Ομαλότητα φέτος. Πέρυσι τέτοια μέρα, η Ελλάδα στον αέρα. Κι όμως, εγώ σ’ εκείνον τον αέρα πέταξα.

του Νίκου Μωραΐτη
Το καλοκαίρι το φετινό είναι «στις ράγες». Το καλοκαίρι το περσινό τρέμαμε. Έξω από τις τράπεζες για 50 ευρώ, με το μέλλον σκοτεινό – κατασκότεινο. Ποιος τρελός θα προτιμούσε το πέρυσι από το φέτος. Κι όμως, εγώ είμαι αυτός ο τρελός.

Θυμάμαι εκείνη την Παρασκευή, πριν από το δημοψήφισμα, στο Σύνταγμα, ένας ανάμεσα σε εκείνο το γιγαντιαίο ποτάμι της οργής και του πάθους, να συζητάω με φίλους: «Από τη Δευτέρα η ζωή δεν θα είναι ίδια. Δεν πειράζει όμως. Αξίζει τον κόπο».

Από εκείνη τη Δευτέρα ήμουν αποφασισμένος να χάσω ό,τι είχα και δεν είχα. Να πετάξω μία ζωή κανονική. Να περπατήσω χωρίς κεκτημένα. Στο κενό. Κι όμως, ήμουν εκεί, με το κεφάλι ψηλά. Γιατί αντίτιμο τέτοιας απώλειας είναι μόνο ένα: η αξιοπρέπεια.

Η Ιστορία είναι γνωστή. Ο θρίαμβος της Κυριακής, η αγωνία, τα σύννεφα και ο ορθολογισμός, η ήττα της επόμενης Κυριακής. Ο επώδυνος συμβιβασμός. Η ευρωπαϊκή προοπτική. «Προαπαιτούμενα», «δόση», «ανάπτυξη», «η Ελλάδα στις ράγες». Κι όμως, εγώ νοσταλγώ εκείνο το παρανοϊκό δεκαήμερο, μιας χώρας που ήταν αποφασισμένη να αλλάξει τον κόσμο. Λες και μπορούσε. Νάνοι που έγιναν μέσα τους γίγαντες, τρελοί και άγγελοι. Ναι, Πέρυσι τέτοια μέρα είχα φτερά. Αλήθεια σας λέω. Τα έπιανα στους ώμους. Κι ας ήταν κέρινα. Κι ας ήταν φθαρτά. Άλλωστε, με θνητά φτερά πετούσε πάντα ο άνθρωπος.

 

loading...
loading...
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
To altsantiri.gr θεωρεί δικαίωμα του κάθε αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν τον εκάστοτε χρήστη και μόνο αυτόν. Παρακαλούμε πολύ να είστε ευπρεπείς στις εκφράσεις σας. Τα σχόλια με ύβρεις εφόσον εντοπίζονται θα διαγράφονται, ενώ οι χρήστες που προκαλούν ή υβρίζουν θα αποκλείονται.