Δεξιοί τύπου Άδωνη και Βορίδη μιλούν για χρόνια ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Κι όμως, η εγκαθίδρυση ενός σκοτεινού προσώπου όπως ο Καραμανλής ως «εθνάρχη», αποδεικνύει την ιδεολογική ηγεμονία της Δεξιάς στη μεταπολεμική Ελλάδα.

του Νίκου Μωραΐτη

 

Η επίσημη μυθοπλασία τον θέλει ως τον άνθρωπο που έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ. Και τελεία. Εκεί σταματούν όλα. Έρχεται όμως η Ιστορία, απρόσκλητη, και χτυπάει την πόρτα, 70 χρόνια μετά.

Έγγραφο της CIA, που χαρακτηρίστηκε από τον ελληνικό Τύπο ως «παράξενο» (ενώ αν ανέφερε κάτι για κάποιον τρομοκράτη θα χαρακτηριζόταν ως «έγκυρο»), αποκαλύπτει ότι, σύμφωνα με στοιχεία που αναδείχθηκαν στην περίφημη δίκη του Άιχμαν (Ιερουσαλήμ, 1962), ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπήρξε συνεργάτης των Ναζί κατά την περίοδο της Κατοχής.

Εδώ σταματούν τα γεγονότα για την κατοχική δράση του Καραμανλή. Η Ιστορία θα είναι εκείνη που θα τα συνεχίσει – αν κρίνει ότι υπάρχει συνέχεια.

Δεν σταματάει όμως η βιωμένη ιστορική μνήμη για τη θητεία του. Την πρώτη, εκείνη που οι περισσότεροι φροντίζουν να αποσιωπούν, τονίζοντας μόνο τις πράξεις του μετά το 1974, όταν είχε βάλει πλώρη για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Ο Καραμανλής ήταν ευφυής πολιτικός. Ήξερε, ήδη από το ’74, ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου έρχεται. Ήξερε ότι το δικό του πολιτικό μέλλον ήταν στην Προεδρία, γι’ αυτό έπρεπε να γίνει «Καραμανλής όλων των Ελλήνων», προκειμένου να την κατακτήσει.

Τι έγινε όμως πριν; Όταν ο Καραμανλής ήταν αρχηγός των μισών Ελλήνων; Τα σκληράχρόνια της πρώτης του οκταετίας; Τα χρόνια του χωροφύλακα και των διώξεων; Τα χρόνια που ψήφιζαν και τα δέντρα; Τα χρόνια που η Αθήνα μετατράπηκε αρχιτεκτονικά από ευρωπαϊκή πόλη σε Βηρυτό; Τα χρόνια των μεγάλων σκανδάλων τύπου Πεσινέ; Τα χρόνια της πρώτης μεγάλης διαπλοκής πολιτικής – εργολάβων;

Κι αν τα αφήσει κανείς όλα αυτά και πιάσει μόνο τις δύο πιο τραγικές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας -την Κατοχή και τη Χούντα- ο Καραμανλής απουσιάζει. Στην Κατοχή δεν ξέρουμε τι κάνει (ή μήπως μόλις μάθαμε; ο χρόνος θα δείξει). Στη Χούντα το σκάει ως «Τριανταφυλλίδης» στο Παρίσι και μιλάει μόνο δύο φορές για την ελληνική πολιτική κατάσταση, αναφερόμενος σε «άφρονες». Προσοχή, δεν είναι δικτάτορες, ούτε χουντικοί, ούτε βαλμένοι από τους Αμερικανούς. Μόνο «άφρονες».

Δεξιοί τύπου Άδωνη και Βορίδη μιλούν για χρόνια ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Κι όμως, η εγκαθίδρυση ενός σκοτεινού προσώπου όπως ο Καραμανλής ως «εθνάρχη», είναι το καλύτερο παράδειγμα για την ιδεολογική ηγεμονία της Δεξιάς στη μεταπολεμική Ελλάδα.

 

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ