Αν υπάρχει σήμερα ένας λόγος για να στηριχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι η ελπίδα – κακά τα ψέματα. Είναι το σάπιο σύστημα της διαπλοκής και της διαφθοράς, το οποίο ποντάρει τα ρέστα του στο μουστάκι του Μεϊμαράκη.

του Νίκου Μωραΐτη

 

Για τον ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ, αυτές οι εκλογές είναι ό,τι ήταν οι εκλογές του 1989 και του 2000 για τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και οι εκλογές του 2007 για τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας.

Το 1989, για τον ψηφοφόρο του Ανδρέα Παπανδρέου, το όραμα είχε τελειώσει. Είχε μείνει μόνο ένα «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά» και μια θέση στο δημόσιο.

Το 2000, για τον ψηφοφόρο του Κώστα Σημίτη, ο μύθος του «εκσυγχρονισμού» είχε τελειώσει. Έμενε ως συνδετικός κρίκος με το κόμμα μόνο το φαγοπότι.

Το 2007, για τον ψηφοφόρο του Κώστα Καραμανλή, η «επανίδρυση του κράτους» είχε ήδη ενταφιαστεί. Έμενε ως μόνο κίνητρο ψήφου το να μην επιστρέψουν τα «παιδιά του Σημίτη».

Δύο από αυτές τις τρεις αναμετρήσεις που ανέφερα κατέληξαν σε νίκη των εν λόγω κομμάτων, μία σε ήττα – δεν έχει σημασία αυτό. Το κοινό στοιχείο είναι άλλο: το τέλος της ελπίδας.
Όπως ο ψηφοφόρος του Ανδρέα Παπαμδρέου το 1989, του Σημίτη το 2000 και του Καραμανλή το 2007 δεν είχε πολλα για να ελπίσει, έτσι και ο ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα.

Ψηφίζεις ΣΥΡΙΖΑ για να δώσεις μία ακόμα ευκαιρία, γιατί οι άλλοι κυβερνούσαν 40 χρόνια και εκείνος μόνο 7 μήνες, γιατί δεν θες να πέσει έτσι η πρώτη αριστερή κυβέρνηση, γιατί δεν θες να δεις ξανά υπουργό φασίστα τύπου Βορίδη και Άδωνι, για χίλιους λόγους, αλλά όχι επειδή ελπίζεις.

Το τραγικό με το ΣΥΡΙΖΑ είναι το πόσο γρήγορα έφυγε η ελπίδα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1989 κυβερνούσε ήδη οκτώ χρόνια, ο Κώστας Σημίτης το 2000 κυβερνούσε τέσσερα, ο Κώστας Καραμανλής το 2007 κυβερνούσε τριάμισι. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την ελπίδα μόλις σε επτά μήνες. Ένα αδιανόητο ξόδεμα ελπίδας, η οποία ενταφιάστηκε σε τρεις πράξεις: την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, τη διάσπαση των πρώην «συντρόφων» και την αδυναμία ενηλικίωσης των αριστερών ψηφοφόρων, που στα πρώτα δύσκολα πέταξαν λευκή πετσέτα, ενώ οι κεντρώοι και δεξιοί ψηφοφόροι υπήρξαν ιδιαίτερα ανεκτικοί με τα δικά τους κόμματα.

Αν υπάρχει σήμερα ένας λόγος για να στηριχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι η ελπίδα – κακά τα ψέματα. Είναι το σάπιο σύστημα της διαπλοκής και της διαφθοράς, το οποίο ποντάρει τα ρέστα του στο μουστάκι του Μεϊμαράκη. Το μόνο ισχυρό επιχείρημα: Η ελπίδα πέθανε, ας μην έπιστρέψει η απελπισία.

SHARE

loading...

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ