηττημένοι.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ